Wereldwijf José bouwt met haar man in Thailand aan een nieuwe toekomst. En aan een nieuw huis. Dat is niet in een vloek en een zucht gebeurd, maar best een beetje pittig.

15.03.2016 | 11:23 uur | José Sleegers

Ik zit aan een bakje pinda’s met allerlei andere Thaise snackjes, af en toe gooi ik iets over in het bakje van manlief.

GEDROOGD VISJE
Het eten in Thailand is heerlijk. Je moet vooral niet te bang zijn voor iets nieuws en alles uitproberen, onder het motto: als zij er niet ziek van worden, word ik het ook niet. Ik vis een gedroogd visje tussen de pinda’s uit, grr…ik haat gedroogde vis. Maar er zitten ook knisperende basilicumblaadjes tussen, knapperige knoflook en af en toe een pittig pepertje.

‘EEN BEETJE PITTIG’
Dat doet me denken aan cabaretier Ronald Goedemondt en zijn “ga nooit naar Thailand” (zoek op YouTube!). Ik heb in een deuk gelegen om dat verhaal over de speedboot, het resort en “een beetje pittig.” Heerlijk herkenbaar. Inderdaad is ‘een beetje’ pittig zeer subjectief, elke keuken vult dat op haar eigen spicy manier in. Maak wat dat betreft voor de Thaise keuken je borst maar nat. Phet phet! Very spicy! Erg pittig! Als je bedenkt dat een Thai een handvol chilipepers in de curry heel normaal vindt, snap je misschien wat voor hem ‘een beetje pittig’ betekent.

PEPERTJE?
Manlief, die houdt van gedroogde visjes, krijgt intussen nog wat van mijn tussen de pinda’s zwemmende, gevangen visjes en ‘per ongeluk’ ook een gedroogd pepertje, oh oh… (moet je maar niet samen met mij in Thailand een huis willen bouwen).

KLAMBOEGEVECHT
Het resort dat Goedemondt beschrijft, ook heel herkenbaar. Denk je een mooie deal gevonden te hebben op internet, een superromantisch en betaalbaar resort aan zee met goede beoordelingen, blijkt het een bamboehutje te zijn. Sommige backpackers genieten daar misschien van, maar jij ligt alleen maar met de klamboe in de knoop en de volgende dag blijkt die enorme tor toch aan de verkeerde kant van de bewuste klamboe te zitten…, help!

IDEAAL VAKANTIELAND
Toch blijft Thailand, met zijn 3000 km strand, vriendelijke mensen, betaalbare resorts en heerlijk, goedkoop eten, een ideaal vakantieland. Wat dat betreft, ben ik het niet eens met Goedemondt, die nooit meer naar Thailand gaat. Let echter wel op voor die speedboot. En dat hutje. Ga rondreizen, zwem in de zee, neem een massage, eet streetfood, mai tohng phet (niet zo pittig) en geniet van dit superland.

WEG VAKANTIE
Ga er echter nooit een huis bouwen. Weg vakantie, niks genieten, weg waarom we altijd hier naar toe wilden. Op dit moment zijn we alleen maar bezig met (ik zal het eens kort proberen te vangen) de bouw, de bouw en uiteraard de bouw. Tijdelijk wonend in een klein éénkamer-huurhuisje (plan B), dat uitpuilt van de bouwspullen, tegels, wastafels en kranen, om al het “no have, not now, no computer, not work, not in stock” te omzeilen. Discussies, overwegingen, correcties, weinig rust in je hoofd, ook de onderlinge flexibiliteit wordt langzaam minder…

Hartverzakking
Overal waar we komen, zien we deuren, kasten, diktes van muren, tegeltjes, hoe hebben ze dit opgelost, zie je hoe ze dit hebben gedaan en krijgen we weer een lichte hartverzakking van de manier waarop hier wordt gebouwd. Drie weken hebben we moeten wachten op stenen die in heel Thailand op waren. Op? Ja op, er zijn blijkbaar maar twee fabrieken die precies die stenen maken en bij beiden was de voorraad op.

ERG PITTIG
Onze aannemer blijft echter optimistisch en zegt dat ons huis over drie maanden klaar is. Er is al heel veel gebeurd, maar er moet ook nog heel veel. Phet phet. Pepertje, manlief? Ik verlang even terug naar het Thailand, waar we verliefd op werden… Ach ja, relax, denk ik dan maar, breek de dag, tik een eitje. Dat komt vanzelf wel weer. Geef dat pepertje maar terug, schat. Want ons huis: mooi wordt het in ieder geval wel!

