We eten in een Birmees theehuis, pancakes, springrolls, samusa en we drinken uiteraard veel thee. Een gelegenheid waar vnl. de Birmeese mannen komen, en vrouwen van licht allooi..aldus onze gids.

Wij (ja, ook ik) eten er met plezier en kijken onze ogen weer uit, de bediening niet ouder dan 15 ( al zeggen ze zelf dat ze 18 zijn) en ook het keukenpersoneel doet niet onder, het eten echter heerlijk!

Onze gids vertelt dat 98% van de Birmeese kinderen inmiddels naar school gaat, hiermee de lagere school bedoelend. Daarna is het afhankelijk van de financiële middelen van de ouders en tevens van de plaats waar je woont. Lagere scholen zijn bijna overal, middelbare scholen hier en daar en de universiteiten alleen in de grote steden. Mandalay bv. heeft 17 hoge scholen/universiteiten, een stad waar 2 miljoen mensen wonen. Voor veel huishoudens is het gewoonweg logistiek en financieel niet mogelijk om de kinderen naar school te sturen. Nog een lange weg te gaan..

Voor  de schermen

Achter de schermen

We delen onze ervaring met onze gids, die nadenkend knikt, en in z’n beste Engels (wat trouwens goed te verstaan is hier in Birma)uitlegt hoe/wat. Maar na deze informatie opgeslagen te hebben, wordt ons reisje compleet anders!

We gaan eerst lunchen in een magnifieke nieuwe lunchgelegenheid, aan de overkant van de rivier waar we ons in koloniale tijden wanen. Eten werkt trouwens ook altijd goed om het humeur wat op te vijzelen!

Daarna worden we opgehaald door paard (pony)  en wagen, en rijden we hobbelend door het werkelijk schitterende Inwa, waar de tijd heeft stilgestaan. Prachtige natuur, mooie houten kloosters, tempels en geweldige plaatjes van de lokale mensen. 

We mogen  bij onze bestuurder mee naar zijn boerderij.. Een huisje van 5 bij 4 waar ze met 6 personen wonen, koe, kippen en pony lopen buiten eromheen. Wat hebben wij het toch luxe, beseffen we wederom.  Aangezien 65% van de bevolking nog boer is, leeft dus het gros van de bevolking op deze manier. Voor ons een ervaring voor hen gewoon. Het leven is hier zoals 60 jaar terug, ploegen met koeien, rijden met paard en wagen, vervoer te voet of met de fiets, vissen met de hand. De belangrijkste bron van inkomsten voor de boeren is het verbouwen van rijst en bonen.

We gaan met een bootje weer naar de overkant van de rivier, en sluiten de dag een stuk beter af dan dat we begonnen zijn! Inwa, prachtig!

Na een geweldige start, nu dan toch in Mandalay! We moeten snel zijn, aldus onze nieuwe gids, op naar de monnikenschool. Enige achterdocht hadden we al bij deze attractie, en dat bleek meer dan waar..Voor wie dit is opgezet is ons een vraagteken, bussen vol toeristen in een monnikenschool waar 1200 monniken leven, en evenzoveel toeristen die overal mogen komen, en dat doen ze dan ook graag. Foto’s van de was, van de afgeknaagde meloen, van blote voeten, van uitgemergelde hondjes, van alles wat los en vast zit. De monniken gaan om 10 uur in lijn op naar hun eten. Daar moeten dus al die toeristen de meest geweldige plaatjes van schieten! Hoogtepunt van de attractie!

attractie…

Na 10en wordt ‘t minder interessant en loopt de plaats leeg en trekken we met z’n allen naar de U Bein brug, een houten bug nog gebouwd door de Engelsen. Wij noemen hem de Mr. Bean brug. Overal eettentjes, hoedenverkoopsters, bedelaars, kunstenaars, kaartenverkoopsters, meloenenpittenkettingmaaksters, babyshowers, waterdraagsters, waaierjuffertjes, bootmannen..Wij worden deze ochtend nog niet vrolijk van Mandalay!

wordt vervolgd..

Een paar honderd kilometer van Yangon ligt de beroemde Golden Rock. Een vergulden rots balancerend op een haar van Boeddha, zo gaat de legende. Vele monniken komen hier om Boeddha te eren, zij plakken een verguld blaadje op de rots, slapen er, bidden er, zingen er en maken er foto’s. Ook vele vele toeristen vnl. uit Thailand komen hier om de rots te bewonderen en te eren.

Omdat het een paar honderd kilometer van Yangon ligt is de rit ernaar toe met de auto al de moeite waard, schitterende beelden op de route ernaar toe, van kleine, maar hele drukke dorpjes tot uitgestrekte rijstvelden, met buffels en werkende boeren ( 65% van de Birmeese bevolking is nl. nog boer). En onderweg komen we ook nog bijna langs de nieuwe hoofdstad,  Nay Pyi Taw( sinds 2005 dus rectificatie op het vorige bericht,  Yangon niet meer) en we rijden door het mooie Bago. Ook hier weer schitterende tempels maar ook een fabuleuze markt!!

