25 november was het zover: we zouden voor het eerst het Loy Krathong Festival meemaken. Deze Thaise feestdag wordt jaarlijks in november gevierd als het volle maan is.

30.11.2015 | 16:15 uur | José Sleegers

Tijdens dit feest worden de watergeesten aangeroepen voor geluk en om problemen weg te laten varen. Letterlijk.

OVERAL BOOTJES
Loy betekent varen, een krathong is een bootje. Je wordt geacht een bootje te maken of kopen, dat jouw problemen dan meeneemt en letterlijk wegvoert. Overal langs rivieren, kanalen en meren verzamelen zich Thaise families om hun bootjes te water te laten.

EEN PERSOONLIJKE KRATHONG
De krathongs worden gemaakt van een plak van een bananenboom, versierd met bloemen en gevouwen bananenbladeren. Er staat een kaarsje in, drie wierookstaafjes en je doet er iets van jezelf in: een haar of een stukje nagel, om de slechte dingen in het leven kwijt te raken. De wierookstaafjes en het kaarsje worden aangestoken voor ze te water worden gelaten. Hoe langer het kaarsje brandt, hoe meer geluk voor het volgend jaar. Als je een stelletje bent, laat je de bootjes tegelijk in het water. Het is dan een goed teken als ze zolang mogelijk zo dicht mogelijk tegen elkaar aan wegdrijven.

FEESTGEDRUIS
Je kunt je voorstellen hoe we ons hierop verheugden. Het had flink geregend die dag, maar het was toch een drukte van belang voor dit feest. Talloze Thaise gezinnetjes liepen er met hun bootjes rond, overal gratis eten, vlaggetjes versierden de boel en er was een grote dansvloer met podium, maar nog geen bootje in het water te zien. Waarom niet? Rond schemertijd zou dit gaan gebeuren, werd ons verteld.

MONNIKENWERK
Een groot aantal monniken zit op een rij, met voor hen tafels vol krathongs (foto). Het kwartje valt: de bootjes moeten gezegend worden alvorens de te waterlating! Dus wij zetten onze bootjes erbij en wachten op de ceremonie. Voor ons farangs(buitenlanders) altijd een vraagteken wanneer dit begint en hoe dit gaat. Om ons heen gaan de lokale mensen ook zitten. De monniken beginnen te praten, touwtjes worden gespannen om de bootjes heen, nog meer praten en een langzaam gezang zwelt aan. Oh oh, dit gaat wel even duren.

SLIBBEREND NAAR DE STEIGER
En zo is het… Het duurt een klein uurtje, maar dan kunnen we onze bootjes pakken en ze eindelijk te water laten. Dit doet natuurlijk iedereen nu tegelijk: over de drassige grond, slibberend naar de zelfgebouwde steiger, een smal eigengemaakt trapje op, allemaal de wierookstaafjes aansteken en dan het kaarsje. Dat natuurlijk niet uit mag waaien.

NIET UITWAAIEN!
Dat valt niet mee in de open lucht, met zo’n friemelkaarsje. Gelukkig staat er aan de waterkant nog een vuurpaal, zodat we het lichtje wederom kunnen ontsteken voordat het bootje dan echt vertrekt. Eindelijk laten we ze mooi tegelijk en dicht bij elkaar, met in allebei een haar van mij, te water.

OMGEKUKELD
Maar oh jee, onze kaarsen zijn al uitgewaaid zodra ze onder de steiger uitkomen. Mijn bootje, waar ik natuurlijk wat aan heb zitten prutsen omdat ik vond dat het kaarsje niet goed stond, kukelt meteen om, bah. Gelukkig, gelukkig blijven de twee bootjes wel héél dicht bij elkaar! Mijn ondergedompelde krathong voortgeduwd door die van Herman. Hoe tekenend! We kijken de bootjes na, denkend over de betekenis van deze gedeeltelijke  ondergang. Misschien hadden we toch mee moeten zingen met die monniken.