Wit-tie-er, Wit-tjier, op z’n Engels of Frans, zeg het maar wij weten het niet!
Hier kom je niet, als er geen boot geboekt zou zijn vanaf hier! Tussen de bergen, 90% kans op regen, 296 inwoners allemaal weggestopt in een lelijke flat, alleen een 1-baans tunnel als toegangsweg (maar dan mag je met de camper wel over het spoor rijden!!),:

maar is wel de gateway naar Prince William Sound!En, een shortcut naar Valdez, op z’n Engels of Frans..
Wij hebben net 2 heerlijke rustdagen achter de rug bij Coopers Landing, idyllisch aan de Kenai river,waar iedereen naar zalm vist..

.. dus dit opwekkende stadje maakt ons niks!
We vallen erin met, ja hoor, regen! En mist! Gezellig hier! Wij denken dat het een goed decor vormt voor een griezelfilm! Vooral het Buckner-building solliciteert hiernaar!

Gebouwd na de tweede Wereldoorlog, dienend als militair, ‘all-in-one-roof’ onderkomen, en tevens gebruikt voor de tunnelbouwers. Strategisch goed gelegen tussen Anchorage en Rusland, diende het Buckner Building als militaire uitvalsbasis, voor het geval dat. Het was in 1953 het grootste gebouw in Alaska! Echter door de aardbeving en tsunami in 1962 raakte het gebouw in verval. Afbraak is nog steeds moeilijk, door de hoeveelheid asbest, en de minder strategische ligging nu, hoe breng ik al die troep weg!
Dat is niet zo makkelijk met dat tunneltje..

Wanneer de zon een beetje doorkomt, de mist een beetje wegtrekt, lijkt dit griezelstadje best mooi en óók idyllisch!

Op naar de volgende haven, Valdez, Valdeeeezzzz Herman!!

Ik moet eerlijk zeggen, we moesten ook even inswingen. Het lag eigenlijk helemaal niet aan Seward, maar het was meer het wennen aan de camper, aan elkaar op 10m2 met een enorme jetlag,( 18 uur hebben we erover gedaan) neem daarbij het tijdsverschil van 10 uur, en je kunt je lol op! Herman hoed je!
Na het erg rustige Hope kwam dan Seward, wat eigenlijk, keerzijde, ook meteen vertederde, door onze geweldige plek aan het water, met ons nieuwe huisdier, een zeeottertje! Al zwemmend op zijn rug, meteen de boel verzachtend, voeg daarbij nog een Nederlandse camper met gezellige Miep en Cock, de zalmentrek en het leed was geleden. Weg jetlag, nu zijn we er weer echt!

We boeken onze eerste boot! Joepie! Slechte weersvoorspellingen hier, maar wij hebben geluk, geen regen, droog, en zelfs zon, en jullie weten wat dat betekent, ja ja, mooie foto’s!!
Kenai fjords National Park, onze tour belooft vogels, wildlife en glaciers.
Wij zijn Hollands sceptisch en gaan uit van zeemeeuwen, ons eigen zee-ottertje, en misschien een klein ijsbergje..
WOW!!!! Onze beloning is groot!! We zien echt zoveel, we vallen na deze tour uitgeput in onze camper! We hebben echt bijna 10 uur constant op het dek gestaan, een bootje met 30 personen, en nauwelijks tijd om te zitten!
Wanneer we s avonds de boel op een rijtje zetten kunnen we het gewoon niet geloven!Een opsomming:
Adelaars, puffins, zeehonden, zeeleeuwen, dolfijnen, walvissen,en nog meer walvissen, afbrekende gletsjers, en als klap op de vuurpijl nog een school orka’s!! Dit is Alaska!!
Een kleine foto-impressie voor het warme Nederland:

Als laatste de afkalvende/afbrekende gletsjer, helaas zonder geluid, immens:

Ook Seward!!

Seward!

Trek aan:een kringloopjeans, een hele ouwe werktrui,een paar bruine rubber laarzen en je voelt je thuis in Seward! Tussen de vissers, hikers en bootsmannen! Ouwe camper een must! Achter je camper een boot, jeep of quad!Prop alles op ergens een vrije plek, in de bush,langs de straat, maakt niet uit, maak een kampvuur,en hengelen maar! Gil af en toe naar je buren, ‘How are you doing’, wacht niet op antwoord, maar hengel rustig verder naar die grote rooie zalmen!
Koop je spullen in de grootste winkel hier: de vishengelzaak! Hmmmm…
Wij moeten even wennen aan Seward..
(Herman,vind jij het hier ook zo naar vis ruiken??)

Aangezien alles in Nederland nog erg onzeker en onduidelijk is, zijn we, met alle noodscenario’s in ons hoofd, inmiddels weer terug in Alaska, Anchorage.

We zetten onze oorspronkelijke reis voort, en kijken wel hoever we gaan komen.

