Met de zon op en ongeveer met de zon naar bed, vroeg erin, vroeg eruit hier..Nou ja, vroeg wakker! Eruit gaat tegenwoordig in een ander tempo. De dag even inswingen met een kop koffie op bed, national geographic staat aan..Eerst 2 duifjes, ze nemen een douche op de zwembadrand. Daarna onze huisdiertjes, de gele pootjes vogels, ook een setje natuurlijk, ze drinken een slokje en verkennen de omgeving.
Voor onze deur kijkt een grote vogel, type fazant, naar binnen. Ik noem hem de Uhu vogel ivm het geluid wat hij maakt…heb er echt verstand van! Echter de mooiste zit ver achterin, knalblauw is ie met een hele lange snavel. Verlegen ook, hop weer weg.

De koffie is op. Vandaag rustdag hier, die heb ik voortaan veel nodig. Rustdagen. Resetmomenten. Mijn hoofd vraagt veel energie, dus ook veel resetmomenten.
Ik fiets naar het strand, helmpje op, harde les.
Onderweg ontwijk ik de kokosbomen, ? die vol hangen! Denk dat ik zo’n noot zelfs met helm niet overleef! Ook slalom ik om de slangen, 2 dit keer, ben er niet bang van, ze zijn al te plat en uitgedroogd.
De strandkeuze is vandaag Packarang, uitgestrekt, vlak en tientallen meters breed. Heerlijk rustig! Weinig mensen, in de verte staan een paar paarden, ze kijken uit over de zee. Dat er mensen in de buurt zijn lijkt ze niet te deren.

Ik wandel lekker door, de zon schijnt het is mooi weer. Helder.
Het zand is druk bevolkt, kleine krabbetjes graven overal hun holletjes, sommige stukken loop ik er overheen, sorry krabbetje, maar het voelt zo lekker aan mijn voeten.

Ik loop kilometers, geniet van de rust, ongelofelijk zoveel strand, zo weinig mensen.

De natuurfilm van vandaag gaat gewoon door, logisch dat we hier geen TV kijken. De vogeltjes źijn op zoek naar hun daghapje.

Wanneer ik terugfiets, en daarna afkoeling zoek in het duifjesbad van vanmorgen, realiseer ik me weer eens de betrekkelijkheid van alles. Hoe het leven soms zo anders gaat dan je denkt. Of misschien niet aan denkt, maar gewoon gaat..aan je voorbij..
Gewoon is het echter niet, het heeft altijd verrassingen in petto. Leuke, fijne, heerlijke verrassingen, maar ook minder leuke, verdrietige wendingen. De kunst blijft om mee te bewegen.
Soms wat meer omhoog, dan weer wat naar beneden, soms wat langer beneden, maar omhoog altijd weer. Die kans ligt er. Die keuze is er. Tenminste voor mij, voor nu. Andere wendingen zien die er zijn, dat lukt me niet meteen, maar het komt eraan! Ik voel t.. onder mijn voeten..de eerste stapjes zijn gezet ..👣