Vanmorgen werden we al vroeg wakker van zacht gezang in de verte. Regelmatig worden we gewekt door gezang, soms ook door gebeden luid galmend door luidsprekers. Ook nu begint er weer ergens in de verte muziek te spelen, harp zacht gemengd met zang.
We zijn vanmorgen vroeg al vertrokken op de fiets, en hebben via verharde wegen en zandpaden nog enkele tempels verkend en ook de omgeving onderzocht. Onderweg wordt er regelmatig gezwaaid en gelachen naar ons, 2 grote vreemdelingen op te kleine fietsjes.
We worden aangesproken, er wordt ‘ hello’ geroepen. De bedoelingen zijn soms onschuldig, nieuwsgierig, soms ook zakelijk en bedelend. Kinderen vragen om boemboe (snoep), perfum, money, lipstick..zo moeilijk wat hiermee te doen. Natuurlijk gaan we niet in op bedelende kinderen, we willen dit gedrag zeker niet stimuleren, maar soms word je er zo moe van en soms wil je ook wel eens iets geven. Andere toeristen zie je met hetzelfde worstelen. Ze lopen ruw door, sommigen zeggen nog no, anderen negeren alles. En we vragen ons af waar dit gedrag over een aantal jaren naar toe zal gaan, zal dit Birma gaan beheersen, of zal het toch de vriendelijke goedbedoelde ‘hello’ zijn, en degene die zonder bijbedoelingen een praatje met je maken, of dat kamermeisje wat ons een paar kaarten gaf en er absoluut niets voor wilde hebben, maar gewoon omdat ze ons zo lief vond..
Herman fotografeert een paar meisjes aan de overkant van de weg, zij lachen en giechelen, beginnen een praatje. Ik wacht en ondertussen stopt een motorrijder naast me, haalt z’n rugzak van z’n schouder en wil de inhoud verkopen, tekeningen, nepedelstenen. Zo is het op dit moment in Birma, hele lieve ongedwongen mensen van de ene kant, en heel veel op toeristen vlassende van de andere kant. Ook dat laatste is ze niet altijd kwalijk te nemen, wij westerlingen hebben zoveel, en velen hier zo weinig, alleen erg jammer dat het ongelimiteerd doorslaat, waardoor er bijna een wantrouwen is wanneer iemand je aanspreekt. Wij hopen voor dit land dat het ongedwongen, vriendelijke en lieve de boventoon blijft voeren.
soms ongedwongen, soms zakelijk