Onze camper stond te glimmen, blij dat we er weer waren en onze ‘glamping’ wachtte op ons:

Vandaag rijden we via de Seward Highway richting het plaatsje Hope, hoe toepasselijk..

We rijden hier van Highway naar Highway, rekenen in miles, feet, gallons en fahrenheit. Afstanden in miles, afmetingen in feet, diesel per gallon, temperatuur in fahrenheit, ik moet ver terug in mijn geheugen..lang leve google!

We zijn inmiddels van Tok naar de Delta-Junction gereden via wederom de Alaska Highway, die officieel eindigt bij de Delta-Junction, uiteraard een selfie hier!

Op het laatste moment besluiten we daar om onze route wat te wijzigen en via de Denali Highway Fairbanks aan te rijden.

Bij een Highway denk je aan een grote goeie 4 baans weg. Ja toch?? Nou vergeet het maar! De Denali highway is 135 mijl (215 kilometer) lang, waarvan 20 kilometer geplaveid, en de rest is gravel. Hobbeldebobbel wasbordjesgravel! Maar, je MOET ‘m rijden, en men zegt geen 4wheel-drive nodig, het gaat ook met een ‘normale’ auto. Inmiddels al veel gepof en gestuiter gewend, dus oké, deze laatste hobbel nemen we dan ook maar.

We draaien alle schroeven en bouten aan en gaan op expeditie!

We rijden de weg in vanaf Paxton,

zien, voor de afslag, onderweg langs de Richardson Hwy de Alaska oliepijpleiding nog liggen, waar we een heel stuk langs rijden. De geldbron van Amerika:

De eerste 20 kilometer gaan gladjes, en we zeggen nog, goh misschien hebben ze pas de weg toch verhard, en staat dat nog niet in de boeken.. maar helaas..dit is niet zo!

We zijn er nu echter op voorbereid, hebben inkopen gedaan,(flesje wijn enzo)  alles klaar voor een nachtje Denali Hwy!

Het uitzicht echt: wonderbaarlijk mooi, constant rijden we bergen( de Alaska Range )tegemoet, meertjes en riviertjes overal, groene bomen, paarse bloemetjes, we vergeten bijna de gaten in de weg.

We overnachten aan een meertje, waar een eigenwijze grondeekhoorn ons nog weg probeert te sturen, maar tevergeefs, we blijven, genieten hier van de zon die schijnt tot 23 uur, de stilte, de wijn, en het uitzicht.

Geen enkele bewoning hier, buiten een paar lodges voor een enkele toerist, onderweg zijn we denk ik in totaal 20 campers/auto´s tegengekomen, 2 fietsers, en een enkele motorrijder in 6 uur. We overnachten in complete rust, met onze waakzame eekhoorn!

De volgende ochtend rijden we, compleet zen, de route verder naar Cantwell. We hebben wel rust nodig om het tot een goed einde te brengen met een gemiddelde van 35 kilometer per uur..

Genoten! Maar voorlopig geen gravelwegen meer!!!

Top of the World Highway

de dikke dames grenspost

yep!!

Vanuit Dawson met een klein veerbootje op naar de top of the world highway. Wow, Herman…ja…die weg is niet geplaveid..ja, ik zie het ook..ohhh..hoe ver is het 120 naar de grens en 380 kilometer naar Tok..
Oh..oké..
4 uur later komen we uiteindelijk bij de grens!
Niets mag mee, geen alcohol, vlees, zuivel. Dit keer hebben we goed opgelet en niets bij! ( lesje Noorwegen )!
De grenspost zit bijna verborgen achter de bergen, 2 groene houten kantoortjes duiken in een keer op uit het niets.
We zijn er! Dikke dame 1 vraagt al gebarend uit het hokje, doorrijden jongen, onze paspoorten, iets aan te geven? Nee, rij maar door, zo ff binnenkomen voor de stempel. Geen controle? Niets! Binnen zit dikke dame 2, heeft net via de zitrolstoel van dikke dame 1 het paspoort, en wil nu vingerafdrukken, een praatje en een lachende foto! Ook nieuw! De dikke dames, toetsen nog wat, zetten een elandstempeltje, en klaar zijn we!!
Binnen 10 minuten staan we compleet verrast in Alaska!!
Thanks dikke dames!

goudzoekers langs de route

Joehoe!!

mooi!!!

Fijn!!

slechte weg, maar schitterend uitzicht, dat dan weer wel!

Posted from WordPress for BlackBerry.

Welkom in Dawson City, beter bekend als het goudzoekersstadje. Rond 1900 ook wel het Parijs van het noorden genoemd. Het stadje groeide toen uit tot een inwonertal van 40.000. Voorheen was het een klein en onbekend dorpje. De goudkoorts veranderde dit dus, van heinde en ver kwamen mensen hiernaar toe, over onbegaanbare wegen, en soms het laatste stuk met een stoomraderboot.

