We rijden hier van Highway naar Highway, rekenen in miles, feet, gallons en fahrenheit. Afstanden in miles, afmetingen in feet, diesel per gallon, temperatuur in fahrenheit, ik moet ver terug in mijn geheugen..lang leve google!
We zijn inmiddels van Tok naar de Delta-Junction gereden via wederom de Alaska Highway, die officieel eindigt bij de Delta-Junction, uiteraard een selfie hier!
Op het laatste moment besluiten we daar om onze route wat te wijzigen en via de Denali Highway Fairbanks aan te rijden.
Bij een Highway denk je aan een grote goeie 4 baans weg. Ja toch?? Nou vergeet het maar! De Denali highway is 135 mijl (215 kilometer) lang, waarvan 20 kilometer geplaveid, en de rest is gravel. Hobbeldebobbel wasbordjesgravel! Maar, je MOET ‘m rijden, en men zegt geen 4wheel-drive nodig, het gaat ook met een ‘normale’ auto. Inmiddels al veel gepof en gestuiter gewend, dus oké, deze laatste hobbel nemen we dan ook maar.
We draaien alle schroeven en bouten aan en gaan op expeditie!
We rijden de weg in vanaf Paxton,
zien, voor de afslag, onderweg langs de Richardson Hwy de Alaska oliepijpleiding nog liggen, waar we een heel stuk langs rijden. De geldbron van Amerika:
De eerste 20 kilometer gaan gladjes, en we zeggen nog, goh misschien hebben ze pas de weg toch verhard, en staat dat nog niet in de boeken.. 
maar helaas..dit is niet zo!
We zijn er nu echter op voorbereid, hebben inkopen gedaan,(flesje wijn enzo) alles klaar voor een nachtje Denali Hwy!
Het uitzicht echt: wonderbaarlijk mooi, constant rijden we bergen( de Alaska Range )tegemoet, meertjes en riviertjes overal, groene bomen, paarse bloemetjes, we vergeten bijna de gaten in de weg.
We overnachten aan een meertje, waar een eigenwijze grondeekhoorn ons nog weg probeert te sturen, maar tevergeefs, we blijven, genieten hier van de zon die schijnt tot 23 uur, de stilte, de wijn, en het uitzicht.
Geen enkele bewoning hier, buiten een paar lodges voor een enkele toerist, onderweg zijn we denk ik in totaal 20 campers/auto´s tegengekomen, 2 fietsers, en een enkele motorrijder in 6 uur. We overnachten in complete rust, met onze waakzame eekhoorn!
De volgende ochtend rijden we, compleet zen, de route verder naar Cantwell. We hebben wel rust nodig om het tot een goed einde te brengen met een gemiddelde van 35 kilometer per uur..
Genoten! Maar voorlopig geen gravelwegen meer!!!
niet meer op van beren op de weg, en zijn niet voor een gat te vangen, die ontwijken we maar! De wegwerkzaamheden aan deze, in de winter altijd bevriezende weg, zijn er elk jaar weer opnieuw, en zorgen voor teer, opspattend gravel, of stof:
