Herman al in Thailand, ik nog even in Nederland. De maand juli is net om, zwaar zomerweer hier, maar zwaar weer ook daar..
02.08.2015 | 11:01 uur | José Sleegers
Een Thaise architect scootert heftig op en neer met tekeningen van ons toekomstige huis, de Thaise aannemer staat te trappelen van ongeduld in die put en onze Thaise translator, tolk annex taxichauffeuse, vraagt zich al taxiënd in alle talen af hoe het nou zit.
ONVERWACHTE WENDING
De deal – bijna rond, maar nog niet helemaal – neemt weer een onverwachte Aziatische wending. Uiteraard weten we dat we niet de makkelijke weg bewandelen, dat er een heleboel mis kan gaan. Dat er een hoop beloftes worden gedaan, dat veel deals mislopen en dat je belazerd kunt worden. Maar je hoopt uiteraard dat dat niet voor jou geldt. Wij zijn toch niet zo dom, daar trappen wij echt niet in!
GERECHTSHOF
Begin juli zou de deal rond zijn, zodat we in augustus konden beginnen met de bouw van ons eigen ‘droomhuis in de zon’. Het eigenaarschap van de grond zou dan geregeld zijn en de verkoper kon het dan legaal aan ons verkopen. Hij moest voor het gerechtshof verschijnen met zijn broers en zussen, die hem daar aan zouden wijzen als gemachtigde. Hij was echter vergeten dat er nog enkele erfgenamen waren, inmiddels wel overleden, maar dat moet dan wel aangetoond worden. Overlijdenscertificaten? Oh… Niet aan gedacht. Moet dat? Dus verzoek tot eigenaarschap afgewezen. Terug bij af.
SCOOTERACHTERVOLGING
Onbereikbaar voor commentaar, drie telefoons in zijn bezit, op geen van alle te traceren. Apart! Dan wordt hij gesignaleerd op de scooter, een achtervolging vindt plaats in the wild East en onze aannemer brengt de ‘eigenaar’ op hangende pootjes naar Herman. Een jurist erbij en manlief zit met vertaalster, verkoper, aannemer, juristen – en de tuinmannen op afstand, die vinden het ook wel interessant – aan tafel voor verdere onderhandelingen. Aziatische tranen vloeien royaal, handgebaren, excuses en nog meer sorry, I’m so sorry.
BOETECLAUSULE
De boeteclausule wordt erbij gehaald, nog meer tranen, uiteraard geen geld, maar wel grond, dus we onderhandelen in ruil voor geld, grond (Herman…, we hebben al zoveel grond…). Oké, dan lijkt toch voorlopig de boel gesust. Wederom, nieuwe afspraken per maand dat het proces langer gaat duren. We verdriedubbelen de boete (ja, ja, we know, zeer twijfelachtig) als de deal in november niet rond is. Proberen toch wat druk op de ketel te zetten. Slikken, en pinken ook een paar Hollandse traantjes weg. Verlenging tot november. Hmm, dat zat niet helemaal in onze gestructureerde Hollandse planning.
25 PROCENT MEER!
Als alles echter goed gaat, worden we er uiteindelijk beter van. We voelen ons voor nu weer even rijk, we hebben toch maar mooi vijfentwintig procent meer grond uitonderhandeld. De grond wordt opnieuw opgemeten door de Land Office. Wij zijn blij: een kwart meer van niks… Dat hebben we echt goed gedaan;)
WERELDWIJVEN | JOSé SLEEGERS | BUITENLAND
Foto: José Sleegers