Wereldwijf José Sleegers is blij! Eindelijk, na al het (on)geduldig wachten, is er actie op het stuk land in Thailand waar ze gaat wonen met haar man.

27.12.2015 | 19:27 uur | José Sleegers

Begin vorige week hebben we aan het strand, hoe bijzonder, het contract met de aannemer getekend. In Nederland doe je dat in een kantoor, in Thailand in een strandtentje.

SAME SAME BUT DIFFERENT
We praten hier over het aantal airco’s in plaats van het soort vloerverwarming. Over muggenhorren in plaats van dubbel glas. En, heel belangrijk, waar komt de buitendouche? Inbouwtoiletten zijn hier nog niet zo ingeburgerd, het hurktoiletje vinden wij een brug te ver. En isolatie is hier wat minder aan de orde, ventilatoren daarentegen, die weer wel. Veel graag! Het proces is verder eigenlijk hetzelfde als in Nederland: we spreken het budget af, de termijn, de randvoorwaarden, de meer/minder kosten. Same, same but different..

ANDERE CULTUUR
Klein probleem echter is dat we de taal niet spreken, de materialen niet kennen, en we minder in eigen hand hebben. We zijn afhankelijk van tussenpersonen in een andere cultuur. Moeilijk voor twee controlfreaks! Uiteraard wisten we dit allemaal van tevoren, dus we hebben alles zover als het gaat goed onderzocht en denken dat we de meeste problemen getackeld hebben. Maar oh jee, oh jee, de verhalen die we horen en die we lezen… nachtmerries! Ook wij blijven niet helemaal gespaard. Na een aantal chantagepogingen beginnen we dit land nog een beetje beter te kennen, dus bij alle deals: handtekeningen, niet te vlug betalen, en niemand vertrouwen. Tegelijk geldt: zonder vertrouwen, niet bouwen. No risk, no fun!

MEETMANNETJES
Dus die eerste aanbetaling toch gedaan en inmiddels is uitgemeten waar ons huis komt te staan. Helemaal verrast werden we door de aannemer, hop van de ene op de andere dag, houtjes en touwtjes, meetmannetjes, surprise. Zoals eerder geschreven laten we een huis op palen bouwen: rechtsvoor wordt de paalhoogte vijftig cm, linksachter bijna twee meter. Vanaf gepaste hoogte uitkijkend over de Thaise landerijen. Lubbelees! ( vertaal: rubbertrees, die ‘r’ blijft een Aziatisch plobleem). We genieten heel even van dit hoogtepuntje want de volgende problemen, oh nee uitdagingen, kondigen zich al aan. Na de waterput nu: wat te doen met de Electic City, oftewel de elektriciteit

ELECTIC CITY
Ook tijdens de bouw al nodig , dus die elektriciteit moet aangelegd worden. De toevoerstroom stopt namelijk aan de overkant van de verharde weg en moet dus worden doorgetrokken. En ook nog graag naar ons te bouwen huis aan de onverharde weg… Op naar het elektriciteitskantoor, dan palen en driehonderd meter stroomdraad aanschaffen. Het elektromannetje komt, grote paal en meterkast, wij-taak: fotootje, naar het kantoor, papiertje tekenen, het elektromannetje weer, kleine palen, draad spannen, wij-missie: nog een keer naar kantoor, tekenen. Daarna het hoofdelektromannetje. Aha, farang (buitenlander), hmm, extra paaltje dan. Nóg een keer naar kantoor, wij: betalen natuurlijk. Hè hè, uiteindelijk de felbegeerde bouwstroom, eindelijk!

VOORNEMENS
Daar gaan onze voornemens. Een: niet over het budget heen, twee: Geen veranderingen in onze afspraken met de aannemer en drie: geen vage, licht riekende deals. We hebben in de eerste week meteen de hoofdprijs en branden onze handen aan de Electic City! Gelukkig kunnen we, moe van die nachtmerries, af en toe een dutje doen op het strand, dan gewekt worden door een nieuwsgierig hagedisje dat aan onze handen snuffelt, hoe mooi kan het zijn. Op naar ons Thaise droomhuis!

