Van auto’s, bussen, vrachtwagens, trishaws, gewone fietsen, scooters , paard en wagen, koe met kar, verharde en onverharde wegen nu naar ons nieuwe vervoermiddel een privé bootje!

privébootje bij ons hotel

De komende 2 dagen zitten we op het Inle-meer, in een hotel op stelten! Het is 45 minuten varen van de aanlegplaats,  om dan uit te kijken  vanuit ons huisje uit op een vissersdorp, eveneens op stelten. We zien overal mannen vissen en sommigen op de speciale ‘Inle’ manier, roeiend met hun been!(eerste foto) Doe dat maar eens na!

Zover als we kijken is er water met daar achter de bergen en op de voorgrond het dorpje. Gister hebben we hier een rondleiding gehad oh nee rondvaart! We hebben de weverijfabriek bezocht waar vrouwtjes van 74 weefgetouwen spannen (zonder bril!), de smederij waar vnl. landbouwgereedschap wordt gemaakt en gerecyceld, en de sigarenrollende meisjes, die heel Birma voorzien van de bekende bolknaks! 

Alles gebeurt hier met de boot, de kinderen gaan ermee naar school, het vervoer en transport gebeurt ermee, zelfs de pagode staat in het water, wat een apart leven!

Hier worden we stil van….

We meren aan in het plaatsje Naung U, dit aanmeren is ook een proces op zich! Alvorens de toeristen uitstappen wordt de loopbrug nog even afgespoeld, en een persoonlijke leuning wordt aangebracht:

waar een parade, processie aan de gang is, boxen overschalmen alles, dansende mensen, blije mensen, ook de alcohol (die ze hier overal van maken!) vloeit er rijkelijk!

We komen weer in een totaal andere plaats aan! Yangoon met stinkende, oude bussen, overal auto’s, taxi’s en geen 2 wieler te bekennen, Mandalay overladen met scooters, trishaws, fietsen, en alles beladen met vrachtenvol van alles wat er is!(Tv’s, bedden, fruit, bloemen, mensen, manden) Pyin Oo Lyin met de romantische paard en wagens, overal koloniale huizen en een rustgevend meer, nu in Bagan..met een paar verharde hoofdwegen en verder zandpaden, maar overal oude tempels, stupa’s, overal waar je kijkt, ongelofelijk!! Paard en wagen, koeien met wagen, kleine busjes, fietsen, ongelofelijk hoe hier het toeristengedoetje samenkomt met de oude gewoontes en gebruiken van dit land.

Vandaag (donderdag 13-12) hebben we een relaxdagje op de boot, van Mandalay naar Bagan varen we ongeveer 10 uur. We verbazen ons weer over van alles! Wanneer we vertrekken wordt ons gevraagd om allemaal aan de rechterzijde van de boot te gaan staan/zitten, anders hangen we te scheef. Oké..We varen ook niet rechtdoor, nee we varen van links naar rechts kriskras over de Ayeyarwaddy rivier, dit om de zandbanken te vermijden. Die worden deskundig opgemeten door een jongetje van een jaar of 16 met een peilstok! Wanneer we een tussenstop maken waden overal vrouwen om het schip met bananen op hun hoofd, de boot draait en wij vinden het levensgevaarlijk. Om 10 uur komt de kok rond met de vraag of je rijst of noedels wilt eten, afrekenen en je krijgt een bonnetje, en om 12.30 komt keurig je bestelde maaltijd. So far het leven aan boord, waar trouwens alleen maar toeristen op zitten, veel Duitsers, wat Fransen, of Canadezen, en Amerikanen. Dan de schitterende plaatjes die voorbij komen aan wal..

We zien vele vele pagodes, tempels, bamboe/rieten huisjes, koeien, mensen op t land werken, maar allemaal zonder een boom in de buurt, en overdag is het hier (wintertijd!) minstens 30 graden! Deze mensen wonen hier, geen elektriciteit, water uit de smerige rivier, ongelofelijk wat een andere wereld!

De Birmeese vlag bestaat uit 3 kleuren, verbonden met een ster. Geel staat voor geloof, groen voor landbouw, en rood voor heldenmoed, dapper. Wij zijn het ermee eens!

