Tatatadadatatataa, New York, New York!
We zijn er! Ons eindpunt.

De gooise vrouwen komen maandag, Herman gaat dan naar huis.
Aangezien wij, Herman en ik (?) niet in het centrum wilde zitten, hebben we een appartementje op Coney Island geboekt.
Dachten lekker rustig,
Nou dat was toch iets anders, een groot pretpark dat is Coney Island strandkant! Gelukkig alleen druk in het weekend,maar laten we er nu net het weekend zijn! Halelujah! Look at this:

De zon schijnt hier maar gelukkig zijn er palmbomen, om lekker in de schaduw te zitten!

Welkom in Amerika!

Een dagje NYC, een boottochtje met uitzicht op Manhattan:

Daarna richting Times Square:

Wall Street en indrukwekkend Ground Zero uiteraard:

In het grand central station, waaronder een gigadining centrum zit, je zou hier eens niet kunnen eten! Slurpen we een oestertje en gaan weer een uurtje metro-en naar ” huis”..

Camper en Herman naar huis, nog een te gaan!
Nu vrouwenweek in NYC!

We brengen onze camper naar de haven in Baltimore. Binnen een uur zijn alle douaneperikelen geregeld, opgelucht, bijna heelhuids gaat ze volgende week op de boot.
De klapband heeft gezorgd voor redelijk wat schade aan de linkerwielkap achter. Daar zal nog wat gepleisterd moeten worden.
Het is voor ons een opluchting dat we al die kilometers zonder veel kleerscheuren erop hebben zitten.
We hebben menig ongeluk gezien, nog veel meer politie en brandweerauto’s gehoord en gezien, snelwegen vol met kapotte stukken band, dus blij dat ons iets ernstigs gespaard is gebleven.
Naar huis, onze missie is geslaagd. De reis had voor ons allebei dubbel zo lang mogen duren, maar het is nu eenmaal anders.
In Baltimore een hotel! Ho! Niet meer gewend, nu dus echt overgeleverd aan Amerikaans eten, plastic borden en bekers, gigahoeveelheden en groenten zoektochten! Maar ook een lekkere pot bier, want rije hoeven we nie!
Baltimore is de laatste jaren flink opgepimpt, de Innerharbor doet gezellig aan, en het Visionairie Museum houdt ons een middag zoet.

Helaas mochten we er binnen geen foto’s maken. Rare,aparte kunstwerken, van knopen, luciferhoutjes,afval, mooie gedachten, inspiratievolle spreuken, wij vinden het erg mooi, aanrader!

We slapen heerlijk op ons pilsje op een groot Baltimoores matras.
We vervolgen ons pad de dag erna met de Greyhound naar NYC!

Washington wat een deze indrukwekkende stad. Wow, wat een gebouwen, en wat mooi opgezet! Een grote wandelboulevard loopt langs alle musea. We missen onze fietsen, want om ook nog wat te zien in die musea, sjokken we wat af!
Het Kapitool staat in de steigers en net voordat we naar binnen willen gaat er een groot alarm af.. Helaas voor ons geen Kapitool vandaag..

We genieten van het lekkere weer, en van het Air en Space museum, een opkalefater voor elke relatie. De mannen lopen trots voorop, en delen hun kennis met hun ega’s. Ook die zijn onder de indruk, niet alleen van hun spacekundige mannen, maar vooral van de vliegtuigen, de Discovery,

Apollo 11 en de totale opzet van dit museum.
Het museum bestaat uit 2 grote gebouwen, een bij Dullus airport, en het ander hier in Washington. Gister hebben we de andere helft ingeademd.

Ps. Alle musea zijn trouwens gratis in deze stad, aangename verrassing!
We bewandelen Washington boulevard tot het Witte Huis, en fotograferen het met vele anderen. Onze dag zit er al op!
Te veel musea om op te noemen, en helaas ook teveel om te zien in 1 dag!