SNACKS | WERELDWIJVEN | JOSé SLEEGERS

Bron: José Sleegers

25 november was het zover: we zouden voor het eerst het Loy Krathong Festival meemaken. Deze Thaise feestdag wordt jaarlijks in november gevierd als het volle maan is.

30.11.2015 | 16:15 uur | José Sleegers

Tijdens dit feest worden de watergeesten aangeroepen voor geluk en om problemen weg te laten varen. Letterlijk.

OVERAL BOOTJES
Loy betekent varen, een krathong is een bootje. Je wordt geacht een bootje te maken of kopen, dat jouw problemen dan meeneemt en letterlijk wegvoert. Overal langs rivieren, kanalen en meren verzamelen zich Thaise families om hun bootjes te water te laten.

EEN PERSOONLIJKE KRATHONG
De krathongs worden gemaakt van een plak van een bananenboom, versierd met bloemen en gevouwen bananenbladeren. Er staat een kaarsje in, drie wierookstaafjes en je doet er iets van jezelf in: een haar of een stukje nagel, om de slechte dingen in het leven kwijt te raken. De wierookstaafjes en het kaarsje worden aangestoken voor ze te water worden gelaten. Hoe langer het kaarsje brandt, hoe meer geluk voor het volgend jaar. Als je een stelletje bent, laat je de bootjes tegelijk in het water. Het is dan een goed teken als ze zolang mogelijk zo dicht mogelijk tegen elkaar aan wegdrijven.

FEESTGEDRUIS
Je kunt je voorstellen hoe we ons hierop verheugden. Het had flink geregend die dag, maar het was toch een drukte van belang voor dit feest. Talloze Thaise gezinnetjes liepen er met hun bootjes rond, overal gratis eten, vlaggetjes versierden de boel en er was een grote dansvloer met podium, maar nog geen bootje in het water te zien. Waarom niet? Rond schemertijd zou dit gaan gebeuren, werd ons verteld.

MONNIKENWERK
Een groot aantal monniken zit op een rij, met voor hen tafels vol krathongs (foto). Het kwartje valt: de bootjes moeten gezegend worden alvorens de te waterlating! Dus wij zetten onze bootjes erbij en wachten op de ceremonie. Voor ons farangs(buitenlanders) altijd een vraagteken wanneer dit begint en hoe dit gaat. Om ons heen gaan de lokale mensen ook zitten. De monniken beginnen te praten, touwtjes worden gespannen om de bootjes heen, nog meer praten en een langzaam gezang zwelt aan. Oh oh, dit gaat wel even duren.

SLIBBEREND NAAR DE STEIGER
En zo is het… Het duurt een klein uurtje, maar dan kunnen we onze bootjes pakken en ze eindelijk te water laten. Dit doet natuurlijk iedereen nu tegelijk: over de drassige grond, slibberend naar de zelfgebouwde steiger, een smal eigengemaakt trapje op, allemaal de wierookstaafjes aansteken en dan het kaarsje. Dat natuurlijk niet uit mag waaien.

NIET UITWAAIEN!
Dat valt niet mee in de open lucht, met zo’n friemelkaarsje. Gelukkig staat er aan de waterkant nog een vuurpaal, zodat we het lichtje wederom kunnen ontsteken voordat het bootje dan echt vertrekt. Eindelijk laten we ze mooi tegelijk en dicht bij elkaar, met in allebei een haar van mij, te water.

OMGEKUKELD
Maar oh jee, onze kaarsen zijn al uitgewaaid zodra ze onder de steiger uitkomen. Mijn bootje, waar ik natuurlijk wat aan heb zitten prutsen omdat ik vond dat het kaarsje niet goed stond, kukelt meteen om, bah. Gelukkig, gelukkig blijven de twee bootjes wel héél dicht bij elkaar! Mijn ondergedompelde krathong voortgeduwd door die van Herman. Hoe tekenend! We kijken de bootjes na, denkend over de betekenis van deze gedeeltelijke  ondergang. Misschien hadden we toch mee moeten zingen met die monniken.

We kunnen eindelijk verder. Alle plannen zijn klaar, vergunningen binnen en ook de ingewikkelde grondprocedure is eindelijk afgerond. Ons stuk land is 1 Rai, 1 Ngaan, 31 Talang Wah, oftewel 2124 vierkante meter.

20.11.2015 | 15:38 uur | Jose Sleegers

In ieder geval groot genoeg om er een mooi Thais-Hollands huis met het noodzakelijke (!) zwembad te bouwen. De rest wordt dan een enorme kokosnotentuin ofzo.

PROCEDURESTART
De grondprocedure bleek, voor ons onverwachts, toch nog volgens planning te verlopen. De deadline in het contract was 10 november, maar tot vlak voor die datum hoorden we maar weinig. De eigenaar was weer eens spoorloos, we kregen een paar keer de verkeerde papieren en waren in gedachten al een aantal weken zo niet maanden verder. Het zou vast weer uitlopen, zucht… Tót er op 9 november opeens allerlei telefoontjes over en weer gingen, de hele procedure zou toch voor de 10e afgewikkeld zijn, wie had dat gedacht. Wij informeerden snel onze advocaat en in allerijl werden allerlei papieren gemaild, om de nodige handtekeningen binnen te halen.

WIJ LEASEN HET LAND
De volgende ochtend verzamelen we bij de landoffice. De grond mag niet gekocht worden door buitenlanders, alleen geleased. Dus onze Thaise vriendin koopt de grond en wij leasen het van haar. Wij zijn dus officieel niet aanwezig. Elke keer echter als er administratie- of andere lokale kosten betaald moeten worden, staat ofwel de eigenaar, of vriendin bij manlief en kan die zijn portemonnee trekken. Heel apart, zo’n met flappen rondzwaaiende buitenlander. Die er officieel niet is, hè.

BANKPERIKELEN
We gaan door naar de bank. Daar gaat alles via een al net zo mysterieuze methode. Het geld moet eerst naar de Thaise vriendin en dan via haar naar de eigenaar. Wederom zijn wij er officieel niet. Manlief wil het geld overmaken naar onze vriendin maar: problemen, problemen. Overmaken: no no, not possible, big problem! Dit moet in 16 keer bij een dergelijk bedrag en dat duurt drie dagen… Help, maar het moet nu meteen! De eigenaar, nu wel in beeld, doet intussen een tukje met het begeerde Chanod-papier (bewijs van eigendom) in zijn hand. Wij hebben een lichte paniekaanval, wat nu? Een helder moment bij de bankdame (ook hier is het in mogelijkheden denken soms al ingedaald), wat wél kan: alles opnemen en dan weer storten. Merkwaardig, maar oké, dan doen we het zo. We krijgen er een grote plastic zak bij, waarin de contanten vervoerd kunnen. De bank van onze vriendin zit tweehonderd meter verderop, dus in colonne lopen we daarheen. Grote zak met geld op de balie en storten maar, hoppa!

IN OPTOCHT VAN BANK NAAR BANK
Het geld moet echter nog naar de eigenaar en niet op de rekening van onze Thaise vriendin blijven. Dus: alles opnemen weer – in diezelfde zak – en naar de bank van de eigenaar. Laat dat nu dezelfde bank zijn als die van ons… Dus weer in optocht terug naar buiten. Daar kijkt manlief naar ons vriendinnetje: you have the money? Zij kijkt vragend naar manlief: no no, you have the money! Op de balie staat eenzaam een grote zak te wachten op zijn rechtmatige eigenaar, ook die is de weg even kwijt…

EIND GOED, AL GOED
Maar eind goed, al goed. Het proces is afgerond: de grond is rond! Op naar de volgende Thaise hobbels (en kuilen): bouwen!

