Alweer een Koh! Is eiland! Ditmaal dichtbij, ongeveer 15 kilometer bij ons vandaan.
We scooteren er regelmatig even naar toe, maar waren er dit jaar nog niet geweest. Dus op een ‘goeie’ dag hop erop uit!
Het is altijd leuk om overgezet te worden, longtailbootje, wij erin, scooter erop en varen. Vijf minuutjes later, hop, scooter eraf, wij eraf, 60 baht betalen en scooteren op Koh Kho Khao.
Dit keer een andere route, het is heerlijk scooterweer, niet te heet! Het is een tamelijk vlak, beetje savannah-achtig eiland, dus de zon kan er branden!
Toch zien we vandaag wat heuvels liggen aan de oostzijde van dit eiland, ervoor staan de buffels te herkauwen.

We zijn opgelucht dat we niet met de auto zijn! Want dit kan ons in ieder geval niet overkomen:

Koh Kho Cow!

We gaan even terug naar start! 2007, de eerste keer samen Thailand, Koh Lanta, daar is de liefde begonnen! Voor Thailand hè..
We zien op google dat er op Lanta flink gebouwd is in de loop der jaren, dus besluiten om daar maar even terug in de tijd te gaan en meteen door naar Koh Jum. Wat een goede keuze!
Koh Lanta, nou dat was een landing! Druk, vol, toeristisch, pfhhh, wegwezen!
Hop op de ferry, naar een eiland zonder pier. Hoe gaan ze dat doen!? Na 40 minuten, roepend Thais mannetje, Koh Djumm, uit de ferry! In een longtailbootje…de ferrymannetjes gooien onze koffers er al in. Nee, niet in het voorste bootje, helaas, maar nog een bootje verder. Dus met 50+ wiebelbenen, uit de ferry, de koffers achterna!

We zijn er echter nog niet, de ferry vertrekt, de bootmannetjes kennen elkaar allemaal en gaan even gezellig in een leeg bootje bijelkaar zitten, sigaretje erbij, klepperdeklep…wij domme toeristen kijken elkaar eens aan…snap jij het?
Tien minuten later, nog steeds op open zee, koffers eruit, hop we moeten er weer achteraan! Bootje nr.3, voor wie op heeft gelet! Donkere wolken inmiddels, maar we varen! Met bakken valt het water naar beneden! We stranden! Koffers mogen we nu zelf dragen, handige paraplu trouwens, en rennen over het strand via de kokosbomen ? naar de receptie. Gelegen….hoog….vele trappen hoog…
De volgende dag, de wolken verdwenen, de regen weg, genieten we van ons uitzicht op dit heerlijke rustige relaxeiland! Koh Jum, Djummm of Yahm, zoals de Thai het uitspreken!

We hebben een lekker weekendje weg gehad, vakantie in vakantie zogezegd…??. De aapjes staan hier leuk op de foto, maar echt aardig waren ze niet!

De meloen werd met het ontbijt uit de yoghurt gevist, en de tanden ontbloot! Kreng!?
Na 4 dagen, dezelfde weg terug, bootje, bootje, ferry, auto! En spierpijn!Van die Thaise trappen! Veel, hoog en ongelijk!

Maar Koh Jum : jummie! ♥️

Een scooterdagje ingelast! Op zoek naar ’to do’ tripjes voor onze gasten. Die hebben andere behoeftes dan wij! Die willen wat Doen!?
Tijdens een ontdekkingstocht blijkt er vlakbij een kano boottripje. Little Amazon wordt het genoemd. Erg little dat dan weer wel.. Maar de Thai staan om hun ‘copy-paste’ gedrag bekend. Dus Little Amazon it is!
Met een kano word je een uurtje over een rivier gevaren, beetje mangrove achtig, aapjes die er nu even niet zijn, hornbillls ook op de vlucht geslagen, slangen dan, die zijn er immers altijd! Voor 500 baht per persoon slaan we dit zelf nu even over, maar adviseren het graag aan onze gasten. Wie oh wie Doet dit? Die nieuwe Zipline tour in Khao Lak wordt ook maar niet afgevinkt door onze logees!? Doen!

We scooteren zelf nog lekker verder. Het brengt ons bij de grote rivier. Hoe veel mensen hier leven realiseren we ons weer eens.

We blijven even staan, jonge kinderen vissen met hun eigengemaakte hengel hangend over de brug. Hoe eenvoudig kan het zijn.
Een stuk verder besluiten we richting een tempel te rijden, via een weg, onverhard, veel keien, bereiken we een idyllisch uitziend tempelcomplexje. Wat een binnenkomst!

Wonderbaarlijk, hoe apart, een ongelofelijke mooie natuur, daartussen een paar hutjes voor de monniken, een zeer summier bijgehouden complexje. Bewakers in de vorm van blaffende honden.
Die werken beter dan de guards aan het begin van de ingang:

De honden houden afstand, maar wekken wel de monniken. Twee komen ergens vandaan. De oudste gebaart naar mij, afstand houden. Vrouw. Mag niet. Ik ben ook niet echt gekleed op een tempeltripje, korte broek, hemdje…ai ai..
De ander, een stuk jonger, praat, met Herman, zeer beperkt engels. We begrijpen ze wonen hier met 4 monniken. Hoe lang? Hoe oud is het complex? We zijn vlug uitgekletst..

We doen het met de fotos en de impressie:

Onderweg komen we de derde bewoner tegen. Hij rijdt ons met zijn oude krakkemikkige zijspan bijna van de hobbelweg. Jeee, je zou hier wonen, en wat dan, wat zijn je uitdagingen, behalve heel veel slapen en mediteren..wat ‘Doe’ je dan de hele dag??

Een indruk heeft het ‘rondom het huis uitje’ wel achtergelaten op ons…