Echter niets overtreft de aankomst bij de trucks waar we mee omhoog gaan richting Golden Rock. Complete chaos!! Iedereen wil zo snel mogelijk instappen, dit gaat met een ijzeren trapje, en achterin de truck zitten ongeveer 60 mensen! Per rit gaan 8 trucks omhoog en dit ongeveer elke 20 minuten, up en down met halverwege een stop. Vanaf deze stop moest je tot voor 8 maanden lopen maar  nu gelukkig niet meer!! Uiteraard zitten de prins en z’n prinses voorin…hmmm..We hebben werkelijk onze ogen uitgekeken! De trucks zijn vreselijk oud, en de weg is enorm steil, een perfecte tenenknijpende combi! maar we komen na 45 min. veilig boven.

Boven was de chaos ook enorm, overal zaten, lagen mensen, etend, drinkend whatever,  voor degenen met de luxe van een hotel kon je ook je bagage laten dragen..of nog erger, jezelf..

Voor ons was de Golden Rock geweldig om te zien, maar alle beelden en de hectiek eromheen maakte nog veel meer indruk!

The Golden Rock

Nog visumloos, maar met een gekopieerd papiertje in de hand stappen we uit het vliegtuig, hopend op een echt visum. Een mannetje staat al te zwaaien met een gekopieerde versie van onze paspoorten,big smile. Vanachter het raampje wijst hij naar mij en naar het papiertje in zijn hand, ja ja dat ben ik. Hop 5 minuten later zit het visum in onze paspoorten geniet, en geeft Mr Big Smile het weer terug. We voelen ons meteen welkom.

We worden opgewacht door een vriendelijke gids en chauffeur, en rijden door Yangon/Rangoon. Verwarrend die dubbele namen, maar ook hier worden ze nog door elkaar gebruikt. Het eerste wat ons opvalt na Bangkok is hoe schoon het hier is en hoe rustig..dat is echter maar voor even..dan rijden we het centrum in, waar de auto’s hard rijden, en het straatleven z’n stempel laat zien.   

                           druk druk druk

pruimenparade                             locale sinterklaas                

We vinden het in eerste instantie een beetje een mengeling van Chinees, Indiaas, Thais. Ook de Britse invloeden zien we terug, m.n. in de koloniale gebouwen. Yangon is de huidige hoofdstad van Myanmar en herbergt 10% van de totale bevolking. Op het centrale plein zien we een moskee gebouwd tegen een pagode en ertegenover een kerk. Vele etnische groeperingen in Myanmar  maar liefst 135! Die zullen we niet allemaal ontmoeten!

We maken een stadswandeling en moeten erg uitkijken waar we onze voeten neerzetten, stoeptegels soms wel soms niet, soms los soms vast, soms hoog, soms laag. Opletten dus! En dat met altijd ogen tekort bij deze straatbeelden:

Van straatfondue     tot schilderachtige hoogstandjes,  tot bedelende nonnen.

(Onze telefoons werken trouwens  inderdaad niet, apart, het eerste land waar we dit meemaken. Tot 2010 min of meer afgezonderd van de wereld, dat laat z’n sporen na. Een inhaalslag is er echter wel, want wifi daarentegen kom je wel regelmatig tegen, gelukkig..)

We gaan naar Chaukhtatkyi (heb ik het nu goed gespeld??) een immense boeddha, die eerst stond maar na restauratie werd besloten om hem (of is het haar?)maar lekker neer te leggen.

Daarna mogen we eindelijk naar de Shwedagon Pagoda, de plaats waar elke monnik eenmaal in z’n leven geweest moet zijn. Het is dan ook immens! Overal boeddha’s en kleine en grote tempeltjes. Het complex is zo groot dat er meteen maar een buitenlift is gebouwd, waar de toeristen mee omhoog gebracht worden, hm, apart.

De foto’s laten maar een klein stukje zien van wat het in werkelijkheid is. Overal is ook bedrijvigheid, gezang, monnik, vrijwilligers die in rijen van 10 met bezempjes de boel aanvegen. Daar hoor je weer een klok waar tegen aan geslagen wordt, je ziet biddende gezinnen, en uiteraard ook veel fotograferende toeristen. Toch is het er rustgevend.

We sluiten de dag af met nog een straattour in het donker, ook weer een ervaring, nergens buitenverlichting, alleen de reclameborden zorgen voor licht op de straten, zelfs de auto’s hebben niet allemaal verlichting!

We slapen vannacht in een modern hotel ongeveer naast het politiebureau wat met zandzakken en prikkeldraad is gebarricadeerd, en overal zit bewaking.. ons eerste dagje hier zit erop, indrukwekkend anders!

Morgen richting Golden Rock, Mount Kyaikhtiyo.