Vandaag staat onze dag in het teken van de herdenking van de tsunami.
We rijden eerst naar de markt om bloemen te kopen, die we bij het strand willen leggen. Orchideeën.
Sae legt ons uit waar ze haar bloemen heeft neergelegd op het strand, we praten even over de dood van haar zussen, maar niet te lang, dat doet te veel pijn voor haar.
Op het strand ook een kaarsje, en een wierookstaafje.

We kijken naar die machtige zee, onbegrijpelijk nog steeds, zoveel mensen..zoveel verdriet.
Later in de middag staan we in de rij bij het tsunami herdenkingspark.
We moeten door een veiligheidspoortje, en we moeten lang wachten tot alle hoogwaardigheidsbekleders binnen zijn..
De premier, minister van buitenlandse en binnenlandse zaken, koning en koningin van Zweden..wij komen achteraan.

De politieboot die op deze herdenkingsplaats, 3 kilometer landinwaarts,is gestrand tijdens de tsunami wordt in alle kleuren verlicht.
Het is erg druk, er wordt veel gesproken, over wat gebeurt is en de impact die het heeft gehad op de lokale bevolking, maar ook veel over wat er gedaan is om dit in de toekomst voor te zijn, te waarschuwen, betere veiligheid voor de bewoners hier.
Respectvolle woorden vooral.
Een Zweedse dame vertelt hoe ze haar man hier heeft verloren, dat ze daarna een stichting heeft opgezet waarmee nu al 107 nieuwe scholen zijn opgericht.
Stil en klein worden we weer.
Zelf denken we aan degene die er voor ons niet meer zijn, we wandelen in gedachten verzonken langzaam terug.