Inmiddels op de 2e dag toch bijna in Kopenhagen.
Dag 1 stond in het teken van een moeizaam vertrek, met afscheid van huis en haard, zoeken naar lampjes en zekeringen, de laatste mailtjes de deur uit, telefoonnummers uitwisselen etc.
Uiteindelijk rond 4en aangekomen op de snelweg, de 1e chauffeurswissel, wie had ‘t het heetst?! Zij, af en toe krampachtig rijdend tussen de wegafzettingen en gele stroken door. Hij al plassend de Duitse grens over(, ja ja doe dat maar eens na)! Zij soms hardop vloekend, hij lichtelijk geïrriteerd dan, dat is toch niet nodig..
Laat in de avond toch aangekomen op een werkelijk romantisch, een eerste overnachting waardig, camperplekje in Duitsland. Zij, T-shirt, blote voeten, “wat heb ik het koud”, hij “doe maar een vest aan of duik in bed , de eerste avond gaan we niet meteen dat gas aansluiten, we moeten nog naar de Noordkaap!!”
In de ochtend gewekt door de vogeltjes: zij “wat hebben we toch een heerlijke douche”, hij,” het bed is nog veel lekkerder”!
Vandaag door naar Denemarken, misschien Kopenhagen, maar dan moeten er toch zo’n dikke 700 km gereden gaan worden, maar weer wisselen dan. Zij , al meer vertrouwen, relaxed, muziekje, appeltje, hij ook al meer ontspannen, camperboeken, minder correcties, en langzaam wegdoezelen. En nee, nog geen herrie..