Maandag moesten we voor een visa-run naar Ranong. Vanaf Thailand per boot op en neer naar Myanmar, even stempelen en je jaarvisum is weer voor drie maanden verlengd.

28.01.2016 | 08:14 uur | José Sleegers

We schrokken toen we de boot op moesten, het water was wild en het instappen ging moeizaam door het heftig op en neer gaan van de kleine boot.

SCHIETGEBEDJE
Held als ik ben, deed ik een schietgebedje voor een veilige overtocht. Die ging goed, de boot terug echter vertrok pas enkele uren later, omdat het niet veilig was. Met een catamaran werd de terugtocht gedaan. Het was een aparte ervaring, maar er ging nog geen belletje rinkelen.

VREEMDE TEMPERATUUR
Mijn weerapp gaf die dag een temperatuur aan van 18 graden in Bangkok: foute informatie was mijn eerste gedachte. Mijn moeder zei me via Skype, dat ze had gezien dat het zo koud was in Thailand. Abuis mama, zei ik. Echter, na wat om ons heen gevraagd te hebben, blijkt er een enorm koudefront over Thailand te trekken, wat zorgt voor deze extreme temperaturen. Dus het was toch waar, heel apart voor dit land.

SCHOLEN GESLOTEN
In het noorden van Thailand, in de omgeving van Changmai, zijn temperaturen van 6 graden gemeld. Dat is 10 graden lager dan de normale gemiddelde temperatuur daar in deze tijd. Een Thaise kennis meldt dat scholen hier gesloten zijn in verband met de kou. Haar kinderen blijven nu thuis.

DODEN DOOR KOU
De koudegolf heeft inmiddels zelfs al voor meerdere doden gezorgd in Thailand, vermoedelijk door onderkoeling. Er wordt verzocht om dekens af te staan voor mensen die in de berggebieden wonen, waar het het koudst is.

OVERSTROMINGEN
Het zuiden van het land wordt vanwege het hogedrukgebied geteisterd door overstromingen en stormen. Hier zijn meer dan 3000 gezinnen door het noodweer getroffen. In Khao Lak blijven we gespaard, al hebben we wel last van rukwinden, bewolking en is de temperatuur wat lager dan normaal.

EXTREMEN
Desalniettemin reikt het kwik hier overdag nog steeds tot 30 graden celsius, ’s nachts is het wat aangenamer met 22 graden. Met zijn uitgestrektheid blijven de extremen in dit land toch bijzonder.

NIEUWS | WERELDWIJVEN | JOSé SLEEGERS | BUITENLAND

Dit keer schijf ik niet over de bouw van ons eigen huis, die trouwens als een speer gaat, maar over een ander Thais bouwsel: het spirit house (geestenhuisje), oftewel San Phra Phum.

23.01.2016 | 10:36 uur | José Sleegers

Thailandreizigers zullen dit fenomeen zeker kennen, want je ziet ze hier overal.

RITUEEL
Het vervaardigen van een spirit house is een Thais ritueel dat onder andere plaatsvindt als men een nieuw huis bouwt. Op de eigen grond wordt tevens een apart huisje voor de geesten gemaakt. Het achterliggende idee is: als een geest een eigen huis heeft, komt hij niet in het jouwe.

GOED ZORGEN VOOR GEESTEN
Behalve een eigen spirit house krijgen de geesten dagelijks eten, drinken, een versierinkje en wierookstaafjes: er moet goed voor ze gezorgd worden. De Thai gelooft dat dit niet alleen de geesten buiten de deur houdt, maar ook geluk brengt. De locatie van het geestenhuisje wordt bepaald door iemand die gespecialiseerd is in rituelen. Dat kan een Brahmaanse priester zijn of een ander hiervoor opgeleid persoon.

CEREMONIE
De gewenste plek voor het geestenhuisje (gemaakt van beton of hout) is meestal ten noorden van de woning, zeker niet in de schaduw van het huis en niet in de buurt van een toilet, dat brengt ongeluk. Degene die de locatie bepaalt, beslist ook wanneer de ceremonie plaatsvindt, waarbij de geesten in hun nieuwe onderkomen worden uitgenodigd. Dit hangt onder andere af van de stand van de maan en verder is een woensdag of donderdag het meest geschikt. En uiteraard nooit op een datum die als ongeluksdag te boek staat.