On the road, Ipodje aan, of Doreen’s jazz, de vers gekochte cd van straatmuziek uit Nola. We maken last minute beslissingen, skippen dit, voegen wat anders toe.
Op 14 mei is BB King overleden, wij komen bijna langs zijn geboorteplaats..helemaal dus! We gooien het roer om en gaan naar Itta Bena. De plantage is er niet meer, de plek kunnen we niet vinden, maar een lokale bewoner rijdt ons graag voor naar de plek waar BB king geboren is. Een eenzaam bordje staat er tussen de katoenplantjes.

We volgen zijn levenspad, en gaan naar Indianola, zijn latere woonplaats. Daar staat het BB King museum. Echt, geweldig! Een magnifiek mooi, modern museum, wat zijn leven en betekenis voor de muziek laat zien. Blues!
Het museum triggert je van begin tot einde met beelden, geluid, verhalen, interviews, muziek, het neemt je ook mee naar het Amerika van de jaren 50. Speciale hotels voor negers, bij tankstations 2 toiletten, een voor blanke vrouwen en de ander voor blanke mannen.. Wat een strijd is er geleverd voor meer vrijheid.

een rouwlint om BB Kings, Lucille, buiten bij het museum


Maar los daarvan, het leven van BB King en zijn muziek intrigeren ons. Three o’clock blues..

We vervolgen zijn route, op naar Memphis, na deze indrukwekkende zijweg.
Hier ontmoet BB King o.a. Elvis. Degene die er mede voor zorgde dat er gemixt werd, blanken en kleurlingen, en het ontstaan van Rock en Roll! Memphis daar moest je toen zijn wilde je verder in de muziek.
Wij rijden de campsite op gelegen tegen Graceland, beheerd door de 4 x gehuwde Lisa, de dochter van Elvis.
Gaaf om te staan tegen zijn Heartbrake Hotel aan! Overal klinkt hier zijn muziek en draaien zijn films. Wij schrikken ervan hoeveel nummers we van hem kennen! Veel! Van Love me tender, wandelen we met Blue suede shoes, naar Viva las vegas, door The getto..
Elvis, overleden 1977, 42 pas, zijn Graceland, gekocht op zijn 22e, voor 100.000 dollar. Daar staan we nu..
Wij vinden de buitenkant eenvoudig, van binnen is alles overdadig, de jungleroom, erg grappig, de gele kelder, erg leuk! Zijn begraafplaats groots, m.n. door het Jezus/Elvis beeld!
En dan zijn vliegtuig!! Jee, Lisa vierde er haar 9e verjaardag in, alles erop en eraan, vergulden wasbakjes, gouden veiligheidsbelts! Ligstoelen, bed, eetkamer, over the top, letterlijk!! Wil je sneeuw zien Lisa? Vliegen we toch even naar Colorado..
Graceland, Memphis, Tennessee.
We gaan verder naar Sun studio’s. Herman kickt op deze orginele studio met o.a. oude opnameapparatuur.
Hier is de carrière begonnen van The King. We zitten aan het tafeltje waar hij zijn contract tekende, houden de microfoon vast waar hij in zong ( en vele andere, zelfs U2), waar zijn eerste opname werd gemaakt, , staan waar hij stond, het voelt geweldig om hier te zijn. Kriebels! Om zijn muzikale invloed zo te proeven! I just can’ t help believing..
Via Beale Street, de uitgaans en muziekstraat in de jaren 50, waar het allemaal begon rijden we naar de Gibson fabriek, waar we zien hoe deze gitaars gemaakt worden, eens o.a. de Lucille (‘s) van BB King.
We sluiten onze muzikale Memphisdag af met een bezoek aan het Rock en Soul museum, bewandelen en beluisteren dit museum met. o. a. allemaal oude jukeboxen.
Foto-impressie Memphis:

Met Elvis, Rocking Rolling weer on the road naar Nashville!

Country Nashville, hats, boots, music and fóod! That’s Broadway! De Bourbonstreet in New Orleans, Bealstreet in Memphis, in Nashville hebben we Broadway.
Hier staat een groot countrymuseum, met op dit moment een special van Kenny Rogers, en Bob Dylan. We krijgen nog meer info over de muziekgeschiedenis, hillbilly’s, honkytonk, later country. We luisteren en kijken naar Dolly Parton, die jurk is echt alleen bovenvoorzijkant!! Zien duizenden gouden platen, en beluisteren Hank Williams, Jim Reeves, Neil Young en Paul Simon. Herinneringen, herinneringen..
Herman gaat nog naar de RCA/Victor, opnamestudio, ik maak een wandelingetje over Broadway. Boots and hats hè ;)!
We sluiten af bij het Grand Ole Opry House, waar alleen de echte ‘ stars’ mogen optreden!
Vandaag zijn wij dat:
fotoimpressie Nashville:

Doreen’s Jazz in Nola, BB Kings Blues in Memphis, overgaand in Rock en Roll, The King, Elvis, en we eindigen onze muzikale route met country in Nashville! Daar hoort dan ook bij: Bob Dylan, die we afgelopen jaar nog live zagen, zichzelf vast houdend aan de microfoon..

All tangled op in blue, gaan we Blowing in the wind als een Hurricane in ons huisje, de Shelter from the storm. Zo nu muziek luisteren en alles laten zakken.

Overpeinzing..
Maar hoe ging dat nu met die blues en die countrymuziek samen..
Rolin, rolin, rolin Rawhide!

Nola!
New Orleans, Louisiana!
Bijna vergeten te vertellen: een stad gebouwd op moeras, wat je vooral ziet als je erheen rijdt of ervan weg drijft .
Swamp:
Heel apart om constant te rijden op kilometerslange bruggen.
Links en rechts bomen uit het water, drijvende planten en gras:

Op dag 2 in deze stad die je pakt, vieren we een klein feestje.
We eten in de FrenchQuarter, wandelen er weer wat rond, en genieten van de levende straten. Jong, oud, getint, blank, trompetten, trommels, levende beelden, schilders, tapdansers, dixielandbands, koetsjes, en kunstenaars. Bijzonder!
Bourbonstreet, de uitgaansstraat, trekt ons niet, veel jeugd, drank en sex. Slaan we even over vandaag!
We wandelen naar Frenchmenstreet, aha, dat past beter.. Reggaebandjes, jazz en blues, leuk!
We pikken een paar kroegjes, drinken een amber biertje en deinen mee op de muziek! Dit is New Orleans! Sfeertje!

Ons 3e en laatste dagje sluiten we af met een fietstocht, richting gardendistrict, sjieke huizen hier!
De streetcars :

rijden af en aan, kunst overal in de straten:

daarna het Louis Armstrong park, dan langs de Mississippi, en eindigen toch nog maar een keer bij..café du Monde, ja die, 24 uur open en (-) beignets!

Tijd om het los te laten, Nola..we gaan rijden richting Memphis..
Maar missen doen we het nu al..

For memories:▶ 3:30 Doreens jazz:

Klinkt als muziek in de oren, en zo proeft het ook!
Louisiana verwelkomt ons in eerste instantie met, voor ons, al deze nieuwe gerechten!
Vrij vertaald zou ik zeggen:
crawfish: ieniemienie kreeftjes uit de rivier
gumbo: soep met alles erin, wat over is van gisteren
jambalaya: een soort van cajun/creoolse paella
boudin: vette varkensworstjes
po-boy: amerikaans klef wit stokbroodje opgepept in de oven, dan lijkt het wat
beignets: oliebollen, maar die van ons mam zijn lekkerder!

Zoals muziek dus, mooi en aantrekkelijk, of vreselijk en vermijden! Smaken verschillen!

De crawfish en gumbo”s zijn overheerlijk in ieder geval, de boudins slaan we graag over, de beignets overladen met poedersuiker ben ik persoonlijk lekkerder gewend! En aan de rest zijn we nog niet toegekomen..
We verbazen ons nog steeds over de grootte van de porties, het vele toegevoegde vet, en het gebrek aan groenten..
Thuis (camper) beperken we ons tot het eten van fruit en salades, zonder dressing!

We rijden de plantageroute tot New Orleans, bewonderen een paar van de overgebleven plantagehuizen, met tuinen, eiken van meer dan 300 jaar oud!

