Het is ongelofelijk, we rijden deze grote stad uit, 2 keer rechts en we zitten midden in een natuurgebied. In de verte liggen de Rockies al.
Via de cowboytrail, gaan we over in de lougheedtrail en de volgende en de volgende trail:
Onderweg heeft een enkel bruggetje de winter hier niet overleeft:
klein ommetje dan.
Daarna gaan we 60 kilometer over, wat ik noem, een “mannenweg”, want welke vrouw bedenkt het nu om 60 kilometer over een droge pofferige gravelweg te rijden als er een fatsoenlijke weg langs loopt! Enfin, vrouw zat niet achter het stuur, dus ramen en neus dicht, net gewassen fietsen weer smerig, alle kastjes los gerammeld, maar we komen dan wel wat mooie beesten tegen.. Dus tussen het stof, hatsjie, door, maken we de foto’s.
Bij de laatste foto, stof op de lens!
We nemen hier de Highwoodpas, 2206 meter, 2215 zegt onze Garmin, maar die zit er wel vaker langs!
Daarna rijden we langzaam Banff in, waar we Duitsland moeizaam zien winnen van Algerije. Dat belooft nog wat!
Een moderne stad, veel kunst, mooi park, riviertje, terrasjes en makkelijke, rechte straten, waar zelfs ik de weg niet kan kwijtraken! Blokjes, 1 op 3, 4 op 5, met 1 grote overzichtelijke winkelstraat, Jihaaaa!! Stephen Avenue here I come!!
Eerst naar het Glenbow museum. Weer een schitterend museum, met wederom tijd te weinig, en een hoofd te vol.
Veel info over de indianen, er is veel gebeurd hier voor deze mensen. En niet allemaal prettig.. Voor nu even genoeg musea!
Tijd om te shoppen! Aangezien ik te weinig anti-muggenkleren mee heb genomen (ja echt..) eerst even naar de HenM, voor een dun bukske en een dun bloeske, hmmm, toch is die lange jurk leuker, onpraktisch, maar ja een legging eronder en ook muggenbestendig!! En nu op naar een paar cowboyboots, de Calgarymissie, wowowow..de keuze is reuze..Maar uiteraard lukt deze missie feilloos! En ja maar 1 paar, superstoer!! Goed voorbereid voor de komende tijd, geen mug en geen paard gaan de strijd met me aan!
Drie dagen, 1200 kilometer, 150 foto’s, 1 slang, een ‘ghosttown, 11 bruggen, heel veel hoodoo’s (!) en dino’s verder, nu beland in Calgary.
Eindelijk een keer goed bereik met mijn laptop, dus hierbij een foto-impressie van dit vlakke, akkerrijke, stukje Saskatchewan en Alberta.
We vertrekken vroeg, rijden eerst 50 kilometer gravelweg voordat we eindelijk weer verhard verder mogen, hiep hoi!
Koffie en water altijd bij de hand, Herman rijdt het eerste stuk, ik regeer de fotostops! Dit keer een slang, en wat lieflijke eendjes met jonkies, het landschap is vlak, en vlak!
Foto’s maken uit het raam gaat ook picobello, de landschapsfoto’s zijn ietwat gematteerd. Mijn God, je zou hier wonen, en dan 4 maanden per jaar een beetje zon, verder kou en sneeuw. Veel boerderijen staan dan ook te koop, de jeugd volgt de ouders niet op, die missen het internet ook hier! Wij hebben een echte doorrij-dag vandaag, je rustdagen moet je verdienen, aldus Andy, dus gassen met die hap! Lunch, roggebroodje kaas, hop, hop, tussendoor nog wat lozen en vullen bij een brandweerkazerne in een gehuchtje, en dan zijn we nog net op tijd om een museumpje te pikken, 15.30, Wanuskewinpark. Grappig hè al die indianennamen!
Park, saai, maar we hebben onze beenspieren dan toch even kunnen strekken: een wandeling van een uur liet ons de ‘buffalo-jump’ zien. Indianen dreven de bizons naar een klif en bij die val werden er flink wat buffels (zelfde beest ) gedood, zo ook indianen.
Dag 2, ook weer 500 kilometer te gaan, 7 uur wekker, douchen, ontbijtje, grote kan koffie, rije, rije, rije, idem dag 1! Hij een stuk, zij een stuk, hij een stuk, vroem, vroem..
Nu is ons uitje, de bier en wijn winkel! En last-minute beslissing, we gaan naar het dorpje Wayne, onze garmin kent het niet, snap ik niet er wonen maar liefst 33 mensen! Wat een bak, maar wel een ‘saloon” met een camping! Dus vanavond een lekker pilske uit een wekpot (?), “because that’s how we do things in Alberta, honey”!
We slapen goed!!
Voor deze 33 mensen, in deze toeristische ghosttown, zijn wel 11 bruggen gebouwd:
Ons ritje vandaag is een stuk interessanter we gaan nl. naar het echt schitterende Tyrell museum, via de Dinosaur trail, oftewel hoodoo-route, (hoodoo’s zijn die grappig gevormde bergen) met een heel oud kabelbaanpondje. Calgary ligt maar 160 kilometer verder dus, appeltje-eitje (beide op ons menu vandaag).