Om 6.30 ging alweer de wekker,  vandaag hadden we vanaf Pyin Oo Lwin een scienic treinroute ingelast. Eten zou er niet zijn, dus sandwiches besteld en op tijd richting station. Echter geen trein te bekennen..  Ook de sandwiches waren niet klaar i.v.m. stroomuitval.We besloten om de treinrit te skippen en met de auto richting de  beroemde brug te rijden. Dit was volgens onze gids ook allemaal minder gecompliceerd. Onderweg zouden we dan regelmatig stoppen voor wat  foto’s..
Het landschap waar we doorheen rijden is mooi en uitgestrekt, veel rijstvelden, en bananenbomen onderweg.Kleine en grote dorpjes, nonnen en monniken lopen langs de weg, boeren met buffels zien we op het land, pagodes en tempeltjes tussendoor. De weg kronkelt het laatste stuk omhoog, en we rijden tussen allerlei zeer zwaar beladen vrachtwagens die richting China gaan. Ons welbekend. Tussendoor staan er stil langs de weg, om de banden en remmen met water te besproeien. We halen links en rechts in en worden links en rechts ingehaald. Onze brug is bij het viewingpoint niet te zien, te heiig. We stoppen bij het uitzicht op de weg die we net gereden hebben:

We hebben plaspauze, bij het cafeetje, annex woonhuis, annex vrachtwagenhulppost waar we onze mierzoete koffie drinken. Het keukentje waar de koffie wordt gezet, ver weg van onze Hollandse normen. (Het toilet trouwens ook!):

op hout gestookt

Onze gids zit met een muts op in de auto, en de chauffeur draagt handschoenen, het is koud hier volgens hun normen, wij lopen nog steeds in een t-shirtje. We besluiten om langzaam terug te rijden en stoppen onderweg voor de mooiste plaatjes! Iedereen is hier even aardig, lief, wil graag op de foto, bedankt je, (en ik hun), kinderen willen allemaal hallo zeggen en een praatje maken, op het land wordt gezwaaid als we na een foto gemaakt te hebben weer doorrijden. Dit voelt echt fijn! Genieten met volle teugen van de route, en horen dat de trein pas om 10 uur i.p.v. 7.30 is vertrokken. Dat maakt het fijne gevoel nog prettiger!

Plaatjes onderweg:

Markt Naung Hkjo:

Dorpje Naung HKjo:

processie van schoolkinderen:

werken op t land

We waren gewaarschuwd, vliegtuigen vliegen andere routes, treinen gaan soms wel, soms niet, stroomuitval heel gewoon, niets gaat volgens planning in Birma, vandaag een Birmees treindagje maar dan anders!

We eten in een Birmees theehuis, pancakes, springrolls, samusa en we drinken uiteraard veel thee. Een gelegenheid waar vnl. de Birmeese mannen komen, en vrouwen van licht allooi..aldus onze gids.

Wij (ja, ook ik) eten er met plezier en kijken onze ogen weer uit, de bediening niet ouder dan 15 ( al zeggen ze zelf dat ze 18 zijn) en ook het keukenpersoneel doet niet onder, het eten echter heerlijk!

Onze gids vertelt dat 98% van de Birmeese kinderen inmiddels naar school gaat, hiermee de lagere school bedoelend. Daarna is het afhankelijk van de financiële middelen van de ouders en tevens van de plaats waar je woont. Lagere scholen zijn bijna overal, middelbare scholen hier en daar en de universiteiten alleen in de grote steden. Mandalay bv. heeft 17 hoge scholen/universiteiten, een stad waar 2 miljoen mensen wonen. Voor veel huishoudens is het gewoonweg logistiek en financieel niet mogelijk om de kinderen naar school te sturen. Nog een lange weg te gaan..

Voor  de schermen

Achter de schermen

We delen onze ervaring met onze gids, die nadenkend knikt, en in z’n beste Engels (wat trouwens goed te verstaan is hier in Birma)uitlegt hoe/wat. Maar na deze informatie opgeslagen te hebben, wordt ons reisje compleet anders!

