Het is echt weer tijd. Die dikke bos haar is niks in dit warme land. De schaar moet erin, knippen en vooral uitdunnen!

Op zoek naar m’n Thaise kapper van weleer, Nong. Afgelopen jaar, februari, leek het alsof ze er niet meer was, winkeltje dicht, stilte alom, dus eens checken hoe het nu is.

Hop op de fiets, over de nieuwe weg in wording. Ook hier staat de tijd niet stil en de tweebaans weg wordt omgeploegd naar 4 banen. Dit keer weinig noedeltentjes en olifanten. Nu nieuwe rioleringen en, voornamelijk, Birmese wegenbouwers. ( Zouden die ook in quarantaine zijn geweest….🤔)

Nong! Slippertjes voor de deur! Yep! Ze is er! Haar Engels is nog net zo belabberd als mijn Thais. Maar we komen er samen toch weer uit!

Wat is ze toch mager..haar personeel zie ik niet.. Ze wast, droogt, stekkert, föhnt, knipt, tondeust, alles zelf. Ze heeft vandaag tijd genoeg. Ik word uitgebreid gewassen, inclusief een lekkere hoofdmassage, en geknipt: ‘A little bit more? Yes okay’ ..vergelijkbaar met a little bit spicy 🔥🔥! Uiteindelijk flink kort dus!! Ik reken af, hetzelfde als 4 jaar geleden…

Op de terugweg fiets ik langs alle gesloten tentjes in Bang Niang, for rent, for sale, for lease…intriest. Covid hakt erin in dit toeristenstuk. Vervallen tentjes, barretjes, restaurantjes, hotels gesloten, winkelluiken dicht, bijna niemand op straat..

Onderweg word ik ingehaald door een pick-up. In de bak, een scooter, koelkast, tafel, stoelen. Op weg naar een plek waar wel geld verdiend kan worden..

Hier geen 🌈. Geen overheid met een pot goud. Geen miljoenen. Geen subsidies. Geen UWV.

In Thailand geldt: geen werk, geen geld.