Inmiddels zijn we alweer een maand in Thailand. Nog steeds is er niets meer bekend dan wat we al wisten: einde deze maand horen we meer. We kijken met ‘mixed feelings ‘ vanaf onze huurwoning uit op ‘ons’ land.

14.09.2015 | 09:51 uur | José Sleegers

We zouden eigenlijk al aan het bouwen moeten zijn…

BOUWVERGADERINGEN
Wachten duurt lang, vooral als het lekkers voor je neus ligt! Dagelijks zitten we samen om de tafel, bouwvergadering: de positie van het huis, paalhoogtes, kamerindelingen, keukenperikelen, kleurkeuzes, kastenwanden. Daaruit bestaat momenteel onze Thaise daginvulling. Eén op één vergaderingen, nog een potje Hollandse koffie, lokaal netwerken (dorpswandelingetje of soms ook een strandwandelingetje), vergelijkend warenonderzoek en plaatselijke marktonderzoekjes. Dat laatste is tevens erg praktisch, scoren we meteen fruit en een visje of soms een pannenkoekje, kippenpoot of een ijsje.

LAST BUT NOT LEAST: SAMEN OP ÉÉN LIJN
Manlief: zeer gestructureerd,  kleurvoorkeur zwart-wit, Thais hoofddoel: prachtig zwembad, belangrijk subdoel: hmm, toch wel die eventuele auto. Four wheel drive dan. Geduldig en duidelijk.
Ik: licht chaotisch, kleurvoorkeur grijs of misschien toch liever zand? Hoofddoel hier: een knus huis, belangrijk subdoel: leuke tuin met mooi terras. Wat palmpjes, misschien papaja-of mangobomen. Ongeduldig, soms beetje zeurderig en ‘helemaal geen last’ van hormonale perikelen, het is hier gewoon altijd heet!
Leuke uitdaging toch?

BEESTJES
We gaan op palen bouwen. Buiten het feit dat dat een sterkere fundering betekent, is er hier ook nog een beestjes-issue. Mieren, muizen, ratten, kikkers,  slangen en andere reptielen (!) gedijen goed in dit land. Ik moet er niet aan denken dat dat allemaal door mijn huis gaat wandelen, dan liever er onderdoor. Een must dus, die palen!

STRAK THAIS?
De keuken is wel een dingetje, maken we die authentiek Thais, een blok beton, aanrecht met tegeltjes en onhandige deurtjes? Of toch een praktische, moderne, Europese, met mooie diepe laden? Zucht… een strakke, praktische Thaise moet het worden. Zou dat nou echt niet kunnen?

REGENSEIZOEN
En dan de kasten. Het regenseizoen (nu dus!) betekent, zoals de benaming doet vermoeden, dat het regent hier. En niet zo’n beetje ook. Een heel hoge vochtigheidsgraad, dus bij voorkeur alle kasten open om het goed door te laten waaien, maar dat staat zo, eh, slordig?
Moeilijk toch om dat Hollandse cultuurtje helemaal thuis te laten en om te gaan voor de Thaise. Een Thais thuis te maken, zeg maar.

LAND IN ZICHT
Voorlopig echter alleen maar land in zicht. Zwart, grijs, zand of wit. Wachten. Ons intensief bediscussieerd project wordt misschien wel nooit ‘bepaald’. Geen paal de grond in, het blijft toch weer alleen bij die put..

PS Had ik al gezegd hoe slecht ik ben in wachten? In het regenseizoen? Met gestructureerde bouwvergaderingen? Over beestjes??

Herman al in Thailand, ik nog even in Nederland. De maand juli is net om, zwaar zomerweer hier, maar zwaar weer ook daar..

02.08.2015 | 11:01 uur | José Sleegers

Een Thaise architect scootert heftig op en neer met tekeningen van ons toekomstige huis, de Thaise aannemer staat te trappelen van ongeduld in die put en onze Thaise translator, tolk annex taxichauffeuse, vraagt zich al taxiënd in alle talen af hoe het nou zit.

ONVERWACHTE WENDING
De deal – bijna rond, maar nog niet helemaal – neemt weer een onverwachte Aziatische wending. Uiteraard weten we dat we niet de makkelijke weg bewandelen, dat er een heleboel mis kan gaan. Dat er een hoop beloftes worden gedaan, dat veel deals mislopen en dat je belazerd kunt worden. Maar je hoopt uiteraard dat dat niet voor jou geldt. Wij zijn toch niet zo dom, daar trappen wij echt niet in!

GERECHTSHOF
Begin juli zou de deal rond zijn, zodat we in augustus konden beginnen met de bouw van ons eigen ‘droomhuis in de zon’. Het eigenaarschap van de grond zou dan geregeld zijn en de verkoper kon het dan legaal aan ons verkopen. Hij moest voor het gerechtshof verschijnen met zijn broers en zussen, die hem daar aan zouden wijzen als gemachtigde. Hij was echter vergeten dat er nog enkele erfgenamen waren, inmiddels wel overleden, maar dat moet dan wel aangetoond worden. Overlijdenscertificaten? Oh… Niet aan gedacht. Moet dat? Dus verzoek tot eigenaarschap afgewezen. Terug bij af.

SCOOTERACHTERVOLGING
Onbereikbaar voor commentaar, drie telefoons in zijn bezit, op geen van alle te traceren. Apart! Dan wordt hij gesignaleerd op de scooter, een achtervolging vindt plaats in the wild East en onze aannemer brengt de ‘eigenaar’ op hangende pootjes naar Herman. Een jurist erbij en manlief zit met vertaalster, verkoper, aannemer, juristen – en de tuinmannen op afstand, die vinden het ook wel interessant – aan tafel voor verdere onderhandelingen. Aziatische tranen vloeien royaal, handgebaren, excuses en nog meer sorry, I’m so sorry.

BOETECLAUSULE
De boeteclausule wordt erbij gehaald, nog meer tranen, uiteraard geen geld, maar wel grond, dus we onderhandelen in ruil voor geld, grond (Herman…, we hebben al zoveel grond…). Oké, dan lijkt toch voorlopig de boel gesust. Wederom, nieuwe afspraken per maand dat het proces langer gaat duren. We verdriedubbelen de boete (ja, ja, we know, zeer twijfelachtig) als de deal in november niet rond is. Proberen toch wat druk op de ketel te zetten. Slikken, en pinken ook een paar Hollandse traantjes weg. Verlenging tot november. Hmm, dat zat niet helemaal in onze gestructureerde Hollandse planning.

25 PROCENT MEER!
Als alles echter goed gaat, worden we er uiteindelijk beter van. We voelen ons voor nu weer even rijk, we hebben toch maar mooi vijfentwintig procent meer grond uitonderhandeld. De grond wordt opnieuw opgemeten door de Land Office. Wij zijn blij: een kwart meer van niks… Dat hebben we echt goed gedaan;)

WERELDWIJVEN | JOSé SLEEGERS | BUITENLAND

Foto: José Sleegers

‘Hoe gaat het in Thailand? Hoe is het met jullie huis? Wanneer gaan jullie weer? Zijn jullie al begonnen met de bouw?’

30.06.2015 | 13:39 uur | José Sleegers

Deze en soortgelijke vragen worden ons bijna dagelijks gesteld. De onduidelijkheid en voortgang van de Thaise processen is voor ons nuchtere Hollanders onbegrijpelijk.

WE PUTTEN VERTROUWEN UIT EEN THAISE GLIMLACH
Het proces vordert gestaag, maar het vordert. Onze verkoper komt steeds dichterbij het officiële eigenaarschap, onze bemiddelaarster skypet er een Thaise smile tegenaan en vertrouwt volledig op een positieve afloop. We maken dus blijkbaar toch stappen voorwaarts en durven wat kleine risico’s te nemen.

