Een dagje over brengt ons naar een native-reservaat. ( Ik mag geen indianen meer zeggen.., is een scheldwoord zegt men hier = best lastig).
Wanneer we geland, oh nee aangemeerd zijn in Pince Rupert, gaat onze volgende boot naar Port Hardy pas anderhalve dag later.
In Terrace bij het visitorcentre worden we getipt om naar Nisga’a te gaan.
Mooie omgeving, niet te ver rijden en totems! Dat is de nieuwe missie! Nee Herman die witte beer gaat niet lukken!
We rijden door een maanlandschapachtige omgeving.

Ongeveer 250 jaar geleden is hier de laatste vulkaanuitbarsting geweest, wat zorgt voor molshopen overal, het is heel apart mooi.
Indianen, oh nee, natives hebben de verantwoording over het onderhoud van dit 2000 km2 natuurgebied. Wat is het water weer blauw hier!

We staan prachtig, worden weer eens aangesproken over onze camper en reis, altijd leuk, grinniken om het lokale visitorcentrum, en struikelen over de naam van dit reservaat, doe een poging, succes:

De volgende dag gaan we op zoek naar de totems, in Gitanyow.
Wat zijn die dingen lastig te fotograferen, indrukwekkend is het wel, al die totems en hun achtergronden.

We krijgen hier wederom een “fijn” bericht, wat onze reis gaat inkorten en beëindigen.
Eerst echter nog Vancouver Island, dan snel naar San Francisco, camper stallen en dan definitief naar huis dit jaar.

Wat een weer weer!! Er wordt een hoop gemist door de mist..
En zo kunnen we nog even doorgaan over wat we op dag 1 niet hebben gezien, behalve dan die mist en die regen weer..
Jammer, maar daar kunnen we niks aan veranderen.
We hadden in ieder geval goeie plaatsen aan boord!!
We waren goed voorbereid, altijd overvol die innerpassage boot, dus boot-indelin(g)kje op de kop getikt, vroeg in de rij, en ik als passagier ingecheckt, voor de camper met chauffeur, ha ha! Ons hebben ze niet! Hop als tweede de boot op, race meteen naar boven en installeer al onze spullen, leg nog wat contacten met de poetsdames, en wacht op de chauffeur. Het zal zo wel vollopen, die boot..
Daar zit ik dan in m’n uppie tussen zo’n 100 lege stoelen! Overvolle boot!! Herman komt een half uur later naar boven gesjouwd, vermomd als pakezel met al onze etenswaren, slaapzakken, camera’s, laptop, ingepakt bier, boeken, en nog wat wijn in waterflesjes, ja ons maken ze niks hier op die boot! Maar waar zijn nou al die mensen???

Nou die zijn er niet! We varen met zo’n 10% van de capaciteit, schat mijn man, en rekent meteen uit wat dat wel/niet oplevert.
Nou ja, we zitten in ieder geval goed, droog en warm!
De dorpjes die we aanleggen, zijn iets korter ingepland dan bij de grote cruiseboten, dus we eten als een haas sushi in Sitka, rennen als een speer door Petersburg en snelwandelen door Wrangell, in Ketchikan komen we aan om 21 uur in de avond, maar daar blijven we dan wel lekker lang..”ok moi” midden in de nacht!!
Fotoreportage:

Maar mooi was het wel, vooral dag 2, toen we wat zagen!!

We zijn in de hoofdstad van Alaska, alleen te bereiken per boot of per vliegtuig, heel apart! We arriveren in het pikkedonker en moeten op zoek naar een slaapplek..oh oh..links, rechts, waar moeten we heen, jee wat is het hier donker! Aha camping gevonden, overal berenwaarschuwingen, C, kijk even of dit een plekje is..nat, en donker!! Zaklampje, boots aan, voorzichtig spieken, volgens mij is dit een plekje..
Eindelijk slapen!
De volgende ochtend erop uit, naar de Mendenhall glacier,die is mooi, zelfs in de regen!

Daarna naar een zalmenvisserij, waar C eindelijk snapt hoe het zit met de zalmpjes die uitgezet worden..

De zalmpjes worden een beetje onttrokken aan bepaalde risico’s, maar niet gekweekt, na een paar maanden gewoon uitgezet en moeten zelf terugzwemmen.

