All the American Way:
Herman het vuilnis moet weg, breng ik even, oh nee C , komen we zo langs gereden..
Ik ga even water halen, oh nee C, je hoeft niet te lopen, rij ik zo langs..
Boodschappen?? Even wachten C breng ik je..Ja maar het is maar 500 meter, nee, ik breng je even C…
Waarom lopen als je kunt rijden..blub, blub… kwabbel, kwabbel..
We nemen afscheid van Whittier, onze boot wacht:
van Whiti-jer naar ValdEEEzzz, de Alaska Highway Ferry, nee, dat luxe cruiseschip op de achtergrond, daar gaan we niet mee!
We waaien en regenen de ferryboot op, lekker weertje hier in Whittier! De walvissen zijn dezelfde mening toegedaan en blijven onderwater. Alleen de zeehondjes, eeuwig trouw..
Zes uur doen we erover om uiteindelijk in Valdez aan te komen. KPN-perikelen hier, dus op zoek naar Wifi, met het tijdsverschil van 10 uur moeten we wachten tot 23u. om Hollandse skypeverbinding om 9 uur te krijgen. Hmmm, een onaangename verrassing, dat wordt deze maand minder internet, website, whatsapp, email en geen nu.nl meer, als ik lui langs de driver zit..
Lastig!!!
In Valdez parkeren 2 slechtzienden midden in de nacht zomaar ergens in het dorp, gelukkig valt het goed uit, uitslapen maar!
Ook hier slecht weer, erg jammer, een mooi plaatsje Valdez, helemaal tussen de bergen gelegen, maar nu tussen de wolken en de mist. Dus verder maar weer…met dit weer..geen weer..regenweer.
oliepijpleiding
opspringende zalmen
Valdez betekent ook het einde van de oliepijpleiding, en een zalmkwekerij. Wat de zalmen van nature doen wordt hier gebruikt, de eitjes worden hier uitgezet, de zalmen keren terug naar hun geboorteplaats en ja hoor, raak, zalmenvissen door de zalmkwekerij..
Onderweg innerlijke onrust, we besluiten de ferryboten naar voren te halen, en skypen in het grappige gat, Coppers Landing, Herman loopt hier het plaatselijke hotel in!!
We rijden weer verder, moeten nu even kilometers maken, slecht weer betekent rijden! Deadmans Lake, hier gaan we slapen, 50 kilometer voor de Canadese grens..
Wit-tie-er, Wit-tjier, op z’n Engels of Frans, zeg het maar wij weten het niet!
Hier kom je niet, als er geen boot geboekt zou zijn vanaf hier! Tussen de bergen, 90% kans op regen, 296 inwoners allemaal weggestopt in een lelijke flat, alleen een 1-baans tunnel als toegangsweg (maar dan mag je met de camper wel over het spoor rijden!!),:
maar is wel de gateway naar Prince William Sound!En, een shortcut naar Valdez, op z’n Engels of Frans..
Wij hebben net 2 heerlijke rustdagen achter de rug bij Coopers Landing, idyllisch aan de Kenai river,waar iedereen naar zalm vist..
.. dus dit opwekkende stadje maakt ons niks!
We vallen erin met, ja hoor, regen! En mist! Gezellig hier! Wij denken dat het een goed decor vormt voor een griezelfilm! Vooral het Buckner-building solliciteert hiernaar!
Gebouwd na de tweede Wereldoorlog, dienend als militair, ‘all-in-one-roof’ onderkomen, en tevens gebruikt voor de tunnelbouwers. Strategisch goed gelegen tussen Anchorage en Rusland, diende het Buckner Building als militaire uitvalsbasis, voor het geval dat. Het was in 1953 het grootste gebouw in Alaska! Echter door de aardbeving en tsunami in 1962 raakte het gebouw in verval. Afbraak is nog steeds moeilijk, door de hoeveelheid asbest, en de minder strategische ligging nu, hoe breng ik al die troep weg!
Dat is niet zo makkelijk met dat tunneltje..
Wanneer de zon een beetje doorkomt, de mist een beetje wegtrekt, lijkt dit griezelstadje best mooi en óók idyllisch!
Op naar de volgende haven, Valdez, Valdeeeezzzz Herman!!
Het vullen van de site is op dit moment een klein knutselwerkje voor me. Just to let you know..
Voorheen had ik een geweldige wordpress-app, zodat ik altijd offline, als bijrijdster, de site vulde, de foto’s erin schoof en wanneer er een goeie verbinding was, hoppa, klaar. Alles met m’n telefoon. Op de een of andere manier heeft de app echter de geest gegeven..snik..
Nu dus abracadabra, een beetje met de telefoon, een beetje met de laptop, ingewikkeld gehannes met de foto’s, dan weer een snufje telefoon erbij, en ja hoor, eindelijk!! Resultaat!
Door dit geknutsel echter, (PS. Niet mijn sterkste kant!)duurt het soms ietsje langer voordat er iets nieuws wordt geplaatst.
Knutselfrutselgeprùts! Geen koud kunstje!!BRRRR!!
Het is echt ongelofelijk wat hier rondrijdt!
Groot, groter, grootst!
Onze camper is een eitje!
Herman droomt van meer…
Ik moet eerlijk zeggen, we moesten ook even inswingen. Het lag eigenlijk helemaal niet aan Seward, maar het was meer het wennen aan de camper, aan elkaar op 10m2 met een enorme jetlag,( 18 uur hebben we erover gedaan) neem daarbij het tijdsverschil van 10 uur, en je kunt je lol op! Herman hoed je!