Het goud raakte op en rond 1940 woonde er weer minder dan 1000 mensen in Dawson City.

De laatste jaren, mede door steun van de overheid, neemt het toerisme weer toe, gebouwen worden gerenoveerd, activiteiten georganiseerd, zoals, ja je raadt het al, goud zoeken! Wij vinden het eigenlijk een hoop poeha, en hoe maak ik van niks iets, maar ja, je moet er geweest zijn!

Voor ons definitely geen goudkoorts hier!

Op de bergen afgegraven goudloze grind, nu alleen nog uitgebloeide bloemen.

Gertie’s gambling hall and saloon, waar nu nog 3 keer per avond een can-can show wordt opgevoerd(= luie activiteit voor toeristen ):

Huizenimpressie in Dawson City:

De Holland-Amerika lijn komt met bussen hier, duwt de hotels vol en de souvenirwinkels varen er weer wel bij!

Wij lachen er maar om, maar voelen ons op onze ‘claim’ (stukje eigen grond) een beetje zoals toen, veel beloofd, dik betaald, maar weinig waar voor je geld!

Morgen naar Alaska!

In Dawson Creek, niet te verwarren met Dawson City (zoals ik steeds doe) gaan we zoals gezegd via de Alaska highway omhoog naar Alaska. We rijden uiteraard nog over de enige origineel overgebleven houten brug, Kiskatinaw, (ja nog steeds indianennamen hier!), die ons krakend vrolijk naar de overkant laat gaan.

Vele kilometers maken we in deze 2 dagen, ik denk ( Hoop!!) de meeste van deze reis in zo een korte tijd, en dit allemaal om in Whitehorse, een fatsoenlijke stad, woensdag as. het voetbal te kunnen kijken om 13 uur! We zijn inmiddels de 9000 km. gepasseerd, de klok weer een uur terug, (tijdsverschil nu 9 uur), hebben olie bijgevuld, bandenspanning en motor gecontroleerd ( weet jij nog welke vloeistof waarvoor is?..nee..maar alles zit vol, dus zal wel goed zijn!), en rijden nog steeds door de Rockies. We zien weinig, en veel, soms 100en kilometers alleen asfalt, bergen, water, vrachtwagens en gras en dan ineens staat daar een eland, geitjes, of een beer, of een bizon! Het BB geen bereik gebied is er ook weer, dus de beesten worden goed gespot!C let op!

Vandaag voor de tweede keer deze reis een Hollands stel met eigen auto/camper tegen gekomen, altijd heerlijk om even met elkaar te praten, en reiservaringen te delen. Geen mens is gelijk, ieder heeft zijn eigen motief, doel, reistempo.

Zo ook wij met Andy/Karin, vanaf vandaag gaan we een groot stuk alleen verder. Zij gaan flink tempo maken om hun vrienden in Homer te treffen en wij gaan waarschijnlijk via een andere weg naar boven. Misschien treffen we elkaar weer over 14 dagen in Anchorage.

Maar eerst Watson Lake, Whitehorse, voetbal en onze ‘Inner-passage’ boot boeken!!!

Vandaag van Mile 0 naar Mile 496

onze overnachtingsplek, truste!

We rijden weer via een schitterende route Jasper in.

Buiten het feit dat ik 0 bereik heb in de Rockies, is het hier echt geweldig mooi. Misschien zie ik ook wat meer, nu ik de BlackBerry wat vaker moet laten liggen..whatever!

Mooie omgeving in ieder geval, via een aantal watervallen, waarbij we zelfs op een regenboog worden getrakteerd, nu in het kleine toeristendorpje Jasper.

We wandelen hier wat rond, verbazen ons wederom over de grote hoeveelheid fastfood ketens, maar maken er ook dankbaar gebruik van qua internet! Vullen de site weer, en skypen een rondje.

Vanuit onze camping, fietsen we nog een flink stuk, en al bellend houden we de beren op afstand! Gelukkig een bel gemonteerd op de fietsen, de beren zien we nl. liever veilig vanuit de camper!

Op het laatste moment besluiten we nog een rondje te toeren met onze wildlifecamper: zie volgend artikel!

zie hier, lake Louise!

Lake Louise van boven

Moraine Lake

Van Banff naar Jasper rijden we via de 93 in een schitterende meren route. Via, gelukkig, korte hikes krijgen we de mooiste fotoshots!
In de winter is het rondom lake Louise een skigebied, dat kun je wel zien, in de zomer maken we dankbaar gebruik van het gondeltje en zien we het lake vanaf 2200 meter.
Lake Louise wordt gezien als de topper, wij vinden echter lake Moraine top!

Daarna verder richting Jasper, via Bow, wow! Vooral met die camper erbij!
Peyto is de laatste voor onze lalalalake route, morgen meer!

Moraine, romantisch!

Bow Lake

Peyto Lake

Posted from WordPress for BlackBerry.