Juneau wordt weer oversneeuwd door cruiseboten, die bepalen hier een groot deel van het uitzicht:

Het museum is gesloten, het visitor centrum verhuist, slapen bij de Walmart verboden, wij trekken ons weer terug in ons hutje op de hei! In het Tongass Natural Forrest! Groot regenwoud in Alaska,( dat van die regen dat weten we ja..)
De volgende dag staat in het teken van sightseeing en eating!

Juneau: Bosje, Bergje, Bootje, Biertje, Barretje, Krabbetje!!

We maken ouwerwetse kilometers, 1150 in 2 dagen..

Rijden via 3 highway”s, de Richardson highway, de Alaska highway (altijd aan t werk, dus weer hutseldebutsel) inclusief grensovergang naar Canada, en de Haines highway, inclusief grensovergang Alaska. Druit en Drin!

We klagen een beetje over het feit dat we eigenlijk maar weinig wildlife op het land hebben gezien, behalve onze swimming moose, dus we houden onze ogen wagenwijd open voor de moozes en de beers..

Maar wederom niet veel behalve een oude verdwaalde adelaar, die een beetje van z’n pensioen zat te genieten..

Haines heet ons welkom met een paar mooie totempalen, 3 haventjes, een enorme Hollandse cruiseboot en lichte regen..

Het weer zit de laatste week niet mee, we zoeken DE camping, aan de Chilkoot Rivier, want die Bucket-list moet afgevinkt worden met die zalm-etende beer!!GVD!

We proberen al in 3 plaatsen beren te spotten die op zalm vissen, maar in Seward, Coopers Landing en Valdez is het niet gelukt. Ons geduld zal toch wel een keer beloond worden..??

Aan deze rivier worden ze regelmatig gespot, dus we kamperen hier, de volgende ochtend met 2 paraplu’s als slagwapen erop uit.

We spreken een Amerikaanse dame die na 5 dagen in de auto zitten vanmorgen werd beloond met een grizzly! We zijn hier weer bij een zalmkwekerij, vette vangst!

Wij druipen af met ons parapluutje..een grizzly, daar helpt een Hollands pluutje niet bij.. (ps. 5 dagen!!!)

We parkeren onze camper ( betere bewapening!) dichtbij de zalmkwekerij en besluiten eens 2 uur uit te trekken, kopje koffie, appeltje, camera, oogjes open, en ook oogjes achter!!

Achter ons!!! Herman, vlug, camera!! Woooowwwww, daar gaat ze , een grizzly mama!! Kom nu nog een visje vangen..ja hoor, lekker lui uit de kwekerij, en Smakelijk eten!!

ps, dit is Speedy

Smakelijk Speedy!!

We nemen afscheid van Whittier, onze boot wacht:

van Whiti-jer naar ValdEEEzzz, de Alaska Highway Ferry, nee, dat luxe cruiseschip op de achtergrond, daar gaan we niet mee!

We waaien en regenen de ferryboot op, lekker weertje hier in Whittier! De walvissen zijn dezelfde mening toegedaan en blijven onderwater. Alleen de zeehondjes, eeuwig trouw..

Zes uur doen we erover om uiteindelijk in Valdez aan te komen. KPN-perikelen hier, dus op zoek naar Wifi, met het tijdsverschil van 10 uur moeten we wachten tot 23u. om Hollandse skypeverbinding om 9 uur te krijgen. Hmmm, een onaangename verrassing, dat wordt deze maand minder internet, website, whatsapp, email en geen nu.nl meer, als ik lui langs de driver zit..

Lastig!!!

In Valdez parkeren 2 slechtzienden midden in de nacht zomaar ergens in het dorp, gelukkig valt het goed uit, uitslapen maar!

Ook hier slecht weer, erg jammer, een mooi plaatsje Valdez, helemaal tussen de bergen gelegen, maar nu tussen de wolken en de mist. Dus verder maar weer…met dit weer..geen weer..regenweer.

oliepijpleiding

opspringende zalmen

Valdez betekent ook het einde van de oliepijpleiding, en een zalmkwekerij. Wat de zalmen van nature doen wordt hier gebruikt, de eitjes worden hier uitgezet, de zalmen keren terug naar hun geboorteplaats en ja hoor, raak, zalmenvissen door de zalmkwekerij..

Onderweg innerlijke onrust, we besluiten de ferryboten naar voren te halen, en skypen in het grappige gat, Coppers Landing, Herman loopt hier het plaatselijke hotel in!!

We rijden weer verder, moeten nu even kilometers maken, slecht weer betekent rijden! Deadmans Lake, hier gaan we slapen, 50 kilometer voor de Canadese grens..