We maken tempo hier, rijden inmiddels al langs de mooie kust van Port Angeles, Washington richting San Francisco.
We zijn steeds aan het schakelen, bedenken hoe het thuis gaat met iedereen, hoe we volgend jaar in gaan steken, en hoe we deze reis toch met een goed gevoel afsluiten.
We merken dat we soms erg moe zijn, mijn creativiteit voor de site is er ook even niet.
Mede omdat maar de helft van de software werkt, de wordpress app doet het niet meer, windows livewriter laat me in de steek, mijn internet-buitenland is op, dus ik kan op dit moment alleen in de Mac Donalds, Starbucks, Safeway, Walmart de site bijwerken. Foto’s uploaden duurt hier een uur, dus de lol vergaat me op dit moment een beetje.
Het hoognodige dan maar! Het zij zo!
Oké, genoeg gezeurd!
Dit is de 101, schitterende route, het Olympic National Park gedeeltelijk door regenwoud, langs een giga-meer, wederom zo blauw! Continu rijden dubbele opleggers met hout ons tegemoet, hout, hout, hout, genoeg hout hier!!
Diezelfde 101 gaat ook langs de kust, regenwoud wat uitloopt in de oceaan, heel apart! De temperatuur loopt op hier, het zonnetje schijnt, we zijn gestrand door een kronkelige bergroute 250 kilometer verder zuidwaarts!

hout…

Ja, wie hebben we daar..

serieus niet gefotoshopt!