We gaan eerst lunchen in een magnifieke nieuwe lunchgelegenheid, aan de overkant van de rivier waar we ons in koloniale tijden wanen. Eten werkt trouwens ook altijd goed om het humeur wat op te vijzelen!

Daarna worden we opgehaald door paard (pony)  en wagen, en rijden we hobbelend door het werkelijk schitterende Inwa, waar de tijd heeft stilgestaan. Prachtige natuur, mooie houten kloosters, tempels en geweldige plaatjes van de lokale mensen. 

We mogen  bij onze bestuurder mee naar zijn boerderij.. Een huisje van 5 bij 4 waar ze met 6 personen wonen, koe, kippen en pony lopen buiten eromheen. Wat hebben wij het toch luxe, beseffen we wederom.  Aangezien 65% van de bevolking nog boer is, leeft dus het gros van de bevolking op deze manier. Voor ons een ervaring voor hen gewoon. Het leven is hier zoals 60 jaar terug, ploegen met koeien, rijden met paard en wagen, vervoer te voet of met de fiets, vissen met de hand. De belangrijkste bron van inkomsten voor de boeren is het verbouwen van rijst en bonen.

We gaan met een bootje weer naar de overkant van de rivier, en sluiten de dag een stuk beter af dan dat we begonnen zijn! Inwa, prachtig!

Na een geweldige start, nu dan toch in Mandalay! We moeten snel zijn, aldus onze nieuwe gids, op naar de monnikenschool. Enige achterdocht hadden we al bij deze attractie, en dat bleek meer dan waar..Voor wie dit is opgezet is ons een vraagteken, bussen vol toeristen in een monnikenschool waar 1200 monniken leven, en evenzoveel toeristen die overal mogen komen, en dat doen ze dan ook graag. Foto’s van de was, van de afgeknaagde meloen, van blote voeten, van uitgemergelde hondjes, van alles wat los en vast zit. De monniken gaan om 10 uur in lijn op naar hun eten. Daar moeten dus al die toeristen de meest geweldige plaatjes van schieten! Hoogtepunt van de attractie!

attractie…

Na 10en wordt ‘t minder interessant en loopt de plaats leeg en trekken we met z’n allen naar de U Bein brug, een houten bug nog gebouwd door de Engelsen. Wij noemen hem de Mr. Bean brug. Overal eettentjes, hoedenverkoopsters, bedelaars, kunstenaars, kaartenverkoopsters, meloenenpittenkettingmaaksters, babyshowers, waterdraagsters, waaierjuffertjes, bootmannen..Wij worden deze ochtend nog niet vrolijk van Mandalay!

wordt vervolgd..

Een paar honderd kilometer van Yangon ligt de beroemde Golden Rock. Een vergulden rots balancerend op een haar van Boeddha, zo gaat de legende. Vele monniken komen hier om Boeddha te eren, zij plakken een verguld blaadje op de rots, slapen er, bidden er, zingen er en maken er foto’s. Ook vele vele toeristen vnl. uit Thailand komen hier om de rots te bewonderen en te eren.

Omdat het een paar honderd kilometer van Yangon ligt is de rit ernaar toe met de auto al de moeite waard, schitterende beelden op de route ernaar toe, van kleine, maar hele drukke dorpjes tot uitgestrekte rijstvelden, met buffels en werkende boeren ( 65% van de Birmeese bevolking is nl. nog boer). En onderweg komen we ook nog bijna langs de nieuwe hoofdstad,  Nay Pyi Taw( sinds 2005 dus rectificatie op het vorige bericht,  Yangon niet meer) en we rijden door het mooie Bago. Ook hier weer schitterende tempels maar ook een fabuleuze markt!!

Echter niets overtreft de aankomst bij de trucks waar we mee omhoog gaan richting Golden Rock. Complete chaos!! Iedereen wil zo snel mogelijk instappen, dit gaat met een ijzeren trapje, en achterin de truck zitten ongeveer 60 mensen! Per rit gaan 8 trucks omhoog en dit ongeveer elke 20 minuten, up en down met halverwege een stop. Vanaf deze stop moest je tot voor 8 maanden lopen maar  nu gelukkig niet meer!! Uiteraard zitten de prins en z’n prinses voorin…hmmm..We hebben werkelijk onze ogen uitgekeken! De trucks zijn vreselijk oud, en de weg is enorm steil, een perfecte tenenknijpende combi! maar we komen na 45 min. veilig boven.