In deze omgeving van Alberta zijn en worden nog steeds veel fossielen en skeletten van dinosaurussen gevonden, erg indrukwekkend! Ben je in de buurt , aanrader!!
Het museum:
De Dinosaur-route:
MOOI!
Zo dus, vandaag Calgary, waar we al 2 stadsrondritten hebben gemaakt, Walmart 1 had zijn camping gesloten, Walmart 2 lag aan de andere kant, garmin was weer eens de weg kwijt, dus wij hebben al een stads-impressie gekregen! Dit weekend Calgary dus, en….voetbal..de bar zit naast de deur!!
Nadat we Winnipeg verlaten hebben rijden we door een oneindig vlak landschap met akkers en nog meer akkers. Grote graanschuren staan tegen deze schitterende wolkenhemel aan. Het weer wisselt dagelijks, ons dekbed gaat erop, eraf, erop, eraf, onze kleren variëren van T-shirt, hemdje, sweater, spijkerbroek, regenjas, onvoorspelbaar. Er zijn dagen dat we ons 3 keer verkleden dan weer te koud, te warm, te koud..
We hebben inmiddels al 5 provincies gehad, Nova Scotia, New Brunswick, Quebec, Ontario, Manitoba, op naar Saskatchewan , Alberta en de rest!
Zoals het landschap wisselt, wisselen ook de auto’s, van Ford Mustangs, Porsche’s, Stingways, zitten we nu tussen de grote pick-ups van Ford, Dodges, GMC. Met grote fifthwheels, boten, kano’s erachter of erop. Het vrijetijdsleven bestaat hier uit vissen, varen en jagen. Wat een ander leven!
De 17 brengt ons naar Winnipeg. Maar eerst gaan we nog via het stadje Steinbach, met een Mennonieten openluchtmuseum.
Hier zien en ruiken we het traditionele leven nog, het ruikt op de oude boerderij naar vroeger, hooi! We lopen via de boerderij naar de molen, smederij en de schuur. Wow wat een gave auto’s!!
Er loopt ook een Mennonieten familie rond, we tellen heel veel kindertjes!!
In Winnipeg inmiddels weer een uur terug in de tijd en weer een provincie verder, Manitoba, met slechts 1.2 miljoen inwoners! Hier naar het museum, ha, indianentooien!! We zien hier trouwens veel indianen, en ook andere culturen, we verstaan ze niet..Eén apart soort Helmonds dialect! Het museum is supermooi, maar ook veel te veel info voor mijn vakantiehoofd! Kan er allemaal niet in. We doen nog een drankje aan het water, shoppen weer in de Walmart, onze vertrouwde muggenloze camping en bereiden ons voor op het volgende national park mét muggen!
We hebben net gelezen over het leefpatroon van deze en van de black flies , daar worden we nog niet vrolijk van!! Er komt nog veel op ons af!
Wat is een stad toch heerlijk!
Thunderbay is onze volgende stop. Onderweg zien we 2 schitterende watervallen, waarvan foto’s.
Thunderbay is het laatste plaatsje voor ons aan het grote Lake Superior, wat trouwens voor de helft Canadees is en voor de helft Amerikaans.
We bezoeken hier Fort William, nu een openlucht museum. In 1801 echter opgericht als pelshandelspost. Hier werden pelzen, gevangen in het Noord-Westen geruild tegen graan, zijde, munitie, wat weer vanuit Montreal binnen werd gebracht. Met grote kano’s werd dit vervoerd over de rivieren en het gevaarlijk te bevaren, Lake Superior.
De rit die wij in 6 dagen maken over highway 6 en 17, duurde toen over het water 6 weken. Een keer per jaar, tijdens de Grand Rendezvous kwamen de handelsmannen dan bijelkaar in Fort William om hun goederen te ruilen. Zo dat was weer een klein geschiedenislesje.
Wij krijgen een charmante rondleiding door dit openlucht museum, en hebben veel verschillende pelsjes kunnen voelen, het maken van een kano bewonderd en een stukje brood uit de steenoven geproefd, wat trouwens beter smaakte dan mijn eigen gebakken brood uit de camper! Dat is tot nu toe nog steeds te droog of te hard! Maar aangezien ik de kleinste pak bloem hier heb gekocht, 2,5 kg. kan ik nog blijven oefenen!
Okay, Thunder Bay!
Vandaag ging onze rit door het Grote merengebied maar vnl. langs Lake Superior. Het grootste meer ter wereld qua oppervlakte, 82.000 km2.
Ons ritje is dus vooral omringd door water. In de ochtend ook nog veel van boven. Het is opmerkelijk hoe het weer hier van het ene op het andere moment op kan klaren ( of andersom ). Vanmorgen flinke regen, vanmiddag volop zon. Maar dan zijn we ook weer een flink aantal kilometers naar het westen gereden.
We manoeuvreren door een soort disneyroute! We rijden eerst door
Wawa = wilde gans, overal in het stadje staan dan ook grote beeltenissen van dit dier! Waw!
