Inmiddels 11 dagen verder, onze eerste nacht echt in totale eenzaamheid op een kleine P plaats bij een vissersdorpje (Spikarna) aan de Botnische golf.

Hij: heerlijk hè die rust

Zij : hm hm

Hij: ik zou hier wel een maand kunnen blijven

Zij: wat zou je dan doen??

Hij: lekker heel veel boeken lezen

Zij: ohhh

Hij: en jij??

Zij: oh, ik vind een maand wel erg lang, ik denk een week, maximaal, lekker met vriendinnen..

‘s Avonds in bed:

Zij: rond half 12, Het is hier wel lang licht hè?

Hij: ja, fijn voor de zonnecellen!

Zij: en stil hè, ik hoor helemaal niks..

Hij: hm hm

Zij: zit alles goed dicht?

Hij: ja alles op slot!

Zij: zitten hier ook slangen?

Hij: hm, nee, geloof t niet in Zweden..

Zij: er kan niets door de luikjes?

Hij: nee, luikje 1 is dicht, luikje 2 op een hele kleine kier, luikje 3 zit een ventilator voor, kan ook niets door, en er zit overal gaas voor.

Zij: oh..slaap lekker

Zij: het is hier wel stil hè..