Ons treinreisje leverde nog wat extra’s op, nl. een heerlijk kopje echte koffie! De koffie in Thailand is meestal een Nescafé melange, dus wanneer er een echte koffiebar in de buurt zit is dit een klein feestje! En dit was helemaal een feestje want het zaakje was pas geopend, dus reden voor een loterij! Bij elke tweede kopje koffie mocht je een lotje trekken, enfin lotnummer 17 (wij dus) had prijs en jawel, een geweldig glas was de winst van de dag! Door de Thaise eigenaar wordt nog een foto gemaakt van deze gelukkige Europese winnaars. Ai, maar we moesten nog met de trein op en neer naar Pranburi, dat zou een zware tocht worden voor ons glaasje. Dus na een redelijke gebrekkig Engelse uitleg, afgesproken dat we ons glaasje lieten staan en 2 dagen later op zouden halen.
Zij zei nog laat dat glaasje zitten, maar nee, hij zei, C is zo makkelijk voor m’n cornflakes ‘s morgens.. Dus 2 dagen later, vroem vroem met de scooter voor de deur bij de coffeeshop, gesloten! Weer een dag later vroem, vroem, niet te geloven weer gesloten! Ik laat me dat glaasje niet door m’n neus boren! Nog een dag later, prijs! C, let even op de scooter, ik pik dat glaasje op! Hmmmm…
Binnenin koffiebar:
Hello, I come to pick up glass from lotery..Oh oh!!! Er wordt vriendelijk geknikt, en nog meer geknikt..Vraag, you want two coffee?? No No, you don’t understand..I come to pick up glass! Knikjes en nog meer knikjes, maar geen bereik! Dus geduldige (Her)man, begint opnieuw, andere boeg. We took train to Pranburi.. Pranburi?Pranburi?? Inmiddels een mannetje erbij in de coffeeshop, Pranburi?? Oh!! En toen kwamen alle treinschema’s en haltes voorbij! Train to Bangkok at 10, Train to Hua Hin same same. Mijn man, geobsedeerd door z’n prijs en gewend te werken met Aziaten blijft geduldig. C, nog steeds als scooteroppas druk, heeft al 3 keer de deur geopend en naar binnen geroepen, Herman laat dat glaasje toch zitten!! Maar nee volgende boeg: you took photo..Ah, ah photo yes yes..De computer werd opgestart en manlief stond inmiddels ook achter de balie!
Een heldere moment bij de koffiejongen, Herman dacht daar komt de foto, maar nee het vertaalprogramma werd opgestart!! Nu vielen eindelijk alle stukjes op hun plek! Oh!! Oh!!!Vanonder de balie kwam de felbegeerde prijs! En de honderdduizend sorry’s!!
Eindelijk komt de vasthoudende man naar buiten met de grote overwinning in z’n hand en een stralende overwinnings glimlach.
De prijs! Hier met schelpen i.p.v. cornflakes
Maar even schat snap jij dat nou?? Dat zij ons niet herkenden? Ze hebben nog een foto gemaakt en je zou toch zeggen, die grote Europeanen vallen toch op! Kijk dat wij hen niet uitelkaar kunnen houden dat is logisch, want zij lijken toch echt allemaal op elkaar hè..