GEBOUWD OP PALEN
Als datum en locatie bepaald zijn, wordt er een gat gegraven voor elke paal: 9 in totaal, ieder 12 inches (30,48 cm) lang met een punt aan het einde, waarmee hij de grond ingaat. Ook het soort hout dat hiervoor gebruikt wordt, is van belang. Bamboe staat bijvoorbeeld voor geluk, teak voor rechtvaardigheid, de jackfruit boom voor ondersteuning en weelde.

GEZANG
Tijdens de ceremonie wordt een chantra (bezwering) gezongen, 108 keer, om het hout in te wijden. Ook tijdens het in de grond slaan van de palen wordt er gezongen, totdat alle palen precies even diep staan, klaar om het spirit house erop te zetten. Het bouwwerk bestaat uit 4 delen: een zuil, een plateau, het huisje en een trapje. Het is gebruikelijk dat de eigenaren vooraf goud, zilver of koperen juwelen in de gaten gooien, voor extra weelde. Zodra het huisje staat, kan het ingericht worden waarna de geesten welkom worden geheten met eten, drinken, wierook en bloemen. Dan is de ceremonie voltooid.

INRICHTING
De inrichting doet ieder op zijn eigen manier, al zijn we wel gemene delers: vaak staan er twee huisjes bij elkaar. Met in één daarvan een beeld van Phra Phum, de huisbewakersgeest en in het andere beelden van opa, oma, kinderen, danseressen (ter vermaak), olifanten en paarden. Ervoor zijn offertafels opgesteld, waar rijst, cola, wierook en bloemen op liggen. Elke ochtend vers en bij speciale gelegenheden wat extra’s om de geesten gunstig te stemmen.

GEESTENVRIJ
Duidelijk is dat er heel wat komt kijken bij het bouwen van een spirit house. Wij verlangen naar zo’n huisje in het groot, helemaal klaar, ingericht, eten op tafel, wijntje erbij, muziekje, bosje bloemen. En geestenvrij!

Balancerend over de balken, meten onze bouwmannen het dak uit. Ik kijk af en toe een andere kant op. Meer dan zes meter hoog staan ze, op slippers!

01.02.2016 | 10:46 uur | José Sleegers

We vragen hen om de vlag in top te hangen. Ze kijken ons vreemd aan, wat een rare gewoontes hebben die Nederlanders toch. Maar als we dat graag willen: no ploblem.

TWEE VLAGGEN EN EEN FEESTJE
Dus wapperen er nu twee vlaggen, de Thaise en de Nederlandse, fier naast elkaar. De Thaise iets hoger, uit respect, de kleuren gelijk. Een klein feestje voor de bouwers hoort hier uiteraard bij. Wij halen bier, cola, sangsom (Thaise rum) en onze aannemer haalt eten voor de barbecue. Verse vissen, inktvisjes en garnalen en ondefinieerbare rijsthapjes in alle maten en kleuren. De barbecue zelf wordt ter plekke in elkaar gelast.

ONHERKENBAAR OPGEFRIST
Rond vijf uur ’s middags zijn ze klaar, gaan even snel naar huis, frissen zichzelf op en zijn met de scooter, vroem vroem, een kwartiertje later weer terug: onherkenbaar. Geen lange mouwen, hoeden, gezichtsbescherming en lange broeken, maar net als wij in korte broek en t-shirt. Alleen de bouwmánnen zijn er, de bouwvrouwen hebben thuis weer andere verplichtingen.

PROOSTEN MET EEN VIES GEZICHT
Een flesje bubbels erbij uiteraard en een speech: hoe blij we zijn dat ze ondanks de hitte zo goed en hard werken. Mooi om te zien hoe aandachtig ze luisteren en daarna proosten. Jammer dat we geen foto hebben gemaakt van hun gezichten toen ze onze speciale cava proefden, geweldig, zo vies vonden ze dat! Die smaak konden ze gelukkig vlug wegspoelen met Leo biertjes en de door het lasmannetje vers geroosterde inktvisjes.

FLEXIBILITEIT IS HET TOVERWOORD
De bouw gaat goed, wij zijn tevreden. En blij dat we er zelf bij zijn, waarbij flexibiliteit het toverwoord is. Bouwtekeningen worden soms goed gevolgd, vaak ook niet. Een terrasje minder, het zwembad teveel naar links, de wastafel van het toilet zat in de kledingkast, de wastafels in de badkamer waren er helemaal niet, de keuken was gootsteenloos, ramen in de douche verdwenen.

