We gaan t weer wagen! De wandelboots aan en met een boot het park in. De enige manier, de auto wordt er geweerd.

Die boot! Dit keer gingen we zeer zeker niet de boot in, maar werden we getrakteerd op zeehondjes en dolfijnen! Het was echt top! Vooral de dolfijnen, helaas niet erg fotogeniek, maar die gaven me toch een klein showtje weg, geweldig!

Ik zou bijna de meest gefotografeerde rots vergeten! In tweeën gesplitst door…niemand die het weet! De Split Apple Rock (lijkt op die groene mossel van Havelock 😅)

Na het mooie tochtje , nu tijd voor het echte werk! De Hike! Het voorwerk gaf de indruk dat het een makkelijke, flinke wandeling zou zijn, dus vol goede moed, daar gaan we weer! Het begin, glibberig en steil, oh oh, dat wordt nog wat. Gelukkig op een gegeven moment was de slibberpartij voorbij. Nu… het diepe dal en de steile wand..onze hoogtevrees! Ai! Dat waren we vergeten! We doken in de berg!

Helden! Bij elke tegenligger drukten we ons plat tegen de berg aan. Onze tegenliggers, vrolijke, ervaren hikers, denken we, bedankten ons vriendelijk 😂. Daarbij kwam ook nog dat onze boot op een vast tijdstip in Anchorage zou zijn ( het strand Anchorage 😉). Dus enige tijdsdruk was er wel! Boterhammetje al lopend opgegeten, ondertussen voor en achter maar met name op onze voeten aan het letten! Fotomomentjes! Die hadden we ook nog:

En bijna aan het einde, toen we uiteindelijk naar beneden durfde te kijken, het uitzicht:

We zijn weer op honk! Op tijd, moe, voldaan, en trots!

Vandaag op het menu: regen! We hebben nog niet veel regen gehad, dus het zat er wel een keer aan te komen! Op het Zuidereiland bovendien ook meer kans dan Noord. Gelukkig een reisdag gepland, en ook regen geeft hier mooie foto’s.

Onderweg komen we voorbij een viewpoint, de Pelorus Bridge, waar we even de benen strekken. Ter voorbereiding voor morgen. 😉 Dan gaan we nl. weer en flinke tocht wandelen. De brug ligt in een klein regenwoud, met veel boomvarens. Mooi! Foto!

De regen lijkt wat minder, dus we lopen nog een stukje door, de Suspencious Bridge. Een hangbrug. Best een uitdaging voor ons! Allebei hoogtevrees! 🙈🙈 En de regen daalt ook weer neer in het regenwoud!

Zo, een uitdaging overwonnen! We rijden verder naar het doel van de dag, Abel Tasman national park. Morgen meer! Het belooft wel wat:

Vandaag wederom de boot in! En dat zal nog wel vaker gebeuren op het Zuid eiland. Rondom water, met veel wildlife, en veel mooie natuur eromheen. Dat wildlife wil je zien, en die natuur daar wil je in natuurlijk! Dus per boot de natuur in. Vandaag de postboot in Marlborough Sounds.

Foto 1: links achter de gele boot is de Postboot. Foto 2: de Marlborough Sounds met de route van de postboot

Ook aan deze uitgestrekte fjorden wonen mensen. Vaak met weinig luxe voorzieningen. En geen landwegen, vandaar de postboot. Bezorgt niet alleen post, maar ook de bestelde boodschappen, andere bestellingen en mensen die ergens op of afstappen.

Onze schipper en tevens verteller, zei het mooi: “over here live the people who are done”, de mensen die niets meer hoeven, ook veel pensionados dus. Echt in de middle of nowhere! Behalve die boot dus, die 3 keer per week een route vaart, 3xper week een andere route, dus maar 1xper week voorbij je huis vaart. Wij vinden het wel erg stil…no sounds..🤫

De bootsman, schipper, kapitein..wat je wilt maakt overal een praatje, en heeft voor alle hondjes een koekje. Je snapt, de honden lopen altijd mee. 😃Sommige mensen hebben een aanlegsteiger, maar niet allemaal. Dan wordt er op het strand afgeleverd:

Het is een mooie beleving, onze rondvaart vandaag!

Tijdens de lunchpauze krijgen we uitgebreid voorlichting op een schapenfarm op de Sounds. Dit stel leeft al 30 jaar samen hier en hebben nu voor het eerst ( al een half jaar) de hele dag stroom. Voorheen 6 uurtjes per 24 uur. Hun 2 kinderen hebben thuisonderwijs gekregen tot de 12 jaar, moesten toen naar een kostschool waar ze echt moesten socialiseren. Gewend om schapen te drijven, in bomen te klimmen, te vissen en jagen, kayakken..maar de drukte van een echte school en alle verplichtingen was heel moeilijk voor ze. Inmiddels allebei een baan. Ook hier is het leven geen vetpot, de schapen teelt brengt weinig op, nog wat geld van de mossel teelt, en een beetje toerisme. Zelfvoorziend zijn ze. Dat moet hier ook wel!