Daarna door naar White River, het stadje van Winnie de Poeh!Hier is het beertje Winnie in 1914 geboren, daarna naar de dierentuin in Engeland gebracht. In 1926 is er een boek over geschreven door ene heer Milne en in 1961 heeft Disney de filmrechten ervan gekocht, waardoor wij dus ook kennis hebben mogen maken met Winnie!!Poeh poeh!
We eindigen in National Park Pukaskwa met vandaag op onze beestenscore lijst, veel reigers, op t nippertje nog de kont van een eland en uiteraard Winnie!
We verlaten Bruce Peninsula per veerboot, die trouwens alleen maar vaart van mei tot september. Zegt iets over het weer en de russsttt hier buiten deze tijd! ( en ik vind het nu al zo stilletjes..).
We berijden het eiland Manitoulin, floep, ( zie de Column) met onze horse-mobiel en gaan over de swingbrug (!) richting Sault Ste Marie. We verlaten hierbij de 6 en gaan over op de 17, voor de kaartlezers onder ons.
De route is erg mooi, heel veel meren, rotsen af en toe, en bossen. Vandaag zien we weer een stukje wild, een hert. Gelukkig besluit het net op tijd om niet voor onze auto de weg over te steken!
We rijden in een streek, zuid Ontario, waar nog Mennonieten ( amish )wonen. De echte conservatieven hebben zelfs geen stroom, geen auto, geen telefoon (!) en verbouwen hun produkten op het land nog met ‘ de hand’.
Wij kopen er , toevallig, onze maple siroop. Soort honig maar dan van de esdoorn. Weetje: voor 1 liter siroop is 40 liter sap nodig!
Vandaag dus uiteindelijk toch een goed dagje, na de vlucht over het eiland, een lunch aan het water, een vliegend hert, Mennonieten en Maple siroop zijn we 400 km. verder op onze route, beland in Sault Ste Marie.
Veertien dagen on the road! 3000 kilometers verder al. We schieten goed op en als beloning mogen we nu tijdens het WK, 3 nachten uitrusten in het National Park, Bruce Peninsula.
We komen tot de ontdekking dat we dan wel geen tv-zenders hebben om voetbal te kijken, maar in dit in the middle of nowwhere liggende park, heeft mijn gouden trofee nog steeds bereik! Wat een geweldige telefoon, mijn BB, en wat een meer dan geweldig abonnement, onbeperkt internet in het buitenland! I love it! Waar zou ik zijn zonder…in ieder geval geen up to date website dan!
Radio-ontvangst dus wel:
Jack van Gelder leidde ons met het Nederlands elftal naar een absoluut hoogtepunt op onze Canada reis! Wat hebben we gejuicht, onze camper stond te schudden en beren zullen er zeker niet komen!!
De whatsapps vlogen heen en weer, heerlijk gevoel en onze oranje kleding niet voor niets meegenomen!
Zo.. wij rusten nog even uit hier, gaan de camper beetje poetsen, muskietennet ophangen voor hetgeen te verwachten is, schroefjes en boutjes aandraaien, wat trials lopen, bloemetjes fotograferen, kampvuurtje stoken, haren opkleuren, wasje draaien, handwasje ja, weer puzzelen hoe we verder rijden en waar we zijn met de volgende poule-wedstrijd!
uitleg aan onze Duitse vrienden over het winnende 5-3-2 systeem!
Op dag 2, na weer een walmart overnachting, gaan de fietsen er weer af, jippie! Montreal, de fietshoofdstad van Noord-Amerika zegt men! Nou Montrealers, ik zou zeggen kom eens een keer rondje Helmond fietsen, ” dan witte wa echte fietspadde zin”!
Wat wij dan niet hebben is een formule 1 baan, en hoe stoer is het om daar dan overheen te fietsen!
Verder door naar ( mijn God wat een hoge!!), de Pont Jacques-Cartier!! Ik kijk hier maar even niet naar beneden en ben blij als ik van verre weer een dakterrasje van boven zie, weer huizendaken en even later weer boomtoppen kan aanraken!
We hebben wel een broodje verdiend, de place to be is Schwartz’s, hier zeggen ze: you haven’t been to Montreal if you haven’t eaten at Schwartz’s! Doen dus!
Volgende stop zou de ondergrondse moeten zijn, een stad onder de stad. Hier zitten meer dan 1600 winkels (!), en 200 hotels, we hebben het hier over ondergronds! 35% van de mensen heeft geen auto in Montreal, en in de winter, als het hier ijskoud is, kun je gaan werken zonder boven de grond te komen, geen winterjas nodig, alleen een metrokaartje!
Voor ons is het echter een brug te ver vandaag, wij doen een poging maar verdwalen al bijna na 50 meter, lieve God wat een doolhof!
Nee, dan toch maar met ons fietske naar ons bovengrondse campertje, (hier al beroemd van de film! ) en nog 200 kilometer zelf rijden!
Bye Montreal!
zien winnen van Algerije. Dat belooft nog wat! 
, aanrader!! 
