We rijden verder langs de kust, richting Digby, waar we besluiten met 2 ferry’s naar het meest westelijke stukje te gaan van Nova Scotia, Brier.
Digby Neck wordt dit stuk genoemd.
Tijdens het wachten op ferry 1 worden we weer aangesproken door een Canadese man die ook staat te wachten, er wordt vaak gezwaaid en geknikt naar ons Hollands campertje. En een verhaal erbij is nog veel leuker! Dus bij bijna elke stop komt er wel even iemand groeten en informeren waar we heen gaan. Elke keer krijgen we weer nieuwe tips. Wat we helaas allemaal niet gaan doen, dan zijn we hier volgend jaar nog! Vriendelijk zijn ze allemaal! En stevig! Ongelofelijk, zo dik als je je in Azië voelt, zo slank voel je je hier.( De waarheid ligt uiteraard in het midden!).
Oké deze Canadees gaf ons gelukkig een lokale tip nl. om helemaal door te rijden naar een schitterende staanplek voor de komende nacht, stuk gravelweg, maar zou probleemloos moeten lukken. Na ferry 2, op het uiterste puntje.
Ferryrijden of liever gezegd staan blijft ook altijd leuk. We genieten van de tocht en een uurtje later van de tip van de Canadees:
Posted from WordPress for BlackBerry.




Wauw. Net het einde van de wereld…