We hebben Fairbanks inmiddels verlaten, nadat we er 2 mooie musea hebben bezocht.

Ook in het geweldige visitor centrum is een museum en hebben we een film bekeken over het leven in Alaska.

Wat een ander leven met veel donkere dagen, veel sneeuw, veel kou, veel op jezelf aangewezen zijn. Jagen, stropen en vissen gaat hier van de ouders over op de kinderen.

Wie de film “into the wild’ heeft gezien, kan zich iets voorstellen van het koude en m.i. eenzame leven hier.

”mijn telefoon nummer staat in mijn laarzen’’ , dit zinnetje uit de film bleef door mijn hoofd spoken. Want wat heeft iemand die de wildernis intrekt aan een telefoonnummer? Geen bereik, geen telefoon, geen oplader, geen behoefte..Vooral dat laatste, die keuze, de keuze die hij zo bewust maakt om zich af te zonderen van alles.

En dan, op een gegeven moment, na maanden komt hij tot inzicht, ik kan niet zonder anderen, wat is vreugde, blijheid als ik het niet kan delen..en toen was het te laat.

Geen weg terug, belemmerd door de natuur, juist hetgeen hem zo aantrok..

Later wordt diezelfde natuur ook nog zijn dood.

Een film die je aanzet tot nadenken, hetgeen waar hij zo van houdt, waar alles voor moest wijken, dat wordt zijn dood.

Geen weg meer terug, op het moment dat hij tot inzicht komt, weer warmte voelt, geen weg meer terug, te laat..

Waarom kom ik hier nu op:

Wij rijden hier langs de plek waar Chris, in de film nagespeeld door Sean Penn met trouwens schitterende muziek van Eddie Vedder, de wildernis inging.

Je kunt hier zijn route nalopen, 34 mijl (doen we niet), maar de bus van deze film, die staat direct aan onze route:

We worden er wederom door gegrepen, foto’s en teksten zijn in de bus te vinden, erg indrukwekkend.

We rijden verder, en worden door de natuur hier nog verrast door 2 elanden, een schitterend uitzicht, ondanks het slechte weer, en vinden een mooie slaapplek.

De volgende ochtend krijgen we vreselijk nieuws, we besluiten om onze reis te onderbreken en naar huis te gaan.

Wij kunnen wel terug en willen nu bij de mensen zijn waar we van houden.

Rijdend langs de Parkway, richting Fairbanks, met vele wegwerkzaamheden, en helaas weer gravel..

Hee Herman, zie ik daar..nee..het is een stuk hout, of, jawel, het is een eland!! We kijken elkaar aan, kunnen niet stoppen of draaien, doen  dit 4 kilometer verder, draaien, rijden terug, en ja hoor, hij heeft op ons gewacht, was nog niet klaar met badderen.

lekker weertje om te zwemmen, even kopje onder

guds, wat heb ik nou weer aan m´n kop hangen..

zo, mooi geweest, ik moet er weer vandoor

The swimming moose!!

We zijn inmiddels beland in Yukon, de laatste provincie voor Alaska, de klondike, ‘goldrush’ provincie. De Alaska Highway trekt nog steeds onder ons door, en de Yukon stroomt inmiddels met ons mee. Veertig ‘on the road’ dagen hebben we al achter ons, na een heimweevolle aanloopperiode, gaat de tijd inmiddels snel. Het WK-virus is voor ons voorbij, Holland heeft de halve finale verloren tegen Argentinië, het Bavaria-jurkje gaat weer in de plastic zak. Onze Insidepassage boot is geboekt voor augustus, dat geeft ook rust en scheelt straks  een heleboel kilometers op de weg. Even wat minder rijden..fijn!

De Alaska-highway is wel erg bijzonder, we kijken inmiddels al bijna niet meer op van beren op de weg, en zijn niet voor een gat te vangen, die ontwijken we maar! De wegwerkzaamheden aan deze, in de winter altijd bevriezende weg, zijn er elk jaar weer opnieuw, en zorgen voor teer,  opspattend gravel, of stof:

Dat kun je dan onderweg weer afspoelen, zoals de indianen vroeger, in een natuurlijke hotspring, waarbij je helaas wel op een aantal muggensteken moet rekenen!

De berentel zijn we inmiddels al kwijt, wie had dat twee weken geleden kunnen denken! Vandaag 4, allemaal bloemetjes etend langs de weg.

Nummer een en (ja het is een andere!) twee.

Ook aan de bizons zijn we al gewend, en de bizons aan ons:

Maar wel speciaal hè!!

Hier nummer 3 en 4, 4 is wel grappig met dat hangoor!

En verder hobbelen we over deze highway, met vele verschillende bruggen. Uiteindelijk belanden we in Whitehorse, waar onze camping alweer op ons wacht!! Bijna volgeboekt!De dagen lengen hier, we komen noordelijker en gaan lekker naar bed met het licht nog aan.

Onderhoud aan de wegen is hier altijd, dus regelmatig staat er een mannetje/vrouwtje te zwaaien met een stopbord.
Wat beweegt die mensen, hebben we ons al regelmatig afgevraagd, om maandenlang zo langs de weg te staan..
Vandaag een ontmoeting met twinkelende Mike!
Vooraan in de wachtrij staan we, Mike gebaart, hee draai je raam eens open!
De wekker loopt af! Ratel, ratel, een Duitser! Wij: Waarom doe je dit? Hoelang ben je al hier? Waar leef je van? Ben je niet eenzaam?
Mike glundert van oor tot oor, eenzaamheid is ‘m niet aan te zien, integendeel! Hij is in 1987 verhuist van Neurenberg naar Edmonton. Kont tegen de krib, toen, regering waardeloos, de Zwitsers die hadden al het geld gecasht, hop naar Canada!
Edmoton zocht een worstenmaker en dat kon hij! Na een aantal jaren bleek dat werk ook niet alles, of meer zijn baas, hij de omgeving wat verkent, en leert een indiaan kennen. Die was 70 en zocht een opvolger, vallen zetten! ( stropen dus ).
Ach waarom niet! Mooie bezigheid in de winter, twinkel, twinkel!
Verhuizen, huisje gekocht, vaste lasten, 50 dollar electriciteit per maand, 150 water en riool per jaar, en stoken op hout! In de zomer nog wat bijverdienen met stop-bordjes langs de weg, en september en oktober worst draaien!
Af en toe een beer/kariboe schieten voor het vlees, wat visjes vangen, zwart geld verdienen met het stropen, wit met het bordje omhoog houden! Mijn hele leven gemopperd op de overheid en nu werk ik ervoor, ha ha!! Twinkel, twinkel!
Mike, woont alleen, krijgt zn geld niet op, heeft elke dag lol!
” Gister nog 2 beren geschoten, de hammen gebruik ik om te roken, lekker vlees! De rest gooi ik weg..”
Ja, jullie mogen weer rijden, stopbordje wordt omgedraaid, dat was Mike!
Wij gaan weer rijden en fotograferen de beren..

Mike’s huisje??

Posted from WordPress for BlackBerry.