Na het erg rustige Hope kwam dan Seward, wat eigenlijk, keerzijde, ook meteen vertederde, door onze geweldige plek aan het water, met ons nieuwe huisdier, een zeeottertje! Al zwemmend op zijn rug, meteen de boel verzachtend, voeg daarbij nog een Nederlandse camper met gezellige Miep en Cock, de zalmentrek en het leed was geleden. Weg jetlag, nu zijn we er weer echt!
We boeken onze eerste boot! Joepie! Slechte weersvoorspellingen hier, maar wij hebben geluk, geen regen, droog, en zelfs zon, en jullie weten wat dat betekent, ja ja, mooie foto’s!!
Kenai fjords National Park, onze tour belooft vogels, wildlife en glaciers.
Wij zijn Hollands sceptisch en gaan uit van zeemeeuwen, ons eigen zee-ottertje, en misschien een klein ijsbergje..
WOW!!!! Onze beloning is groot!! We zien echt zoveel, we vallen na deze tour uitgeput in onze camper! We hebben echt bijna 10 uur constant op het dek gestaan, een bootje met 30 personen, en nauwelijks tijd om te zitten!
Wanneer we s avonds de boel op een rijtje zetten kunnen we het gewoon niet geloven!Een opsomming:
Adelaars, puffins, zeehonden, zeeleeuwen, dolfijnen, walvissen,en nog meer walvissen, afbrekende gletsjers, en als klap op de vuurpijl nog een school orka’s!! Dit is Alaska!!
Een kleine foto-impressie voor het warme Nederland:
Als laatste de afkalvende/afbrekende gletsjer, helaas zonder geluid, immens:
Ook Seward!!
Seward!
Trek aan:een kringloopjeans, een hele ouwe werktrui,een paar bruine rubber laarzen en je voelt je thuis in Seward! Tussen de vissers, hikers en bootsmannen! Ouwe camper een must! Achter je camper een boot, jeep of quad!Prop alles op ergens een vrije plek, in de bush,langs de straat, maakt niet uit, maak een kampvuur,en hengelen maar! Gil af en toe naar je buren, ‘How are you doing’, wacht niet op antwoord, maar hengel rustig verder naar die grote rooie zalmen!
Koop je spullen in de grootste winkel hier: de vishengelzaak! Hmmmm…
Wij moeten even wennen aan Seward..
(Herman,vind jij het hier ook zo naar vis ruiken??)
Aangezien alles in Nederland nog erg onzeker en onduidelijk is, zijn we, met alle noodscenario’s in ons hoofd, inmiddels weer terug in Alaska, Anchorage.
We zetten onze oorspronkelijke reis voort, en kijken wel hoever we gaan komen.
Onze camper stond te glimmen, blij dat we er weer waren en onze ‘glamping’ wachtte op ons:
Vandaag rijden we via de Seward Highway richting het plaatsje Hope, hoe toepasselijk..
We hebben Fairbanks inmiddels verlaten, nadat we er 2 mooie musea hebben bezocht.
Ook in het geweldige visitor centrum is een museum en hebben we een film bekeken over het leven in Alaska.
Wat een ander leven met veel donkere dagen, veel sneeuw, veel kou, veel op jezelf aangewezen zijn. Jagen, stropen en vissen gaat hier van de ouders over op de kinderen.
Wie de film “into the wild’ heeft gezien, kan zich iets voorstellen van het koude en m.i. eenzame leven hier.
”mijn telefoon nummer staat in mijn laarzen’’ , dit zinnetje uit de film bleef door mijn hoofd spoken. Want wat heeft iemand die de wildernis intrekt aan een telefoonnummer? Geen bereik, geen telefoon, geen oplader, geen behoefte..Vooral dat laatste, die keuze, de keuze die hij zo bewust maakt om zich af te zonderen van alles.
En dan, op een gegeven moment, na maanden komt hij tot inzicht, ik kan niet zonder anderen, wat is vreugde, blijheid als ik het niet kan delen..en toen was het te laat.
Geen weg terug, belemmerd door de natuur, juist hetgeen hem zo aantrok..
Later wordt diezelfde natuur ook nog zijn dood.
Een film die je aanzet tot nadenken, hetgeen waar hij zo van houdt, waar alles voor moest wijken, dat wordt zijn dood.
Geen weg meer terug, op het moment dat hij tot inzicht komt, weer warmte voelt, geen weg meer terug, te laat..
Waarom kom ik hier nu op:
Wij rijden hier langs de plek waar Chris, in de film nagespeeld door Sean Penn met trouwens schitterende muziek van Eddie Vedder, de wildernis inging.
Je kunt hier zijn route nalopen, 34 mijl (doen we niet), maar de bus van deze film, die staat direct aan onze route:
We worden er wederom door gegrepen, foto’s en teksten zijn in de bus te vinden, erg indrukwekkend.
We rijden verder, en worden door de natuur hier nog verrast door 2 elanden, een schitterend uitzicht, ondanks het slechte weer, en vinden een mooie slaapplek.
De volgende ochtend krijgen we vreselijk nieuws, we besluiten om onze reis te onderbreken en naar huis te gaan.
Wij kunnen wel terug en willen nu bij de mensen zijn waar we van houden.
Onze reisgenoten!
Onze Noorweegse eland en het schaapje uit Sardinië hebben er 2 vriendjes bij! Het Canadese beertje en de eland uit Alaska vrolijken de boel wat op, en reizen gezellig met ons mee! Geen omkijken naar!
Posted from WordPress for BlackBerry.
gezellig!