‘No problem’
Maar, no ploblem, alles wordt meteen hersteld. Tegels, een aantal weken geleden al besteld, zijn niet geleverd. Ach, dat lossen we ook wel weer op. Mozaïek hier en daar is ook mooi hoor, zeg ik tegen manlief, al is voor ik het weet ons hele huis mozaïek. Samen op één lijn zitten vraagt behoorlijk wat flexibiliteit. No problem…

WERELDWIJVEN | JOSé SLEEGERS | BUITENLAND

Wereldwijf José Sleegers is blij! Eindelijk, na al het (on)geduldig wachten, is er actie op het stuk land in Thailand waar ze gaat wonen met haar man.

27.12.2015 | 19:27 uur | José Sleegers

Begin vorige week hebben we aan het strand, hoe bijzonder, het contract met de aannemer getekend. In Nederland doe je dat in een kantoor, in Thailand in een strandtentje.

SAME SAME BUT DIFFERENT
We praten hier over het aantal airco’s in plaats van het soort vloerverwarming. Over muggenhorren in plaats van dubbel glas. En, heel belangrijk, waar komt de buitendouche? Inbouwtoiletten zijn hier nog niet zo ingeburgerd, het hurktoiletje vinden wij een brug te ver. En isolatie is hier wat minder aan de orde, ventilatoren daarentegen, die weer wel. Veel graag! Het proces is verder eigenlijk hetzelfde als in Nederland: we spreken het budget af, de termijn, de randvoorwaarden, de meer/minder kosten. Same, same but different..

ANDERE CULTUUR
Klein probleem echter is dat we de taal niet spreken, de materialen niet kennen, en we minder in eigen hand hebben. We zijn afhankelijk van tussenpersonen in een andere cultuur. Moeilijk voor twee controlfreaks! Uiteraard wisten we dit allemaal van tevoren, dus we hebben alles zover als het gaat goed onderzocht en denken dat we de meeste problemen getackeld hebben. Maar oh jee, oh jee, de verhalen die we horen en die we lezen… nachtmerries! Ook wij blijven niet helemaal gespaard. Na een aantal chantagepogingen beginnen we dit land nog een beetje beter te kennen, dus bij alle deals: handtekeningen, niet te vlug betalen, en niemand vertrouwen. Tegelijk geldt: zonder vertrouwen, niet bouwen. No risk, no fun!

MEETMANNETJES
Dus die eerste aanbetaling toch gedaan en inmiddels is uitgemeten waar ons huis komt te staan. Helemaal verrast werden we door de aannemer, hop van de ene op de andere dag, houtjes en touwtjes, meetmannetjes, surprise. Zoals eerder geschreven laten we een huis op palen bouwen: rechtsvoor wordt de paalhoogte vijftig cm, linksachter bijna twee meter. Vanaf gepaste hoogte uitkijkend over de Thaise landerijen. Lubbelees! ( vertaal: rubbertrees, die ‘r’ blijft een Aziatisch plobleem). We genieten heel even van dit hoogtepuntje want de volgende problemen, oh nee uitdagingen, kondigen zich al aan. Na de waterput nu: wat te doen met de Electic City, oftewel de elektriciteit

ELECTIC CITY
Ook tijdens de bouw al nodig , dus die elektriciteit moet aangelegd worden. De toevoerstroom stopt namelijk aan de overkant van de verharde weg en moet dus worden doorgetrokken. En ook nog graag naar ons te bouwen huis aan de onverharde weg… Op naar het elektriciteitskantoor, dan palen en driehonderd meter stroomdraad aanschaffen. Het elektromannetje komt, grote paal en meterkast, wij-taak: fotootje, naar het kantoor, papiertje tekenen, het elektromannetje weer, kleine palen, draad spannen, wij-missie: nog een keer naar kantoor, tekenen. Daarna het hoofdelektromannetje. Aha, farang (buitenlander), hmm, extra paaltje dan. Nóg een keer naar kantoor, wij: betalen natuurlijk. Hè hè, uiteindelijk de felbegeerde bouwstroom, eindelijk!

