We delen onze ervaring met onze gids, die nadenkend knikt, en in z’n beste Engels (wat trouwens goed te verstaan is hier in Birma)uitlegt hoe/wat. Maar na deze informatie opgeslagen te hebben, wordt ons reisje compleet anders!

We gaan eerst lunchen in een magnifieke nieuwe lunchgelegenheid, aan de overkant van de rivier waar we ons in koloniale tijden wanen. Eten werkt trouwens ook altijd goed om het humeur wat op te vijzelen!

Daarna worden we opgehaald door paard (pony)  en wagen, en rijden we hobbelend door het werkelijk schitterende Inwa, waar de tijd heeft stilgestaan. Prachtige natuur, mooie houten kloosters, tempels en geweldige plaatjes van de lokale mensen. 

We mogen  bij onze bestuurder mee naar zijn boerderij.. Een huisje van 5 bij 4 waar ze met 6 personen wonen, koe, kippen en pony lopen buiten eromheen. Wat hebben wij het toch luxe, beseffen we wederom.  Aangezien 65% van de bevolking nog boer is, leeft dus het gros van de bevolking op deze manier. Voor ons een ervaring voor hen gewoon. Het leven is hier zoals 60 jaar terug, ploegen met koeien, rijden met paard en wagen, vervoer te voet of met de fiets, vissen met de hand. De belangrijkste bron van inkomsten voor de boeren is het verbouwen van rijst en bonen.

We gaan met een bootje weer naar de overkant van de rivier, en sluiten de dag een stuk beter af dan dat we begonnen zijn! Inwa, prachtig!

Na een geweldige start, nu dan toch in Mandalay! We moeten snel zijn, aldus onze nieuwe gids, op naar de monnikenschool. Enige achterdocht hadden we al bij deze attractie, en dat bleek meer dan waar..Voor wie dit is opgezet is ons een vraagteken, bussen vol toeristen in een monnikenschool waar 1200 monniken leven, en evenzoveel toeristen die overal mogen komen, en dat doen ze dan ook graag. Foto’s van de was, van de afgeknaagde meloen, van blote voeten, van uitgemergelde hondjes, van alles wat los en vast zit. De monniken gaan om 10 uur in lijn op naar hun eten. Daar moeten dus al die toeristen de meest geweldige plaatjes van schieten! Hoogtepunt van de attractie!

attractie…

Na 10en wordt ‘t minder interessant en loopt de plaats leeg en trekken we met z’n allen naar de U Bein brug, een houten bug nog gebouwd door de Engelsen. Wij noemen hem de Mr. Bean brug. Overal eettentjes, hoedenverkoopsters, bedelaars, kunstenaars, kaartenverkoopsters, meloenenpittenkettingmaaksters, babyshowers, waterdraagsters, waaierjuffertjes, bootmannen..Wij worden deze ochtend nog niet vrolijk van Mandalay!

wordt vervolgd..