Onderweg worden we uitgebreid ingelicht over de beroemde groene mosselen waar Havelock om bekend is. De enigste teelt van de wereld blijkbaar. We varen langs een groene mossel kwekerij. Maken foto’s van groene mosselen en eten natuurlijk s’avonds groene mosselen. Heel gezond ( als je die frietjes niet meetelt 😅)

Havelock! Geen wildlife, veel groen dat wel! We sluiten het af. Voor vandaag is de vaart eruit. 😴😴

De wekker vroeg gezet, gasflessen afgekoppeld en op naar de Ferry! Met de Interislander bijna 4 uurtjes op de boot. Leuk weetje, de ⛴️ is gemaakt in 1995 in Nederland. Wij zijn altijd een beetje gestresst met een Ferry omdat we in Genua een keer alleen maar rondjes hebben gereden en de ⛴️, onder ons, bijna misten. Dit keer stonden we keurig op tijd in de rij.

Een flink luik ging open en ons huis kon naar binnen gereden worden :

De weersvooruitzichten zijn de komende week niet zo denderend, maar niets zo veranderlijk als het weer. Wait and see!

Nu op weg naar de camping in Havelock, morgen met de postboot, ietsje kleiner, in de Marlborough Sounds 🚣😉

Wellington welbekend ja, maar het geweldige museum daar is minder bekend denk ik. Het heet Te Pape Tongarewa , wat een Maori naam is, en zoiets betekent als ‘verzameling van dierbare dingen en mensen die uit de aarde in Nieuw Zeeland zijn ontstaan’. Het is een schitterend museum, ook voor kinderen, interactief, en bewustwording hoe met de natuur om te gaan. We zijn er uren geweest, nog meer gezien en geleerd over Nieuw Zeeland. De kiwi, het nationaal symbool, en bijnaam van Nieuw Zeelanders. Het is de kleinste loopvogel ter wereld, vooral ’s nachts actief, dus niet in het wild gespot, maar wel in het museum, dat ei!! Giga!

De cultuur, natuur, ontstaan, ontwikkeling, industrie, kunst, immigranten, ( Nederlanders natuurlijk ook m.n. na WO2). Immens en schitterend opgezet.

Een impressie van hun kunst, gemaakt van natuurlijke materialen:

En natuurlijk nog meer info over de Maori, de Treaty, en de tatoeages, Ta Moko. De tatoeages in het gezicht zijn persoonlijk en zeggen iets over de klasse, aanzien, karakter, het levensverhaal van die persoon. Het aanbrengen blijkt heel pijnlijk, gaat met schaven en krassen 🙈 en niet met kleine puntjes.

We splitsen op in het museum, de een naar rechts en de ander naar links, en we ontmoeten elkaar weer bij de koffie! Daarna nog een klein afsluiting rondje, hij naar het oorlogsgedeelte zij naar de souvenirshop. Hoe kan ’t ook anders!

Bijna naar Wellington om naar het Zuidereiland te varen. Op ’t laatste moment beslissen we om een kleine omweg te maken. Een wijnroute,leuke afsluiting, toch!? Manlief happy! ’s Morgens om 9 uur zat hij al achter ’t stuur, ‘kom schat we gaan!’ 😂😂

Het was een mooie kronkel route, maar weinig wijnranken! We rijden Martinborough echter in, en de een na de ander popt op! Druifjes genoeg hier!

Omdat het hier lente is, nog in een beginstadium natuurlijk. Met de camper, hmmm, een slaapplek bij de winery zou wel prettig zijn! Bij de eerste, is dit een no go, bij de tweede echter, no problem!

We parkeren onze slaapplek, die we hard nodig hebben, en gaan aan de proeverij en een kleine tour. Klein omdat het een hele kleine wijnmakerij is, man en vrouw, en 2 dochters die af en toe bij ( moeten 😅) springen. We worden goed verwend, verwijnd 🍷🍷

De lieve gastvrijheid van de eigenaren zullen we niet vergeten! Morton en Elise, van Rotorua (NZ) via Australië (wijnstudie en werk) weer terug naar Nieuw Zeeland, maar dan Martinborough, waar ze vanaf 2017 , 5 acres wijnranken leasen en wijn maken. (Een acre is ongeveer 4000m2). Geen vette wijnpot denken wij…🤔

Erg uitputtend was het, heerlijk lang geslapen erna!😴

We gaan verder, Wellington, onze laatste stop op het Noordeiland!

