Nog visumloos, maar met een gekopieerd papiertje in de hand stappen we uit het vliegtuig, hopend op een echt visum. Een mannetje staat al te zwaaien met een gekopieerde versie van onze paspoorten,big smile. Vanachter het raampje wijst hij naar mij en naar het papiertje in zijn hand, ja ja dat ben ik. Hop 5 minuten later zit het visum in onze paspoorten geniet, en geeft Mr Big Smile het weer terug. We voelen ons meteen welkom.

We worden opgewacht door een vriendelijke gids en chauffeur, en rijden door Yangon/Rangoon. Verwarrend die dubbele namen, maar ook hier worden ze nog door elkaar gebruikt. Het eerste wat ons opvalt na Bangkok is hoe schoon het hier is en hoe rustig..dat is echter maar voor even..dan rijden we het centrum in, waar de auto’s hard rijden, en het straatleven z’n stempel laat zien.   

                        

                            

            

 

 

 

 

 

                           druk druk druk

  

pruimenparade                             locale sinterklaas                

We vinden het in eerste instantie een beetje een mengeling van Chinees, Indiaas, Thais. Ook de Britse invloeden zien we terug, m.n. in de koloniale gebouwen. Yangon is de huidige hoofdstad van Myanmar en herbergt 10% van de totale bevolking. Op het centrale plein zien we een moskee gebouwd tegen een pagode en ertegenover een kerk. Vele etnische groeperingen in Myanmar  maar liefst 135! Die zullen we niet allemaal ontmoeten!

We maken een stadswandeling en moeten erg uitkijken waar we onze voeten neerzetten, stoeptegels soms wel soms niet, soms los soms vast, soms hoog, soms laag. Opletten dus! En dat met altijd ogen tekort bij deze straatbeelden:

Van straatfondue     tot schilderachtige hoogstandjes,  tot bedelende nonnen.

(Onze telefoons werken trouwens  inderdaad niet, apart, het eerste land waar we dit meemaken. Tot 2010 min of meer afgezonderd van de wereld, dat laat z’n sporen na. Een inhaalslag is er echter wel, want wifi daarentegen kom je wel regelmatig tegen, gelukkig..)

We gaan naar Chaukhtatkyi (heb ik het nu goed gespeld??) een immense boeddha, die eerst stond maar na restauratie werd besloten om hem (of is het haar?)maar lekker neer te leggen.

 

Daarna mogen we eindelijk naar de Shwedagon Pagoda, de plaats waar elke monnik eenmaal in z’n leven geweest moet zijn. Het is dan ook immens! Overal boeddha’s en kleine en grote tempeltjes. Het complex is zo groot dat er meteen maar een buitenlift is gebouwd, waar de toeristen mee omhoog gebracht worden, hm, apart.

De foto’s laten maar een klein stukje zien van wat het in werkelijkheid is. Overal is ook bedrijvigheid, gezang, monnik, vrijwilligers die in rijen van 10 met bezempjes de boel aanvegen. Daar hoor je weer een klok waar tegen aan geslagen wordt, je ziet biddende gezinnen, en uiteraard ook veel fotograferende toeristen. Toch is het er rustgevend.

We sluiten de dag af met nog een straattour in het donker, ook weer een ervaring, nergens buitenverlichting, alleen de reclameborden zorgen voor licht op de straten, zelfs de auto’s hebben niet allemaal verlichting!

We slapen vannacht in een modern hotel ongeveer naast het politiebureau wat met zandzakken en prikkeldraad is gebarricadeerd, en overal zit bewaking.. ons eerste dagje hier zit erop, indrukwekkend anders!

Morgen richting Golden Rock, Mount Kyaikhtiyo.