Zoals vaak hier worden de rondleidingen gedaan door mensen in de kledij van toen, oude tijden komen voorbij, het lot van de slaven wordt nog eens benadrukt.
De rijkdom van de plantage-eigenaren in schril contrast.
Veel is er momenteel niet meer van over, faillissementen, verkoop en opdelingen na de crisis van de jaren 30 heeft veel doen verdwijnen.
Wij denken een mooie route te rijden langs de Mississippi.
Die blijkt echter voor ons uit zicht..we rijden langs een grote lange dijk..
De route aan de andere kant bestaat amper nog uit suikerriet en katoen, maar wordt overheerst door petrochemische industrie;

Jammer!

Maar dan New Orleans!!!!Nola!
Veel groter dan we dachten, wandelen we door de French Quarter, en komen tot de conclusie dat regen duur is…
We schuilen in een restaurant(koffie,wijn, lunch), even later in een barretje,( biertje!) tussendoor genieten we kort en snel van de mooie straatjes en de gave straatmuziek:

Doreen’s jazz, tip: googlen en luisteren!

Boottochtje: op de boot houden we het droog, we varen romantisch op de Natchez, oude stoomboot, over de Mississippi:

en in Café du Monde,( koffie met beignets)( by the way, 24 uur open!),sluiten we onze eerste dag af en net voor het geweldig razende onweer zijn we ’thuis”.

Café du Monde, een must in New Orleans, maar zoals gezegd, geef mij maar de oliebollen van ons mam!

Stockyards, een wijk in Fort Worth, geeft een, toeristentrekkend, beeld van het Texas van ongeveer 100 jaar geleden. Ook deze Hollandse toeristen vinden dat wel een kleine omweg waard.
Cowboys, langhoornkoeien, paarden en saloons! Wij zijn erbij:

Die hoorns!

Wat we ervan vinden weten we niet goed, samen met vele toeristen, 10 koeien opgedreven te zien worden door een paar paarden met ouwe cowboys op de kasseien van Stockyard..Geef mij dan toch maar Clint!
We wandelen wat rond, kijken in Biily Bobs, de grootste bar ter wereld, waar in het weekend ook bullriding te zien is..( gelukkig is het maandag)

We eten een cowboyshap in een ‘echte’ saloon

en trekken weer verder met ons stalen ros!
Dallas!
Voor ons vertegenwoordigt dat m.n. 2 zaken, een voor hem en een voor haar. Voor hem de moord op J.F. Kennedy, wat in een werkelijk mooi museum helemaal is uitgelicht. Het museum zit in het gebouw waar Lee Harvey Oswald de fatale schoten zou hebben afgevuurd.
We laten ons meeslepen naar 22 november 1963.

Indrukwekkend en wederom spraakmakend, wat is er nu echt gebeurd..

Ons laatste uitstapje gaat ook terug in de tijd! Speciaal voor haar..
Wie herinnert het zich nog:

Nee, wij zijn niet oud!!

We rijden door Texas, land van cowboys, cattle en oil!
Het is weer groen! Na kilometers zandhappen, nu weer bomen, struiken en gras. Vertrokken met sneeuw in Santa Fe, nu volop zon in Texas, en wind, heel veel wind!
Vanuit Nederland horen we dat er tornado’s zijn, gelukkig missen we die en voelen alleen het zwiepende staartje.
On the road, dat is nl. ons grootste tijdverdrijf hier, rije, komen we veevrachtwagens en zelfs veetreinen tegen.

De geautomatiseerde cowboys..hmmm …jammer! Ik zie toch liever zo’n hoed, paar boots, en een paard tussen de benen!
Andere tijden.
Tanken leidt hier tot een BIG SMILE op het gezicht van mijn cowboy, $ 2.60 per gallon, dat is ongeveer 60 ct per liter, wow, that makes his day!
Verder is het hier vlak, maar zijn we inmiddels wel flink afgedaald tot 300 mtr. En meteen weer een uur dichterbij Nederland, nog 7 te gaan!
On the road dus, naar Fort Worth en Dallas.

