We zijn inmiddels beland in Yukon, de laatste provincie voor Alaska, de klondike, ‘goldrush’ provincie. De Alaska Highway trekt nog steeds onder ons door, en de Yukon stroomt inmiddels met ons mee. Veertig ‘on the road’ dagen hebben we al achter ons, na een heimweevolle aanloopperiode, gaat de tijd inmiddels snel. Het WK-virus is voor ons voorbij, Holland heeft de halve finale verloren tegen Argentinië, het Bavaria-jurkje gaat weer in de plastic zak. Onze Insidepassage boot is geboekt voor augustus, dat geeft ook rust en scheelt straks een heleboel kilometers op de weg. Even wat minder rijden..fijn!
De Alaska-highway is wel erg bijzonder, we kijken inmiddels al bijna 
niet meer op van beren op de weg, en zijn niet voor een gat te vangen, die ontwijken we maar! De wegwerkzaamheden aan deze, in de winter altijd bevriezende weg, zijn er elk jaar weer opnieuw, en zorgen voor teer, opspattend gravel, of stof:
Dat kun je dan onderweg weer afspoelen, zoals de indianen vroeger, in een natuurlijke hotspring, waarbij je helaas wel op een aantal muggensteken moet rekenen!
De berentel zijn we inmiddels al kwijt, wie had dat twee weken geleden kunnen denken! Vandaag 4, allemaal bloemetjes etend langs de weg.
Nummer een en (ja het is een andere!) twee.
Ook aan de bizons zijn we al gewend, en de bizons aan ons:
Maar wel speciaal hè!!
Hier nummer 3 en 4, 4 is wel grappig met dat hangoor!
En verder hobbelen we over deze highway, met vele verschillende bruggen. Uiteindelijk belanden we in Whitehorse, waar onze camping alweer op ons wacht!! Bijna volgeboekt!De dagen lengen hier, we komen noordelijker en gaan lekker naar bed met het licht nog aan.