VOORNEMENS
Daar gaan onze voornemens. Een: niet over het budget heen, twee: Geen veranderingen in onze afspraken met de aannemer en drie: geen vage, licht riekende deals. We hebben in de eerste week meteen de hoofdprijs en branden onze handen aan de Electic City! Gelukkig kunnen we, moe van die nachtmerries, af en toe een dutje doen op het strand, dan gewekt worden door een nieuwsgierig hagedisje dat aan onze handen snuffelt, hoe mooi kan het zijn. Op naar ons Thaise droomhuis!

SNACKS | WERELDWIJVEN | JOSé SLEEGERS

Bron: José Sleegers

25 november was het zover: we zouden voor het eerst het Loy Krathong Festival meemaken. Deze Thaise feestdag wordt jaarlijks in november gevierd als het volle maan is.

30.11.2015 | 16:15 uur | José Sleegers

Tijdens dit feest worden de watergeesten aangeroepen voor geluk en om problemen weg te laten varen. Letterlijk.

OVERAL BOOTJES
Loy betekent varen, een krathong is een bootje. Je wordt geacht een bootje te maken of kopen, dat jouw problemen dan meeneemt en letterlijk wegvoert. Overal langs rivieren, kanalen en meren verzamelen zich Thaise families om hun bootjes te water te laten.

EEN PERSOONLIJKE KRATHONG
De krathongs worden gemaakt van een plak van een bananenboom, versierd met bloemen en gevouwen bananenbladeren. Er staat een kaarsje in, drie wierookstaafjes en je doet er iets van jezelf in: een haar of een stukje nagel, om de slechte dingen in het leven kwijt te raken. De wierookstaafjes en het kaarsje worden aangestoken voor ze te water worden gelaten. Hoe langer het kaarsje brandt, hoe meer geluk voor het volgend jaar. Als je een stelletje bent, laat je de bootjes tegelijk in het water. Het is dan een goed teken als ze zolang mogelijk zo dicht mogelijk tegen elkaar aan wegdrijven.

FEESTGEDRUIS
Je kunt je voorstellen hoe we ons hierop verheugden. Het had flink geregend die dag, maar het was toch een drukte van belang voor dit feest. Talloze Thaise gezinnetjes liepen er met hun bootjes rond, overal gratis eten, vlaggetjes versierden de boel en er was een grote dansvloer met podium, maar nog geen bootje in het water te zien. Waarom niet? Rond schemertijd zou dit gaan gebeuren, werd ons verteld.

MONNIKENWERK
Een groot aantal monniken zit op een rij, met voor hen tafels vol krathongs (foto). Het kwartje valt: de bootjes moeten gezegend worden alvorens de te waterlating! Dus wij zetten onze bootjes erbij en wachten op de ceremonie. Voor ons farangs(buitenlanders) altijd een vraagteken wanneer dit begint en hoe dit gaat. Om ons heen gaan de lokale mensen ook zitten. De monniken beginnen te praten, touwtjes worden gespannen om de bootjes heen, nog meer praten en een langzaam gezang zwelt aan. Oh oh, dit gaat wel even duren.

SLIBBEREND NAAR DE STEIGER
En zo is het… Het duurt een klein uurtje, maar dan kunnen we onze bootjes pakken en ze eindelijk te water laten. Dit doet natuurlijk iedereen nu tegelijk: over de drassige grond, slibberend naar de zelfgebouwde steiger, een smal eigengemaakt trapje op, allemaal de wierookstaafjes aansteken en dan het kaarsje. Dat natuurlijk niet uit mag waaien.

NIET UITWAAIEN!
Dat valt niet mee in de open lucht, met zo’n friemelkaarsje. Gelukkig staat er aan de waterkant nog een vuurpaal, zodat we het lichtje wederom kunnen ontsteken voordat het bootje dan echt vertrekt. Eindelijk laten we ze mooi tegelijk en dicht bij elkaar, met in allebei een haar van mij, te water.

OMGEKUKELD
Maar oh jee, onze kaarsen zijn al uitgewaaid zodra ze onder de steiger uitkomen. Mijn bootje, waar ik natuurlijk wat aan heb zitten prutsen omdat ik vond dat het kaarsje niet goed stond, kukelt meteen om, bah. Gelukkig, gelukkig blijven de twee bootjes wel héél dicht bij elkaar! Mijn ondergedompelde krathong voortgeduwd door die van Herman. Hoe tekenend! We kijken de bootjes na, denkend over de betekenis van deze gedeeltelijke  ondergang. Misschien hadden we toch mee moeten zingen met die monniken.