Vandaag verlaten we Whanganui, waar we gistermiddag op onze overnachtingsplek aankwamen. Het is een kunstenaars stadje. En Unesco vanwege het design. We hebben er weinig van gezien ( want haast vanwege die wijn:)) maar hebben wel een mooie route gereden langs de rivier, Whanganui. Deze rivier is, een soort van rechtspersoon en officieel toegewezen aan de Maori’s in 2017. Het verhaal hieronder laat ook zien, hoe belangrijk de natuur is voor de Maori’s.

Google: De Whanganui-rivier in Nieuw-Zeeland heeft rechten omdat het in 2017 als eerste rivier ter wereld werd erkend als rechtspersoon, ook wel Te Awa Tupua genoemd. Dit is het resultaat van een lange strijd van het Maori-volk, dat de rivier ziet als een levend, ondeelbaar wezen. De rivier is vertegenwoordigd door twee voogden (één benoemd door de Maori, één door de regering) en heeft daardoor de mogelijkheid om juridische stappen te ondernemen en haar belangen te beschermen.

Heel speciaal toch!? Wij hadden thuis, reis voorbereiding 😉, de docu gekeken, van 2014, ‘I am the River, the River is me’ dus moesten hier natuurlijk naar toe!

Gisteravond een visje gegeten, de porties hier zijn echt Amerikaans, enorm, veul en vet, maar gelukkig heb ik de vis een keer uit de frituur gepraat!

Vanmorgen de Durie Hill Tower bewonderd, flink klimmetje, en niet de toren die ik verwachtte 🙈, maar een mooi uitzicht op Whanganui en de rivier!

We rijden richting wijn! 🍷Als dat onze verwachtingen maar waarmaakt!

Wake up Papa! Vandaag hiken! Hop hop! De 72 jarige wordt vandaag opgewekt gewekt, want beloofd is beloofd, we zijn in Nieuw Zeeland en we gaan ( af en toe) samen hiken! Niet te ver, maar 2 uurtjes moet de pensionados toch lukken! Het zonnetje schijnt, ontbijtje gehad, de camper geleegd en gevuld, rugzakje gepakt, zo! Ready to go!

De Taranaki falls is onze goal. In Tongariro National Park. Een ‘roundloop’ zoals dat heet. Voor beginners! Nu zijn we wel gewend te wandelen, maar ja, in Nederland, vrij plat en vlak. En watervalloos! Dus we hebben ons mentaal goed voorbereid 😅😅

Het weer werkt tot nu toe elke dag mee, zo ook vandaag, de route omhoog is, vinden we allebei, toch wel voor licht gevorderden! Pittige korte klimmetjes tussendoor. Maar op z’n tijd een korte rustpauze doet wonderen! En het uitzicht is ook erg mooi!

We hiken verder en vinden onze niet te missen ‘goal’. We doen er wel iets langer over dan de geplande hikerstijd, maar wie doet ons wat!

We zijn blij! De terugweg maakt ook veel goed! Want: geleidelijk, weinig trapjes, een zoet afdalinkje! 👌

De quote van de dag: ‘Nu weet ik weer, waarom ik maar 1 keer in mijn leven een huttentocht heb gedaan’ aldus Herman 🫡🫡

Chapeau! Morgen een wijnroute! Op naar Martinborough! 🍇🍷

• Een dag later was er een enorme bosbrand in Tongariro, 1100 hectare is verwoest.

“Herman, hoe heet dat ook alweer? Geometrisch? Geocentrisch? Geologisch? Cee, dat heet geothermisch. Oh ja, het is geothermaal!”

Hier geen thermaal badje maar een thermaal park van 18km2! Waar al 1000den jaren geothermische activiteit is. Met kraters, blubbende modderpoelen, een geiser, en een gigantisch sinter terrace. Voeg daarbij een flinke zwavellucht en we kwamen betoverd het park uit. Het was echt overweldigend, surrealistisch, fantastisch mooi. Uren gewandeld, 100den foto’s, een kleine selectie:

De Champagne Poel, schitterend 🤩

Verderop, de krater Roto Karikitea, die kleur! ⬇️

We lopen tussendoor even naar een andere richting, buiten het officiële park. De geiser, Lady Knox, die begint, wordt artificieel aangewakkerd, om 10.15 showtime 😅 . We zijn met heel veel mensen, er zijn zelfs tribunes gebouwd..Persoonlijk hmmm, eigenlijk het minst imponerend, vanwege het toeristische karakter, en ook echt niet nodig in dit schitterende natuurlijke park! Maar we zaten er dan toch bij! Vrij vooraan ook..🤫

We lopen het park weer in en maken de grote ronde af. De verkleuringen zijn zo mooi! De terrassen tijdens de wandeling.

De laatste, ik stop, bovenin eindigde het fenomenale park, en konden we alle indrukken langzaam laten inwerken op ons pad terug.

Lake Ngakoro, en een kleine waterval eindigt in dit meer.

Geothermaal! Fenomenaal!!👌