2e kerstdag 2004, een van de ergste natuurrampen treft vele landen waarbij 250.000 mensen overlijden.
De zeebeving, tsunami, vanuit de Indische Oceaan treft zonder waarschuwing 14 landen.
Het is kerstmis en vele toeristen zijn in het getroffen gebied in Thailand op vakantie. Vele toeristen sterven deze kerstdag ten gevolge van de vloedgolf. O.a. meer dan 500 Zweden, en meer dan 500 Duitsers. In Thailand zelf zijn meer dan 5000 mensen gedood en meer dan 3000 mensen vermist. De vloedgolf heeft een snelheid van 900 km. per uur bereikt en kwam op sommige plaatsen tot 10 meter hoog.
Waarom vertel ik dit, omdat we hier in Khao Lak overal herinnerd worden aan wat toen gebeurd is. Overal staan inmiddels waarschuwingstorens die elke 1e en 15e van de maand om 8 uur een geluidstest laten horen. Overal staan borden met de evacuatierichting, als er een tsunami komt. Er staan borden met hoe hoog de tsunami op sommige plaatsen was. Er is een monument gemaakt van de plaats waar een marine/politie boot is gestrand, ettelijke kilometers landinwaarts.
Omdat ik toch regelmatig ‘s nachts die beukende zee hoor en dan denk aan wat de natuur voor geweld en verdriet kan aanrichten. Zoveel gezinnen ontwricht. Ook de eigenaresse van ons guesthouse en haar man, die toevallig net naar de markt waren met hun baby, zijn zelf net de dans ontsprongen, door uit hun rondtollende auto te kruipen en in een boom te klimmen. Haar zusjes hebben het drama niet overleefd.
2004 was niet alleen een dramajaar in mijn familie maar ook een groot dramajaar hier. Misschien geeft dat enige verbondenheid, een vreemd soort loyaliteitsgevoel?? In ieder geval zie ik de verdroogde bloemen liggen die hier 2e kerstdag neergelegd zijn en bedenk dan wat een verdriet hier is geweest, en nog is, hoe mensen hun leven weer opgepakt hebben, zonder die dierbaren.
Hoe zoveel jaren later er nog altijd een plek blijft voor die dierbaren, hoe dit alles ervoor gezorgd heeft dat het vandaag is zoals het is. Met verdriet, pijn, herinneringen, maar ook weer zon, vreugde, vooruitgang, nieuwe kansen. En ik besef weer eens te meer, neem de kansen die zich voordoen, laat ze niet liggen. Wanneer het je gegund is, leef je leven en geniet.
Vrijdagochtend, de dag waarbij bij ons de carnaval begint, jongste dochter gelukkig prinses carnaval van de Bron. De laatste kans, als achtste groeper, en net de cito gemaakt. En dan, voordat ik naar Venlo vertrek voor bijeenkomst, even de mail checken, ha, weer een nieuw blog.
Dit is een verhaal waar ik heel stil van wordt. Hoe je begint, je eigen associaties dat jaar, hoe je eindigt. Dat is het leven. Zo werkt het, de mooie maar ook de minder fraaie dingen ervan. Het schrijnende maar vaak zo realistische contrast. Die kerstdag, waar ook veel mensen kwamen om te genieten, maar wat eindigde in een hel. De uitersten die jullie meemaken als toerist, versus de lokale bevolking.. Maar ook die mensen, misschien juist die mensen maken er zelf wat van, dat is toch de kunst van het leven. Daar draait het om. Met oog voor elkaar.
Dank je wel (Herman, jij hebt dit toch geschreven?) En ga vooral door met samen iets moois van het leven, van jullie bestaan te maken en dat op deze wijze met ons te delen.
Heel mooi geschreven!! Dus genieten saampjes.