We zijn in de stad van burrito’s, fajita’s en tortilla’s beland! Overal zijn de mexicaanse invloeden zichtbaar, vermengt met indiaans maakt het tot een gezellig, mooi stadje!
We springen maar weer eens op onze fietsen, de Amerikaanse calorieën moeten hoognodig verbrand worden.
Hoog en droog is het hier wel, de lucht droogt ons de laatste weken uit, we drinken en drinken maar krijgen het vocht amper aangevuld, ook de hoogte (we zitten op 2200 meter) heeft z’n invloed, wat we met name merken als we fietsen. Nee het heeft vast niets te maken met onze conditie! In lijn van de week van de lekke banden, ja hoor, lekke band nr. 3 , nu de fiets! We lachen er maar om!
Santa Fe heeft een erg mooi centrum, vol kunstenaars en winkeltjes (!), we bezichtigen een kerkje:

en de Loretto kapel, die laatste is mn erg mooi vinden wij. Klein en fijn.
We genieten van de leuke straatjes, en de artistieke personen die hier zitten:

De oude handelspost is nog bewaard gebleven, nu uiteraard getransformeerd tot toeristentrekpleister:

De stijl waarin gebouwd wordt heet adobe, ja ook voor ons heeft dit woord een heel andere betekenis, maar deze is niet computergerelateerd! Het is de typische laagbouw, met kleine hoogteverschillen die ze hier, in dit gedeelte van New Mexico, gebruiken:

Na een fajita met margarita als late lunch, fietsen we( met nieuwe binnenband) uiterst vrolijk naar onze laatste bezienswaardigheid hier, voor allebei wat wils!

met flinke tegenwind komen we uiteindelijk bepakt en bezakt weer aan, besluiten om onze route weer wat aan te passen, en gaan een paar dagen kilometers vreten, richting jazz en blues, New Orleans, 2000 kilometer swingen on the highway!

‘Een ongeluk komt nooit alleen”, zo’n heerlijk optimistisch gezegde uit de oude doos!
Maar, waarheid als een koe!

We hebben een mooie, maar erg winderige overnachting gehad in Monument Valley. Onze Navajo dromenvanger heeft ons behoed van slechte dromen. Souvenirtjes horen erbij toch!
Het gebied waar we doorheen rijden is nl. helemaal Navajo (indianenstam) gebied. Zij maken mooie dingen, en in Tuba City mocht ik even los, en kon wat souvenirtjes scoren. Joepie!
Nu meteen een minimumstukje Utah gezien.
We debatteren over de route, besluiten Zion en Bryce te skippen, Four Corners en Mesa Verde gaan nog mee, voordat we naar Santa Fe vertrekken. We hebben maar ruim 3 weken voor meer dan 6000 kilometer, en willen in New Orleans, Memphis echt wat meer tijd doorbrengen. Kiezen dus!
In Arizona zit het niet mee voor ons, we rijden richting Mesa Verde en in een keer een klap, knalhard, een flinke schok in de camper..klapband??
We parkeren de camper een klein stukje verder en gaan op inspectie, in eerste instantie zien we het niet meteen (natuurlijk niet!) maar bij een tweede inspectie blijkt een stuk van de camper linksonder kapot geslagen, en als we goed kijken zien we dat de ‘buitenband’ totaal is weggeslagen, we rijden profielloos op de ‘binnenband’. Aan de bak dus, nu zelf!

Zo raken we wel door onze banden heen!
nummer 4 is de enig oude die er nu nog op ligt, dus zal ook wel de geest gaan geven, een reserveband, bittere noodzaak hier, hebben we ook niet meer.
Wijziging in de plannen weer … niks National Park Mesa Verde.
Op zoek naar een bandencentrale, prioriteiten!
We zitten inmiddels in de volgende staat, New Mexico, hier lossen ze ons probleem op!

Niet alleen een lekke band, de band is zelfs door de bodem geslagen, dat was waarschijnlijk de enorme knal.

Wij besluiten na de bandenwissel door te knallen richting Santa Fe, New Mexico dus!