Boven was de chaos ook enorm, overal zaten, lagen mensen, etend, drinkend whatever,  voor degenen met de luxe van een hotel kon je ook je bagage laten dragen..of nog erger, jezelf..

Voor ons was de Golden Rock geweldig om te zien, maar alle beelden en de hectiek eromheen maakte nog veel meer indruk!

The Golden Rock

Nog visumloos, maar met een gekopieerd papiertje in de hand stappen we uit het vliegtuig, hopend op een echt visum. Een mannetje staat al te zwaaien met een gekopieerde versie van onze paspoorten,big smile. Vanachter het raampje wijst hij naar mij en naar het papiertje in zijn hand, ja ja dat ben ik. Hop 5 minuten later zit het visum in onze paspoorten geniet, en geeft Mr Big Smile het weer terug. We voelen ons meteen welkom.

We worden opgewacht door een vriendelijke gids en chauffeur, en rijden door Yangon/Rangoon. Verwarrend die dubbele namen, maar ook hier worden ze nog door elkaar gebruikt. Het eerste wat ons opvalt na Bangkok is hoe schoon het hier is en hoe rustig..dat is echter maar voor even..dan rijden we het centrum in, waar de auto’s hard rijden, en het straatleven z’n stempel laat zien.   

                           druk druk druk

pruimenparade                             locale sinterklaas                

We vinden het in eerste instantie een beetje een mengeling van Chinees, Indiaas, Thais. Ook de Britse invloeden zien we terug, m.n. in de koloniale gebouwen. Yangon is de huidige hoofdstad van Myanmar en herbergt 10% van de totale bevolking. Op het centrale plein zien we een moskee gebouwd tegen een pagode en ertegenover een kerk. Vele etnische groeperingen in Myanmar  maar liefst 135! Die zullen we niet allemaal ontmoeten!

We maken een stadswandeling en moeten erg uitkijken waar we onze voeten neerzetten, stoeptegels soms wel soms niet, soms los soms vast, soms hoog, soms laag. Opletten dus! En dat met altijd ogen tekort bij deze straatbeelden:

Van straatfondue     tot schilderachtige hoogstandjes,  tot bedelende nonnen.

(Onze telefoons werken trouwens  inderdaad niet, apart, het eerste land waar we dit meemaken. Tot 2010 min of meer afgezonderd van de wereld, dat laat z’n sporen na. Een inhaalslag is er echter wel, want wifi daarentegen kom je wel regelmatig tegen, gelukkig..)

We gaan naar Chaukhtatkyi (heb ik het nu goed gespeld??) een immense boeddha, die eerst stond maar na restauratie werd besloten om hem (of is het haar?)maar lekker neer te leggen.

Daarna mogen we eindelijk naar de Shwedagon Pagoda, de plaats waar elke monnik eenmaal in z’n leven geweest moet zijn. Het is dan ook immens! Overal boeddha’s en kleine en grote tempeltjes. Het complex is zo groot dat er meteen maar een buitenlift is gebouwd, waar de toeristen mee omhoog gebracht worden, hm, apart.

De foto’s laten maar een klein stukje zien van wat het in werkelijkheid is. Overal is ook bedrijvigheid, gezang, monnik, vrijwilligers die in rijen van 10 met bezempjes de boel aanvegen. Daar hoor je weer een klok waar tegen aan geslagen wordt, je ziet biddende gezinnen, en uiteraard ook veel fotograferende toeristen. Toch is het er rustgevend.

We sluiten de dag af met nog een straattour in het donker, ook weer een ervaring, nergens buitenverlichting, alleen de reclameborden zorgen voor licht op de straten, zelfs de auto’s hebben niet allemaal verlichting!

We slapen vannacht in een modern hotel ongeveer naast het politiebureau wat met zandzakken en prikkeldraad is gebarricadeerd, en overal zit bewaking.. ons eerste dagje hier zit erop, indrukwekkend anders!

Morgen richting Golden Rock, Mount Kyaikhtiyo.