Een dagje over brengt ons naar een native-reservaat. ( Ik mag geen indianen meer zeggen.., is een scheldwoord zegt men hier = best lastig).
Wanneer we geland, oh nee aangemeerd zijn in Pince Rupert, gaat onze volgende boot naar Port Hardy pas anderhalve dag later.
In Terrace bij het visitorcentre worden we getipt om naar Nisga’a te gaan.
Mooie omgeving, niet te ver rijden en totems! Dat is de nieuwe missie! Nee Herman die witte beer gaat niet lukken!
We rijden door een maanlandschapachtige omgeving.

Ongeveer 250 jaar geleden is hier de laatste vulkaanuitbarsting geweest, wat zorgt voor molshopen overal, het is heel apart mooi.
Indianen, oh nee, natives hebben de verantwoording over het onderhoud van dit 2000 km2 natuurgebied. Wat is het water weer blauw hier!

We staan prachtig, worden weer eens aangesproken over onze camper en reis, altijd leuk, grinniken om het lokale visitorcentrum, en struikelen over de naam van dit reservaat, doe een poging, succes:

De volgende dag gaan we op zoek naar de totems, in Gitanyow.
Wat zijn die dingen lastig te fotograferen, indrukwekkend is het wel, al die totems en hun achtergronden.

We krijgen hier wederom een “fijn” bericht, wat onze reis gaat inkorten en beëindigen.
Eerst echter nog Vancouver Island, dan snel naar San Francisco, camper stallen en dan definitief naar huis dit jaar.