Vandaag verlaten we Whanganui, waar we gistermiddag op onze overnachtingsplek aankwamen. Het is een kunstenaars stadje. En Unesco vanwege het design. We hebben er weinig van gezien ( want haast vanwege die wijn:)) maar hebben wel een mooie route gereden langs de rivier, Whanganui. Deze rivier is, een soort van rechtspersoon en officieel toegewezen aan de Maori’s in 2017. Het verhaal hieronder laat ook zien, hoe belangrijk de natuur is voor de Maori’s.

Google: De Whanganui-rivier in Nieuw-Zeeland heeft rechten omdat het in 2017 als eerste rivier ter wereld werd erkend als rechtspersoon, ook wel Te Awa Tupua genoemd. Dit is het resultaat van een lange strijd van het Maori-volk, dat de rivier ziet als een levend, ondeelbaar wezen. De rivier is vertegenwoordigd door twee voogden (één benoemd door de Maori, één door de regering) en heeft daardoor de mogelijkheid om juridische stappen te ondernemen en haar belangen te beschermen.

Heel speciaal toch!? Wij hadden thuis, reis voorbereiding 😉, de docu gekeken, van 2014, ‘I am the River, the River is me’ dus moesten hier natuurlijk naar toe!

Gisteravond een visje gegeten, de porties hier zijn echt Amerikaans, enorm, veul en vet, maar gelukkig heb ik de vis een keer uit de frituur gepraat!

Vanmorgen de Durie Hill Tower bewonderd, flink klimmetje, en niet de toren die ik verwachtte 🙈, maar een mooi uitzicht op Whanganui en de rivier!

We rijden richting wijn! 🍷Als dat onze verwachtingen maar waarmaakt!