In Dawson Creek, niet te verwarren met Dawson City (zoals ik steeds doe) gaan we zoals gezegd via de Alaska highway omhoog naar Alaska. We rijden uiteraard nog over de enige origineel overgebleven houten brug, Kiskatinaw, (ja nog steeds indianennamen hier!), die ons krakend vrolijk naar de overkant laat gaan.
Vele kilometers maken we in deze 2 dagen, ik denk ( Hoop!!) de meeste van deze reis in zo een korte tijd, en dit allemaal om in Whitehorse, een fatsoenlijke stad, woensdag as. het voetbal te kunnen kijken om 13 uur! We zijn inmiddels de 9000 km. gepasseerd, de klok weer een uur terug, (tijdsverschil nu 9 uur), hebben olie bijgevuld, bandenspanning en motor gecontroleerd ( weet jij nog welke vloeistof waarvoor is?..nee..maar alles zit vol, dus zal wel goed zijn!), en rijden nog steeds door de Rockies. We zien weinig, en veel, soms 100en kilometers alleen asfalt, bergen, water, vrachtwagens en gras en dan ineens staat daar een eland, geitjes, of een beer, of een bizon! Het BB geen bereik gebied is er ook weer, dus de beesten worden goed gespot!C let op!
Vandaag voor de tweede keer deze reis een Hollands stel met eigen auto/camper tegen gekomen, altijd heerlijk om even met elkaar te praten, en reiservaringen te delen. Geen mens is gelijk, ieder heeft zijn eigen motief, doel, reistempo.
Zo ook wij met Andy/Karin, vanaf vandaag gaan we een groot stuk alleen verder. Zij gaan flink tempo maken om hun vrienden in Homer te treffen en wij gaan waarschijnlijk via een andere weg naar boven. Misschien treffen we elkaar weer over 14 dagen in Anchorage.
Maar eerst Watson Lake, Whitehorse, voetbal en onze ‘Inner-passage’ boot boeken!!!
Vandaag van Mile 0 naar Mile 496
onze overnachtingsplek, truste!
,op het gras in het park tussen de Canadezen en luisteren in de zon naar de ‘fidelers’. Het is heerlijk weer vandaag, goed voor de foto’s, aldus mijn man:
