We kunnen eindelijk verder. Alle plannen zijn klaar, vergunningen binnen en ook de ingewikkelde grondprocedure is eindelijk afgerond. Ons stuk land is 1 Rai, 1 Ngaan, 31 Talang Wah, oftewel 2124 vierkante meter.

20.11.2015 | 15:38 uur | Jose Sleegers

In ieder geval groot genoeg om er een mooi Thais-Hollands huis met het noodzakelijke (!) zwembad te bouwen. De rest wordt dan een enorme kokosnotentuin ofzo.

PROCEDURESTART
De grondprocedure bleek, voor ons onverwachts, toch nog volgens planning te verlopen. De deadline in het contract was 10 november, maar tot vlak voor die datum hoorden we maar weinig. De eigenaar was weer eens spoorloos, we kregen een paar keer de verkeerde papieren en waren in gedachten al een aantal weken zo niet maanden verder. Het zou vast weer uitlopen, zucht… Tót er op 9 november opeens allerlei telefoontjes over en weer gingen, de hele procedure zou toch voor de 10e afgewikkeld zijn, wie had dat gedacht. Wij informeerden snel onze advocaat en in allerijl werden allerlei papieren gemaild, om de nodige handtekeningen binnen te halen.

WIJ LEASEN HET LAND
De volgende ochtend verzamelen we bij de landoffice. De grond mag niet gekocht worden door buitenlanders, alleen geleased. Dus onze Thaise vriendin koopt de grond en wij leasen het van haar. Wij zijn dus officieel niet aanwezig. Elke keer echter als er administratie- of andere lokale kosten betaald moeten worden, staat ofwel de eigenaar, of vriendin bij manlief en kan die zijn portemonnee trekken. Heel apart, zo’n met flappen rondzwaaiende buitenlander. Die er officieel niet is, hè.

BANKPERIKELEN
We gaan door naar de bank. Daar gaat alles via een al net zo mysterieuze methode. Het geld moet eerst naar de Thaise vriendin en dan via haar naar de eigenaar. Wederom zijn wij er officieel niet. Manlief wil het geld overmaken naar onze vriendin maar: problemen, problemen. Overmaken: no no, not possible, big problem! Dit moet in 16 keer bij een dergelijk bedrag en dat duurt drie dagen… Help, maar het moet nu meteen! De eigenaar, nu wel in beeld, doet intussen een tukje met het begeerde Chanod-papier (bewijs van eigendom) in zijn hand. Wij hebben een lichte paniekaanval, wat nu? Een helder moment bij de bankdame (ook hier is het in mogelijkheden denken soms al ingedaald), wat wél kan: alles opnemen en dan weer storten. Merkwaardig, maar oké, dan doen we het zo. We krijgen er een grote plastic zak bij, waarin de contanten vervoerd kunnen. De bank van onze vriendin zit tweehonderd meter verderop, dus in colonne lopen we daarheen. Grote zak met geld op de balie en storten maar, hoppa!

IN OPTOCHT VAN BANK NAAR BANK
Het geld moet echter nog naar de eigenaar en niet op de rekening van onze Thaise vriendin blijven. Dus: alles opnemen weer – in diezelfde zak – en naar de bank van de eigenaar. Laat dat nu dezelfde bank zijn als die van ons… Dus weer in optocht terug naar buiten. Daar kijkt manlief naar ons vriendinnetje: you have the money? Zij kijkt vragend naar manlief: no no, you have the money! Op de balie staat eenzaam een grote zak te wachten op zijn rechtmatige eigenaar, ook die is de weg even kwijt…

EIND GOED, AL GOED
Maar eind goed, al goed. Het proces is afgerond: de grond is rond! Op naar de volgende Thaise hobbels (en kuilen): bouwen!

Inmiddels zijn we alweer een maand in Thailand. Nog steeds is er niets meer bekend dan wat we al wisten: einde deze maand horen we meer. We kijken met ‘mixed feelings ‘ vanaf onze huurwoning uit op ‘ons’ land.

14.09.2015 | 09:51 uur | José Sleegers

We zouden eigenlijk al aan het bouwen moeten zijn…

BOUWVERGADERINGEN
Wachten duurt lang, vooral als het lekkers voor je neus ligt! Dagelijks zitten we samen om de tafel, bouwvergadering: de positie van het huis, paalhoogtes, kamerindelingen, keukenperikelen, kleurkeuzes, kastenwanden. Daaruit bestaat momenteel onze Thaise daginvulling. Eén op één vergaderingen, nog een potje Hollandse koffie, lokaal netwerken (dorpswandelingetje of soms ook een strandwandelingetje), vergelijkend warenonderzoek en plaatselijke marktonderzoekjes. Dat laatste is tevens erg praktisch, scoren we meteen fruit en een visje of soms een pannenkoekje, kippenpoot of een ijsje.

LAST BUT NOT LEAST: SAMEN OP ÉÉN LIJN
Manlief: zeer gestructureerd,  kleurvoorkeur zwart-wit, Thais hoofddoel: prachtig zwembad, belangrijk subdoel: hmm, toch wel die eventuele auto. Four wheel drive dan. Geduldig en duidelijk.
Ik: licht chaotisch, kleurvoorkeur grijs of misschien toch liever zand? Hoofddoel hier: een knus huis, belangrijk subdoel: leuke tuin met mooi terras. Wat palmpjes, misschien papaja-of mangobomen. Ongeduldig, soms beetje zeurderig en ‘helemaal geen last’ van hormonale perikelen, het is hier gewoon altijd heet!
Leuke uitdaging toch?

BEESTJES
We gaan op palen bouwen. Buiten het feit dat dat een sterkere fundering betekent, is er hier ook nog een beestjes-issue. Mieren, muizen, ratten, kikkers,  slangen en andere reptielen (!) gedijen goed in dit land. Ik moet er niet aan denken dat dat allemaal door mijn huis gaat wandelen, dan liever er onderdoor. Een must dus, die palen!

STRAK THAIS?
De keuken is wel een dingetje, maken we die authentiek Thais, een blok beton, aanrecht met tegeltjes en onhandige deurtjes? Of toch een praktische, moderne, Europese, met mooie diepe laden? Zucht… een strakke, praktische Thaise moet het worden. Zou dat nou echt niet kunnen?

REGENSEIZOEN
En dan de kasten. Het regenseizoen (nu dus!) betekent, zoals de benaming doet vermoeden, dat het regent hier. En niet zo’n beetje ook. Een heel hoge vochtigheidsgraad, dus bij voorkeur alle kasten open om het goed door te laten waaien, maar dat staat zo, eh, slordig?
Moeilijk toch om dat Hollandse cultuurtje helemaal thuis te laten en om te gaan voor de Thaise. Een Thais thuis te maken, zeg maar.

LAND IN ZICHT
Voorlopig echter alleen maar land in zicht. Zwart, grijs, zand of wit. Wachten. Ons intensief bediscussieerd project wordt misschien wel nooit ‘bepaald’. Geen paal de grond in, het blijft toch weer alleen bij die put..

PS Had ik al gezegd hoe slecht ik ben in wachten? In het regenseizoen? Met gestructureerde bouwvergaderingen? Over beestjes??

Herman al in Thailand, ik nog even in Nederland. De maand juli is net om, zwaar zomerweer hier, maar zwaar weer ook daar..

02.08.2015 | 11:01 uur | José Sleegers

Een Thaise architect scootert heftig op en neer met tekeningen van ons toekomstige huis, de Thaise aannemer staat te trappelen van ongeduld in die put en onze Thaise translator, tolk annex taxichauffeuse, vraagt zich al taxiënd in alle talen af hoe het nou zit.

ONVERWACHTE WENDING
De deal – bijna rond, maar nog niet helemaal – neemt weer een onverwachte Aziatische wending. Uiteraard weten we dat we niet de makkelijke weg bewandelen, dat er een heleboel mis kan gaan. Dat er een hoop beloftes worden gedaan, dat veel deals mislopen en dat je belazerd kunt worden. Maar je hoopt uiteraard dat dat niet voor jou geldt. Wij zijn toch niet zo dom, daar trappen wij echt niet in!

GERECHTSHOF
Begin juli zou de deal rond zijn, zodat we in augustus konden beginnen met de bouw van ons eigen ‘droomhuis in de zon’. Het eigenaarschap van de grond zou dan geregeld zijn en de verkoper kon het dan legaal aan ons verkopen. Hij moest voor het gerechtshof verschijnen met zijn broers en zussen, die hem daar aan zouden wijzen als gemachtigde. Hij was echter vergeten dat er nog enkele erfgenamen waren, inmiddels wel overleden, maar dat moet dan wel aangetoond worden. Overlijdenscertificaten? Oh… Niet aan gedacht. Moet dat? Dus verzoek tot eigenaarschap afgewezen. Terug bij af.

SCOOTERACHTERVOLGING
Onbereikbaar voor commentaar, drie telefoons in zijn bezit, op geen van alle te traceren. Apart! Dan wordt hij gesignaleerd op de scooter, een achtervolging vindt plaats in the wild East en onze aannemer brengt de ‘eigenaar’ op hangende pootjes naar Herman. Een jurist erbij en manlief zit met vertaalster, verkoper, aannemer, juristen – en de tuinmannen op afstand, die vinden het ook wel interessant – aan tafel voor verdere onderhandelingen. Aziatische tranen vloeien royaal, handgebaren, excuses en nog meer sorry, I’m so sorry.

BOETECLAUSULE
De boeteclausule wordt erbij gehaald, nog meer tranen, uiteraard geen geld, maar wel grond, dus we onderhandelen in ruil voor geld, grond (Herman…, we hebben al zoveel grond…). Oké, dan lijkt toch voorlopig de boel gesust. Wederom, nieuwe afspraken per maand dat het proces langer gaat duren. We verdriedubbelen de boete (ja, ja, we know, zeer twijfelachtig) als de deal in november niet rond is. Proberen toch wat druk op de ketel te zetten. Slikken, en pinken ook een paar Hollandse traantjes weg. Verlenging tot november. Hmm, dat zat niet helemaal in onze gestructureerde Hollandse planning.

25 PROCENT MEER!
Als alles echter goed gaat, worden we er uiteindelijk beter van. We voelen ons voor nu weer even rijk, we hebben toch maar mooi vijfentwintig procent meer grond uitonderhandeld. De grond wordt opnieuw opgemeten door de Land Office. Wij zijn blij: een kwart meer van niks… Dat hebben we echt goed gedaan;)

WERELDWIJVEN | JOSé SLEEGERS | BUITENLAND

Foto: José Sleegers

‘Hoe gaat het in Thailand? Hoe is het met jullie huis? Wanneer gaan jullie weer? Zijn jullie al begonnen met de bouw?’

30.06.2015 | 13:39 uur | José Sleegers

Deze en soortgelijke vragen worden ons bijna dagelijks gesteld. De onduidelijkheid en voortgang van de Thaise processen is voor ons nuchtere Hollanders onbegrijpelijk.

WE PUTTEN VERTROUWEN UIT EEN THAISE GLIMLACH
Het proces vordert gestaag, maar het vordert. Onze verkoper komt steeds dichterbij het officiële eigenaarschap, onze bemiddelaarster skypet er een Thaise smile tegenaan en vertrouwt volledig op een positieve afloop. We maken dus blijkbaar toch stappen voorwaarts en durven wat kleine risico’s te nemen.

VOORUITGANG
Ons toekomstige huis wordt gebouwd op een groot open veld. Geen weg, geen elektriciteit, geen water, geen WiFi (help!). Een belangrijk onderdeel van een contract in Thailand is het vastleggen van de toegangsweg naar je huis. Vele horrorverhalen doen de ronde, wegen afgesloten, enorme bedragen betalen om toch bij je huis op te mogen komen. Dus goed laten vastleggen bij een jurist, die toegangsweg! Dat doen we, vink: stap 1. Als die hobbel genomen is, begint de volgende uitdaging: het zoeken naar water.

‘GRAAFMANNETJES’
Wanneer je dichtbij een openbare weg zit, kun je overwegen om de zogenaamde waterleiding door te trekken, waarbij dan meteen gezegd: geen garantie tot aan de deur. Daarmee heb je meestal water, maar soms ook zomaar niet. Het advies is om voor je eigen watervoorziening te zorgen, dus we besluiten om een put te laten graven. Aangezien dit in het droge seizoen moet, nemen we dit kleine financiële risico nu. Een put graven gebeurt in Thailand niet met graafmachines en ingewikkelde meetapparatuur. Nee, er komt een mannetje en even later nog een mannetje. De zogeheten graafmannetjes. Mannetje één bereidt alles voor, knutselt een stellage in elkaar en mannetje twee begint te graven, en te graven, en te graven.

WATER!
Tot vele meters lager, eindelijk water! Goed water, volgens de waterkenners. Dan gaan de betonnen ringen erin, deksel erop en voorlopig klaar. Klinkt simpel, maar het is een hele klus. Wij zijn opgelucht, gelukkig niemand verdronken. Voor ons is deze put ons eerste echte hoogtepunt. Weer een vinkje!

HOOP
Nu we trotse eigenaars zijn van een waterput, putten we nieuwe hoop uit dit diepste punt. Nog een aantal weken, dan weten we meer: worden we ook nog eigenaar van dat lapje grond, of blijft het bij deze waterput en valt alles in het water?

Ons lapje grond, nou lapje, één rai (oftewel 1.600 vierkante meter) lijkt wat te gaan worden, al gaat het millimeter voor millimeter. Dus het duurt nog wel even voor we de hele rai af hebben.

11.04.2015 | 10:05 uur | José Sleegers

Inmiddels zijn we een hoop ervaringen rijker in dit land met haar eigen cultuur, gebruiken, regels en procedures.

BELANGRIJKE LEVENSBEHOEFTEN ONDER HANDBEREIK
Wij zijn er helemaal verliefd op, op ons stuk grond. De ligging is prachtig, in een nu nog rustig stukje Thailand, met wel alles wat wij belangrijk vinden op redelijke afstand. Khao Lak op tien kilometer afstand, het strand op twee kilometer, de 7/11 winkel op vijfhonderd meter en eettentjes overal. Daarnaast is de wasserette, kapmessenhandelaar en de massagesalon – zo ongeveer de belangrijkste levensbehoeften hier – allemaal op loopafstand. Top.

KLEINE LETTERTJES
Nu nog verder met de contracten, Thaise wetgeving, vertalingen, kruip-door-sluip-doorwetten. Twee stappen naar voren, een terug. Een huis willen we er namelijk ook graag op gaan bouwen. Hierover een volgende keer meer.

‘WAAROM WILLEN WE DIT?’
Elke dag een nieuwe verrassing. Diepe dalen, hoge bergen, welkom in Thailand. Soms zeggen we tegen elkaar, waarom willen we dit toch? Met al onze vrienden en familie op meer dan tienduizend kilometer afstand in Nederland. Dan scooteren we echter weer rond in ons hemdje,  lopen langs het mooie strand, eten heerlijk in een Thais tentje, zitten buiten te keuvelen op ons balkonnetje, krijgen op de fiets een glimlach van iedereen. Wat een relaxte sfeer, met altijd een zonnetje. Dat is genieten. Uiteraard missen we iedereen in Nederland, maar met internet, skype en whatsapp, lijkt iedereen toch dichtbij en vliegt de tijd naar het volgende weerzien.

WERELDWIJVEN | JOSé SLEEGERS

Foto: José Sleegers