VOORUITGANG
Ons toekomstige huis wordt gebouwd op een groot open veld. Geen weg, geen elektriciteit, geen water, geen WiFi (help!). Een belangrijk onderdeel van een contract in Thailand is het vastleggen van de toegangsweg naar je huis. Vele horrorverhalen doen de ronde, wegen afgesloten, enorme bedragen betalen om toch bij je huis op te mogen komen. Dus goed laten vastleggen bij een jurist, die toegangsweg! Dat doen we, vink: stap 1. Als die hobbel genomen is, begint de volgende uitdaging: het zoeken naar water.

‘GRAAFMANNETJES’
Wanneer je dichtbij een openbare weg zit, kun je overwegen om de zogenaamde waterleiding door te trekken, waarbij dan meteen gezegd: geen garantie tot aan de deur. Daarmee heb je meestal water, maar soms ook zomaar niet. Het advies is om voor je eigen watervoorziening te zorgen, dus we besluiten om een put te laten graven. Aangezien dit in het droge seizoen moet, nemen we dit kleine financiële risico nu. Een put graven gebeurt in Thailand niet met graafmachines en ingewikkelde meetapparatuur. Nee, er komt een mannetje en even later nog een mannetje. De zogeheten graafmannetjes. Mannetje één bereidt alles voor, knutselt een stellage in elkaar en mannetje twee begint te graven, en te graven, en te graven.

WATER!
Tot vele meters lager, eindelijk water! Goed water, volgens de waterkenners. Dan gaan de betonnen ringen erin, deksel erop en voorlopig klaar. Klinkt simpel, maar het is een hele klus. Wij zijn opgelucht, gelukkig niemand verdronken. Voor ons is deze put ons eerste echte hoogtepunt. Weer een vinkje!

HOOP
Nu we trotse eigenaars zijn van een waterput, putten we nieuwe hoop uit dit diepste punt. Nog een aantal weken, dan weten we meer: worden we ook nog eigenaar van dat lapje grond, of blijft het bij deze waterput en valt alles in het water?

Ons lapje grond, nou lapje, één rai (oftewel 1.600 vierkante meter) lijkt wat te gaan worden, al gaat het millimeter voor millimeter. Dus het duurt nog wel even voor we de hele rai af hebben.

11.04.2015 | 10:05 uur | José Sleegers

Inmiddels zijn we een hoop ervaringen rijker in dit land met haar eigen cultuur, gebruiken, regels en procedures.

BELANGRIJKE LEVENSBEHOEFTEN ONDER HANDBEREIK
Wij zijn er helemaal verliefd op, op ons stuk grond. De ligging is prachtig, in een nu nog rustig stukje Thailand, met wel alles wat wij belangrijk vinden op redelijke afstand. Khao Lak op tien kilometer afstand, het strand op twee kilometer, de 7/11 winkel op vijfhonderd meter en eettentjes overal. Daarnaast is de wasserette, kapmessenhandelaar en de massagesalon – zo ongeveer de belangrijkste levensbehoeften hier – allemaal op loopafstand. Top.

KLEINE LETTERTJES
Nu nog verder met de contracten, Thaise wetgeving, vertalingen, kruip-door-sluip-doorwetten. Twee stappen naar voren, een terug. Een huis willen we er namelijk ook graag op gaan bouwen. Hierover een volgende keer meer.

‘WAAROM WILLEN WE DIT?’
Elke dag een nieuwe verrassing. Diepe dalen, hoge bergen, welkom in Thailand. Soms zeggen we tegen elkaar, waarom willen we dit toch? Met al onze vrienden en familie op meer dan tienduizend kilometer afstand in Nederland. Dan scooteren we echter weer rond in ons hemdje,  lopen langs het mooie strand, eten heerlijk in een Thais tentje, zitten buiten te keuvelen op ons balkonnetje, krijgen op de fiets een glimlach van iedereen. Wat een relaxte sfeer, met altijd een zonnetje. Dat is genieten. Uiteraard missen we iedereen in Nederland, maar met internet, skype en whatsapp, lijkt iedereen toch dichtbij en vliegt de tijd naar het volgende weerzien.

WERELDWIJVEN | JOSé SLEEGERS

Foto: José Sleegers