Na de geslaagde invoer van mijn broodbakmachine, rijst het brood inmiddels al een tijdje in dit broodloze Thaise rijstland. Wat ook langzaam verrijst, is ons huis.

15.06.2016 | 17:51 uur | José Sleegers

Alleen ik zak langzaam in, als een cake die te vroeg uit de oven komt.

TWEEDE HUIS
Ik weet dat ik niet mag zeuren, want wat een luxe om een second home te kunnen bouwen in Thailand. Maar ook al besteden we veel uit, bouwen kost energie. Inmiddels ben ik flink wat bouwervaring rijker. Het eerste huis, waar ik aan begon als energieke, fanatieke twintiger, helemaal zelf verbouwd. Helaas dat project pas ver in mijn dertigste levensjaar beëindigd. Het eindresultaat: huis in de verkoop, relatie erachteraan.

BOUWUITPUTTING SLAAT TOE
Het tweede huis heb ik als ietwat gesloopte veertiger met wat spaarcentjes (dankzij dat eerste huis) grotendeels laten verbouwen, maar voor de kleinere klusjes had ik zelf nog genoeg veerkracht. Later volgde huis nummer drie, de 50 is inmiddels in zicht: een grote verbouwing, maar heerlijk leunend op manlief en een geweldige aannemer. Dat voelt goed, de dreigende bouwuitputting is nauwelijks voelbaar. Het vierde huis, ons ‘second home‘, onze Thaise droom, daarvan komt nu toch ook dat einde in zicht.

‘NO HAVE’
Is het de temperatuur, het andere denken, de taalbarrière, het “dat hebben we niet”, “no have“, het constant schakelen, afwegen, onderhandelen, zelf bedenken, bijstellen, of is het toch de leeftijd? Ben ik wat minder flexibel en energiek? In ieder geval staat de put droog, mijn energie neemt langzaam af.

‘SAME SAME BUT DIFFERENT’
De laatste paar dagen staan in het teken van betegelen, wat superfijn is, want daarna kan alle sanitair erin en dat betekent dat wij even later kunnen volgen. Maar die tegels…, OMG! Het was al een heel proces om samen met manlief op één lijn te komen, vervolgens een energieslopende missie om deze tegels te vinden, uitzoeken hoeveel, waar en hoe. En nu blijken de Thaise tegels (hoewel lekker betaalbaar) niet alleen qua maat, maar ook wat kleur en van vorm betreft nogal uiteen te lopen. Een typisch geval van de Thaise uitdrukking same same but different...

DOSSIER HOOFDPIJN
De nieuwe missie is dus om hiervan een passend geheel te maken. We doen ons best. Rijden maar weer eens op en neer naar Phuket, anderhalf uur heen, anderhalf uur terug. Kopen nog wat dozen tegels erbij en puzzelen alles tot een geheel. Onze bouwvakkers gaan inmiddels gelukkig als een speer. De volgende dag (vervolg dossier hoofdpijn) volgt de rest van de tegels, maar deze blijken tijdens het bouwvervoer beschadigd. Hoekjes eraf, glazuur bekrast. Van de 20 dozen zijn er 5 oké. Ondertussen wijzen we de bouwvakkers op de afgeslepen, rafelige hoekjes van de tegels die ze gister hebben gelegd en op het betonnen aanrechtblad dat te laag is. No problem, eruit die handel; hun sloop-animo is genereus.
Zucht. Traan. Op. Leeg.
Andere cultuur, andere processen, andere leeftijd.

PARADIJS
Maar…, heb ik wel al gezegd dat het mooi wordt? Schitterend ronduit. Een tranentrekkend Thais paradijsje. Maar mij kun je even opvegen.

WERELDWIJVEN | JOSé SLEEGERS | BUITENLAND

Foto: José Sleegers